γράφει ο
Βασίλης Μυλωνάς
Εκεχειρία, το λοιπόν, τέρμα πια οι φοβέρες
και οι βόμβες που ’πεφταν βροχή, για δώδεκα ημέρες.
Κι αφού πέσαν οι τρομερές και ακριβές οβίδες,
που έριξε η Αμερική, στο Ιράν καλές «μερίδες».
Όπου τρυπάνε τα μπετά, ως και γρανίτη ακόμα,
όπως ο τυφλοπόντικας, τρυπάει το αφράτο χώμα.
Κι ενώ ο Τραμπ είναι σίγουρος, σε τούτο το…παιχνίδι,
ότι το «πρόγραμμα» του Ιράν, το έκανε σκουπίδι.
Κι ο Νετανιάχου ακολουθεί, τα χέρια του τα τρίβει,
γελάν και τα μουστάκια του και τη χαρά δεν κρύβει.
Οι Ιρανοί μάς βεβαιούν, μας λέν’ άλλο χαμπάρι,
οι βόμβες, λένε, σπάσανε, ενός γάιδαρου ποδάρι.
Τώρα, ποιος λέει ψέματα και ποιος μας λέει αλήθεια,
…ο κόκορας εγέννησε κι έκανε κολοκύθια.
Τα κολοκύθια είχαν νερό και το νερό βατράχια,
η αλήθεια εγκρεμίστηκε, στα μυτερά τα βράχια.
Το ψέμα, μάλλον, χρήσιμο, σε τέτοιες περιπτώσεις,
μην έχουν από τους λαούς, οργή αλλά και πτώσεις.
Έτσι, σ’ αυτόν τον πόλεμο, οι δύο πληγωμένοι,
ο τρίτος χρήμα ξόδιασε, μα όλοι κερδισμένοι.
Και στους λαούς τη Νίκη τους, ας την μοσχοπουλήσουν,
χαλάλι τους όλα αυτά, τον «όρκο» αν κρατήσουν.
«Όρκος» και ανεπίσημος, για την εκεχειρία,
να ανασάνουν οι λαοί, μ’ αυτή την ευκαιρία.
Γιατί το παρακάνανε… ξύπνοι και πορωμένοι,
τους καταριούνται ζωντανοί, αλλά και σκοτωμένοι.
Μα τούτο για να τηρηθεί, θέλει προϋποθέσεις,
θέλει ν’ αλλάξουν όλοι τους, τις σκέψεις και τις θέσεις.
Και πρώτα-πρώτα οι Ιρανοί, που είναι ορκισμένοι,
να σβήσουν όλο το Ισραήλ, ν’ αλλάξουν οι… καημένοι.
Να κόψουν τα πλοκάμια τους, Χούθι και Χεσμπολάδες,
να ημερέψουν τη Χαμάς και στα τζαμιά οι μουλάδες.
Το Ισραήλ στον κώλο του, πιο μαλακά ας καθίσει,
τώρα που λέει ο κίνδυνος, έχει…κατακαθίσει.
Ας προσπαθήσει με καλό, να πάρει τους ομήρους
κι ας μην δίνει τόσες κλοτσιές, στους ζαλισμένους Σύρους.
Κι ο Ντόναλντ της Αμερικής, που ’δωσε τόσο χρήμα,
τώρα θα κάνει το Ιράν, ίσως δικό του κτήμα.
Εφτακόσια εκατομμύρια, βγήκε η «δουλειά» του όλη,
σε παραλία του Ιράν, μην χτίσει καμιά πόλη;
Τώρα ίσως πάει με το καλό και όχι με φοβέρα,
να φτιάξει εκεί ο άνθρωπος, μια όμορφη Ριβιέρα.
Κι αν κάποτε οι Ιρανές, πετάξουν τα τσεμπέρια,
θα τρέχουνε με τα μαγιό, εκεί τα καλοκαίρια.
Να ’χει και στην επίβλεψη, το πέρασμα…Ορμούζι,
να μην το κλείσει το Ιράν, που αυτό πολύ του τσούζει.
Τέλος, όλα χαλάλι του, αν φέρει την ΕΙΡΗΝΗ,
αν πάψει η περιοχή, να ’ναι σκέτο καμίνι.
Λοιπόν, από το στόμα τους και στ’ αυτιά των θεών τους
κι αν τσακωθούν απ’ την αρχή… τον κακό τον καιρό τους.
