γράφει ο
Βασίλης Μυλωνάς
Γλέντι, χορός, ξεφάντωμα, χοροπηδήματα,
τόνοι εκτοξεύθηκαν στον ουρανό, πυροτεχνήματα.
Ήρθε το εικοσιτέσσερα, το υποδέχεται η οικουμένη,
πρώτη η Νέα Ζηλανδία και τελευταία η Αμερική…καταϊδρωμένη.
Τι χαρά, ακούσαμε τα κάλαντα από τα παιδάκια,
οι νέοι ξημερώθηκαν με ποτάμια αλκοόλ και με σουβλάκια.
Τι ωραία! Παγκόσμια γιορτή και τρέλα,
για μια μέρα είμαστε όλοι κάτω από μια ομπρέλα.
Ένα Παγκόσμιο Πανηγύρι, τι το ωραιότερο;
Τι το ωραιότερο, να χοροπηδάμε όλοι μαζί;
Αμερικάνοι, Κινέζοι, Ρώσοι, Ευρωπαίοι,
Ασιάτες, Τούρκοι, Αφρικάνοι, γελαστοί κι ωραίοι.
Παγκόσμιο Πανηγύρι, τι χαρά
κι είναι το χρόνο μια φορά.
Τόνοι και τόνοι πυροτεχνήματα στον ουρανό,
θεάματα για δέος και θαυμασμό.
Από Σίδνεϋ, Παρίσι και Λονδίνο,
Νέα Υόρκη, Αθήνα, Βερολίνο,
όλα φαντασμαγορικά, πετυχημένα,
αν κι είμαι γέρος, με μάγεψαν κι εμένα.
Μέχρι, που τελείωσε το Πανηγύρι,
μπήκε το εικοσιτέσσερα και να,
η μάνα μας η Γη, δεν ξέρει από χατίρι.
Συνεχίζει, όπως δισεκατομμύρια χρόνια,
τον ρυθμό της, χωρίς συμπόνια
και ταρακουνάει την Ιαπωνία
και μετά το γλέντι, έρχεται η πανωλεθρία.
Αλλά και οι άνθρωποι είμαστε σαν τη Γη μας,
δεν αλλάζουν με το χρόνο
και τα μυαλά της κεφαλής μας.
Οι πόλεμοι συνεχίζονται, σε Γάζα και Ουκρανία,
εκεί τα «πυροτεχνήματα» πέφτουν εν αφθονία.
Οι άνθρωποι από κάτω δεν τα θαυμάζουν,
αλλά, όπου φύγει-φύγει, για να σωθούν κοιτάζουν.
Εκεί τα παιδιά δε λένε τα κάλαντα, όπως σ’ εμάς,
αλλά, ακρωτηριάζονται, σκοτώνονται,
μένουν χωρίς φαγητό και θα τους λείψουν
η μαμά και ο μπαμπάς.
Κατά τα άλλα, θα συνεχίσουν το έργο τους,
οι κλέφτες, οι απατεώνες και οι τσαρλατάνοι
και θα τρέχει η Αστυνομία να τους πιάνει.
Κι όταν σκοτώνεται κανένα απ’ αυτά τα τσογλάνια,
οι όμοιοί του καίνε πλατείες, συνοικίες και…λιμάνια.
Μα, όταν εξ’ αιτίας τους, πηγαίνει ένας αστυνομικός
στον κάτω ντουνιά,
τότε, ούτε γάτος, ούτε ζημιά.
Μα, το παρήγορο σε όλη αυτή την ιστορία,
είναι πως οι καλοί άνθρωποι είναι πλειοψηφία.
Οι εθελοντές που τρέχουν και μένουν αφανείς
και βοηθάνε κι ας μην τους ξέρει κανείς.
Οι πυροσβέστες, οι στρατιωτικοί, που δίνουν τη ζωή τους,
οι γιατροί, οι νοσοκόμοι, οι απλοί εργάτες,
όλοι όσοι εργάζονται τίμια και βγάζουν το ψωμί τους.
Και αυτοί δεν θα αλλάξουν μυαλά με το νέο έτος,
θα μείνουν σταθεροί στις αξίες τους κι εφέτος.
Εχθές γιορτάσαμε τον Άγιο Βασίλη
και…σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της γης,
είμασταν φίλοι.
Ας ευχηθούμε να έχουμε τέτοιους Παγκόσμιους Ανέμους,
παρά τρελούς και καταστροφικούς, Παγκόσμιους Πολέμους!
