γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
Αποκτά όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον ένα αληθειοφόρο (οι συμμετέχοντες διαθέτουν ονοματεπώνυμο και διεύθυνση κατοικίας) συμβάν το οποίο τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται όλο και πιο συχνά όταν οι ανειρήνευτες αντιθέσεις του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος αλληλοσυγκρουόμενες δημιουργούν ρωγμές στον τρόπο λειτουργίας του καθεστώτος που δεν καλύπτονται εύκολα.
Τις ημέρες, για παράδειγμα, των αγροτικών κινητοποιήσεων, όταν οι αγρότες, ως γνώστες με επιστημονική επάρκεια του αντικειμένου τους, αμφισβήτησαν όχι μόνο την πολιτική αλλά και την ειλικρίνεια της κυβέρνησης, εμφανίστηκαν ολοκάθαρα μπροστά στα μάτια μας οι δύο δομικοί πυλώνες του πολιτικού συστήματος: από τη μία αυτή του πολιτικού απατεώνα και, από την άλλη, αυτή του οικονομικού δολοφόνου.
Με άλλα λόγια, η ρωγμή αποκάλυψε τη λειτουργία του Νεοφιλελευθερισμού που δεν είναι τίποτε άλλο από τον Ναζισμό των Αγορών -γεγονός που σημαίνει ότι η ναζιστική κοσμοθεωρία πέρασε, πλέον, από την πολιτική ως συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα, στην Οικονομία της Αγοράς ως συνέχιση της πολιτικής με τα ίδια μέσα.
Εκείνες τις ημέρες είδαμε κατάματα την αναγκαιότητα να προσανατολίσουμε τους αγώνες μας στο να διαμορφωθούν οι συνθήκες εκείνες που θα επέτρεπαν να θεσμοθετήσουμε εκείνες τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες που θα βοηθούσαν και ως προς τη συνειδητοποίηση αλλά και ως προς τη διευκόλυνση του λαού στο ν’ αρχίσει να συμμετάσχει στα κοινά αποφεύγοντας την παγίδα που ο Καστοριάδης την είπε: “Καταναλωτικός και τηλεοπτικός αυνανισμός”.
Στη συνέχεια, όταν οι μισοφονταμενταλιστές-μισοναζιστές του Τραμπ από κοινού με το θεοκρατικό-σιωνιστικό-κράτος απαρτχάιντ-Ισραήλ και τον Νετανιάχου που κατόρθωσε να αναδείξει το άστρο του Δαυίδ ως τη σβάστικα του 21ου αιώνα, αφού ανάθεσαν τη εγκαθίδρυση θεοκρατικού καθεστώτος στη Συρία σ’ έναν πρώην επικηρυγμένο αρχι-Ταλιμπάν, εξαπέλυσαν έναν “δημοκρατικό” πόλεμο εναντίον του επίσης θεοκρατικού Ιράν ζητώντας από τους Ιρανούς να ανατρέψουν το καθεστώς των Χομεϊνίδων.
Ταυτόχρονα, οι Αμερικανοί, μ’ ένα πολλαπλό χτύπημα με πυραύλους σκότωσαν 175 μαθήτριες (αλήθεια, είδατε αεροφωτογραφία τους 175 ανοιχτούς τάφους;) -έτσι, για να δείξουν τις καλές προθέσεις τους.
ΗΠΑ-Ισραήλ δεν έχασαν ευκαιρία να αναδείξουν τη βοήθεια των συμμαχικών χωρών όπως η Κύπρος και η Ελλάδα, οι οποίες, με τη σειρά τους, δεν έχασαν ευκαιρία να δείξουν το πώς ακριβώς συμμετάσχουν.
Πάνω σ’ αυτή την πραγματικότητα τα φασιστοκάναλα έστησαν σε 24ωρη βάση μια πασαρέλα από πρώην και νυν στρατηγούς, και των τριών όπλων, -και βάλε- ως ειδικούς στα όπλα και στη διεξαγωγή του πολέμου.
Όλοι αυτοί οι πολέμαρχοι -πλην δύο εξαιρέσεων με ονοματεπώνυμο- κατέληγαν εκθειάζοντας τις πολεμικές αρετές των Ελλήνων που περνούν από γενιά σε γενιά διά του DNA της φυλής.
