γράφει ο
Βασίλης Μυλωνάς
Στο γάμο ασταμάτητα, βαράν οι βιολιτζήδες
και στο Ιράν και Ισραήλ, βαράνε οι νταήδες.
Βαράνε σαν να παίζουνε, βιολιά και κλαρινέτα,
λιώνουν κορμάκια σαν κεριά, λιώνουν σαν σπαρματσέτα.
Μα αυτοί εκεί, δεν νοιάζονται, το τι θα τους «κοστίσει»,
πόσες ζωές θα φύγουνε, μα ποιος θα γονατίσει.
Ας βάλουμε όμως μια σειρά, να δούμε τι συμβαίνει,
γιατί…μαλλιοτραβιούνται αυτοί κι ο κόσμος τους πεθαίνει;
Για τους Εβραίους, είπαμε, πως ψάχνανε πατρίδα,
στην Παλαιστίνη βρήκανε, σωτήρια σανίδα.
Εκεί που ήτανε παλιά, οι αρχαίοι πρόγονοί τους
και κάνανε τη γη αυτή, κτήμα τους και δική τους.
Αυτό όμως δε το δέχτηκαν, τότε οι μουσουλμάνοι,
με εξαίρεση μοναδική, Σάχη και Τεχεράνη.
Μα ο Σάχης ήταν «άγριος», τύραννος του λαού του
κι απ’ το κακό του έκανε… κακό του κεφαλιού του.
Μια μέρα ξεσηκώθηκαν, φτωχοί και πεινασμένοι,
του πήραν την κορώνα του και φέραν τον Χομεϊνί.
Και ο Χομεϊνί έφερε, άλλη δικτατορία,
που…βασιλεύει και που ζει, δήθεν δημοκρατία.
Που κοριτσάκια τιμωρεί, έξω αν περπατάνε,
αν κάπως το τσεμπέρι τους, μην το στραβοφοράνε.
Μα απ’ όλα το χειρότερο, του Χομεϊνί η ρήση,
πως θέλει όλο το Ισραήλ, να το εξαφανίσει.
Το δίδαγμα του Χομεϊνί, το πήραν οι μουλάδες
και άρχισαν με το Ισραήλ, να έχουνε μπελάδες.
Και βάλθηκαν να έχουνε…νέες τεχνολογίες,
πυρηνικές πια κεφαλές κι όχι ανοησίες.
Βόμβες, λέει, ατομικές, θέλουν να αποκτήσουν
και τον εχθρό, το Ισραήλ, να το εξαφανίσουν.
Οι Εβραίοι σαν το άκουσαν, τα ιμάτιά τους σκίζουν,
το «πρόγραμμα» να κάψουνε, ευθύς αποφασίζουν.
Και έτσι ήρθε ο καιρός, ήρθε η ώρα πλέον
κι ορμά με βομβαρδιστικά, ο «Ανατέλλων Λέων».
Νίπτει τα χείρας του ο Τραμπ και… κάνει πως δεν πταίει,
κοιτούν και μουρμουρίζουνε, όλοι οι Ευρωπαίοι.
Ένας είναι ο φόβος τους κι ένα το μέλημά τους,
μήπως και κλείσει το Ορμούζ, χτυπάει η καρδιά τους.
Μέσα σε τούτον το χαμό, να πούμε κι ένα αστείο,
ο Πούτιν, λέει, προσφέρθηκε, για ειρήνευση στους δύο.
Κι ο Τραμπ σωστά του απάντησε, διαφορές αν λύνεις,
πρώτα εσύ τον κώλο σου, Πούτιν, πρέπει να πλύνεις!
Κι άλλοι ηγέτες σοβαροί, λένε διπλωματία,
μάλλον θέατρο παίζουνε, τρελή υποκρισία.
Αυτοί οι δυο δεν πρόκειται, ποτέ να συμφωνήσουν,
τα όπλα από το χέρι τους, ποτέ δεν θα τα αφήσουν.
Θα πέφτουνε οι πύραυλοι, οι βόμβες και οι οβίδες,
θα καίν’ κορμιά σαν ποντικούς, φίδια και κατσαρίδες.
Έτσι το Ιράν θα καίγεται, του Χομεϊνί…διαθήκη,
το Ισραήλ θα νοσταλγεί, να ιδεί ειρήνη, νίκη.
Εκτός κι αλλάξει καθεστώς και έρθουν τα…Σαχάκια
σαν πρώτα Ιράν και Ισραήλ, να γίνουν «ξαδερφάκια».
Καλή συνέχεια λοιπόν, βαράτε…βιολιτζήδες
και κάνετε τις χώρες σας, άξιες για παλιατζήδες!