Εκθειάζοντας τα “προσόντα” της φυλής που πολύ μοιάζουν με τον “φυλετισμό” την “ευγονική” τον “κοινωνικό δαρβινισμό” τη ναζιστική μέθοδο της διαχείρισης ανθρώπων -menschenfuhrung- υπό την καθοδήγηση πάντα του ενός που αποφασίζει – του Fuhrerprinzip.
Και όλα αυτά προς διαφύλαξη της καθαρότητας του αίματος και του “ζωτικού χώρου” της φυλής από τις κατσαρίδες.
Μιλούν για τον “πατριωτισμό των Ελλήνων” με τέτοια υπερδιέγερση που παρέσυραν και τον ηλίθιο -α λα Τσιπόλα- τον Μητσοτάκη στην γκάφα να αναγνωρίσει ως “πατριώτες” τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής νομίζοντας πως έχει να κάνει με αντιστασιακούς του ΕΑΜ και όχι με τους “εσωτερικούς εχθρούς” της πατρίδας που φυλάκισε, από το 1936 ακόμη, το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά.
Ευτυχώς ο Υπουργός του ο Θάνος Πλεύρης, ως παλιός ναζιστής που είναι, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους: “...Δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε ούτε να τιμούμε τους αγώνες της αριστεράς. Οι αγώνες της αριστεράς ήταν πάντοτε σε βάρος του έθνους, αντίθετοι με το καλό της πατρίδας…”!!!
Κυκλοφόρησε τόσος “πατριωτισμός” που μαζικές δολοφονίες χαρακτηρισμένες ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας -όπως οι επαναπροωθήσεις στον πάτο της θάλασσας και το κομμάτιασμα κεφαλιών και κορμιών όπως έγινε με το περιπολικό του Λιμενικού που “καβάλησε” το μισοβυθισμένο φουσκωτό τίγκα με ανθρώπους στη Χίο- ο εθνικισμός τους προίκισε με την αξία και το νόημα του πατριωτισμού.
Είναι τόσο σοβαρές οι ομοιότητες που νομιμοποιούν το ερώτημα: τι διδάσκονται τα παιδιά μας στις Στρατιωτικές Σχολές.
Υπό αυτή την έννοια και με δεδομένη την απορρόφηση της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία η παραπάνω ερώτηση απλώνει καλύπτοντας και τον χώρο των Δικαστικών Σχολών -ιδιαίτερα σήμερα που με το ξεκίνημα, υποτίθεται, της Δίκης των Τεμπών ανέλαβαν δράση υπό τον Υπ. Δικαιοσύνης ο Άρειος Πάγος και η συνδικαλιστική ηγεσία της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.
Μαζί μ' αυτούς ανέλαβαν δράση και οι ειδικοί καθηγητάδες όπως -ας πούμε- ο γνωστός καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κύπρου και αρθρογράφος της “Καθημερινής”, ο Χαρίδημος Τσούκας ο οποίος στο φύλλο της 29/3 υπό τον τίτλο “Δεν έχεις οργάνωση; Έχεις μπάχαλο” γράφει:
“...Η δίκη των Τεμπών είναι ένα πρωτόγνωρο δικαστικό φαινόμενο. Πρώτον, λόγω της μεγάλης κλίμακάς της. Δεύτερον, και σημαντικότερον, λόγω του τεράστιου συγκινησιακού συμβολικού και πολιτικού φορτίου που απέκτησε.
Η δίκη αυτή -ορθώς ή όχι, αδιάφορο- κατέστη το μείζον δικαιοδοτικό γεγονός της χώρας τα τελευταία 50 χρόνια: δικάζονται μεν 36 κατηγορούμενοι, αλλά δικάζεται ατύπως και το ελληνικό πολιτικό-διοικητικό σύστημα.
Η δίκη είναι η ευκαιρία να τιμήσει η πολιτεία τους νεκρούς... αποδίδοντας δικαιοσύνη, όπως αρμόζει σε κράτος δικαίου...
Η δίκη έχει καθαρτικό χαρακτήρα. Αν οι ηγεσίες του Αρείου Πάγου και του Υπ. Δικαιοσύνης το είχαν αντιληφθεί αυτό, ...θα καταλάβαιναν τι διακυβεύεται...”.
Εάν για τον καθηγητή Τσούκα θα μπορούσες να υποθέσεις ότι είναι ο ίδιος που δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς διακυβεύεται παγιδευμένος, ίσως, σε ό, τι αυτός θεωρεί “κράτος δικαίου”, σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να υποστηρίξεις κάτι ανάλογο για τον καθηγητή Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών και διευθυντή του Εργαστηρίου Πολιτικής και Θεσμικής Θεωρίας και Ιστορίας των Ιδεών στο ΕΚΠΑ, τον Αριστείδη Χατζή, ο οποίος, στο ίδιο φύλλο της “Καθημερινής”, τιτλοφορώντας το άρθρο του: “Ποινική δίκη και όχι συλλαλητήριο”, καταλήγει ως εξής:
“...Τι απαιτούν, λοιπόν, οι αρχές του Κράτους δικαίου; Από τη Δικαιοσύνη (μπέρδεψε προφανώς τους δικαστικούς με τη Δικαιοσύνη).... Από την Κυβέρνηση... Από την αντιπολίτευση... Και από όλους εμάς πως οφείλουμε να θυμόμαστε ότι δικαιοσύνη μπορεί να αποδώσει μόνο ένα κράτος δικαίου. Άλλη εναλλακτική δεν υπάρχει...”.
Πώς είναι δυνατόν, καθηγητής Πανεπιστημίου, γνωρίζοντας, ασφαλώς, την “ιστορία” του εγκλήματος των Τεμπών, όπως και την “ιστορία” του σχηματισμού της δικογραφίας, να υποστηρίζει ότι: “...Η δίκη είναι η ευκαιρία να τιμήσει η πολιτεία τους νεκρούς...”;
Και όμως είναι! Ως καθεστωτικός προπαγανδιστής της κυβερνητικής θέσης πως δεν υπάρχει “αιτιώδης συνάφεια” μεταξύ της μετωπικής σύγκρουσης και στο γεγονός ότι δεν ξεκίνησαν ποτέ οι εργασίες της Σύμβασης 717 για την ασφάλεια των τρένων γιατί, πολύ απλά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη τσέπωσε το παραδάκι.
Ένας καθεστωτικός προπαγανδιστής της κυβερνητικής θέσης ότι δεν υπήρξε “πυρόσφαιρα” ούτε κάηκαν επιζώντες από τη σύγκρουση σε πυρκαγιά που ανέπτυξε ιδιαίτερα μεγάλες θερμοκρασίες.
Ένας καθεστωτικός προπαγανδιστής της θέσης της κυβέρνησης ότι “όσοι μιλούν για “μπάζωμα” είναι για τα μπάζα” -και τι να πεις για τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ που συνθέτουν τον τρόπο που εκτελεστική-δικαστική εξουσία εξαφανίζουν κάθε στοιχείο που τους ενοχοποιεί.
Μετά από όλα αυτά τα αληθειοφόρα συμβάντα, πώς είναι δυνατόν Καθηγητής του Πανεπιστημίου, και μάλιστα διδάσκοντας “Φιλοσοφία Δικαίου”, να υποστηρίζει μανιωδώς τη φράση “κράτος δικαίου”; -λες και είναι εντολή γραμμένη στον βράχο με κεραυνούς, αστραπές και βάλε.
Όλη η “Ιστορία” -μέχρι τώρα- του μαζικού εγκλήματος των Τεμπών ακυρώνει αυτό καθ' αυτό το νόημα του “κράτους δικαίου”, καθώς και οποιουδήποτε άλλου δεκανικίου του νομικιστικού θετικισμού, τοποθετώντας στη θέση τους το ναζιστικό Gerechte Staat (Δίκαιο Κράτος), ενώ, στο δικό μας (του λαού) στήριγμα το “κοινό περί δικαίου αίσθημα” προσθέτει χαρακτηριστικά νέμεσης.
Υ.Γ. Μπροστά στη Ν.Δ του Μητσοτάκη η Χ.Α είναι παιδική χαρά.
