γράφει ο
Γιώργος Καρανίκας
Την 25η Μαρτίου που πέρασε κι όλη η χώρα γιόρτασε την διπλή γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου για τους Ορθόδοξους χριστιανούς και την Εθνική Παλιγγενεσία για όλους τους Έλληνες, τα ελληνικά κανάλια γιόρτασαν την …γιορτή του μπακαλιάρου!
Η απόλυτη ξεφτίλα διαστρέβλωσης της καθημερινότητας μέσα από γιαλαμπούκες που εξώφθαλμα πλέον οδηγούν την κοινή γνώμη σε μια κατάσταση απολιτίκ και εθνικής αμνησίας.
Μάθαμε την 25η Μαρτίου και επί τριήμερον ότι ο μπακαλιάρος είναι το εθνικό φαγητό του Έλληνα που τιμά την εθνική του επέτειο, τους τρόπους παρασκευής του κουρκουτιού στο οποίο τηγανίζεται και φυσικά τους τρόπους που παρασκευάζεται το συνοδευτικόν του εθνικού μας εδέσματος …η πατροπαράδοτη σκορδαλιά.
Θυμήθηκα αυτόματα τους στίχους του Ντίνου Χριστιανόπουλου που τους κακοποίησε ελαφρώς και χωρίς κακή πρόθεση ο Σταύρος Κουγιουμτζής…
Οι στίχοι λένε: «Καημένε Μακρυγιάννη να ’ξερες, γιατί το τζάκισες το χέρι σου.
Το τζάκισες για να χορεύουν σέικ, τα κωλόπαιδα».
Τους στίχους αυτούς τους μελοποίησε με μεγάλη αγάπη ο Κουγιουμτζής για τον δίσκο του «Μικραίνει ο κόσμος»…
Όταν πρωτοβγήκε ο δίσκος αυτός πιτσιρικάς τότε στη Θεσσαλονίκη τον έπαιξα και συγκεκριμένα το τραγούδι σε στίχους Χριστιανόπουλου, στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Μακεδονίας, όπου είχα μια ζωντανή μουσική απογευματινή εκπομπή, με τίτλο «60 λεπτά μουσική στον αέρα».
Μόλις τελείωσε η εκπομπή, μου λένε σε ζητάει στο τηλέφωνο, ο Χριστιανόπουλος!
Κρύος ιδρώτας μια και γνώριζα τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του μεγάλου Θεσσαλονικιού ποιητή.
Μου λέει ο Χριστιανόπουλος: «ο Σταύρος μου κατακρεούργησε τους στίχους μου κι εσύ δεν λες τίποτε;».
«Μα κύριε Ντίνο γιατί το λέτε αυτό, δεν απέδωσε σωστά τους στίχους ο Σταύρος Κουγιουμτζής…»…
Για να με αποστομώσει: «ο στίχος μου λέει …για να χορεύουν σέικ τα κωλόπαιδα, ο κύριος το έκανε …για να χορεύουν σέικ τα παιδιά μας, με λίγα λόγια μόνο που δεν αγκάλιασε και δεν τα φίλησε!»…
Φυσικά στον δίσκο, ο Κουγιουμτζης έκανε αυτή την λαθροχειρία για να ακουστεί ο στίχος ποιο κομψος, αλλά ο δημιουργός του είχε άλλη άποψη …και δικαίως!
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος τι ήθελε να πει με τον στίχο του;
Μια μεγάλη αλήθεια, ότι οι ήρωες σε αυτή τη χώρα συνήθως δίνουν ότι έχουν ακόμη και το χέρι τους, για να έρχονται κάποιοι μετά, ανάξιοι να συνεχίσουν την μεγάλη μας ιστορία και να προσπαθούν να μας πείσουν για τρία αργύρια, ότι την 25η Μαρτίου γιορτάζουμε τον μπακαλιάρο!
Όλος αυτός ο συμφερτός που βγαίνει στα κανάλια και δεν μιλάμε για την μειοψηφία που τιμούν το επάγγελμά τους και κρατούν ένα επίπεδο, δυστυχώς θα πρέπει να απομονωθεί από την νέα γενιά η οποία σωστά έχει στρέψει την πλάτη της στην κατευθυνόμενη δημοσιογραφία – επικοινωνία, που εξυπηρετεί σκοτεινές πλευρές της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας.
Και θα πρέπει τα νέα παιδιά που αγωνιούν για αυτό το καράβι που λέγεται Ελλάδα, να μάθουν ότι ο Μακρυγιάννης δεν έδινε εξετάσεις. Έδινε… επανάσταση! Έγραφε ιστορία! Παρέδιδε ήθος!
«Καημένε Μακρυγιάννη να ‘ξερες/ γιατί το τζάκισες το χέρι σου…» που έγραψε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.
Και αυτό τον συγκίνησε όταν σκέφτηκε πως θα γραφόταν πολλά χρόνια μετά. Και χαιρόταν που έβλεπε την Θεσσαλονίκη από τότε ελεύθερη στο μέλλον και ας δεν έφτασε μέχρι εκεί η δική τους προσπάθεια.
Και γυρνώντας πίσω στον μοναδικό Μακρυγιάννη, στα γραπτά του, τα ορθογραφικά λάθη αποτελούσαν ζωντανά παθήματα και τραύματα του λαού που βρισκόταν χρόνια στην σκλαβιά, χωρίς σχολεία χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση.
Πέραν, ίσως από κάποιους που μάθαιναν τα κολλυβογράμματα από τους κληρικούς και κάποιους πολύ πιο «τυχερούς» που μαθήτευσαν κοντά στους δασκάλους του Γένους που έκαναν κι αυτοί την δική τους πνευματική επανάσταση διδάσκοντας τα ελληνόπουλα.
Ποιος, όμως ξεχνά και τον Νεομάρτυρα Κοσμά τον Αιτωλό και το μεγαλειώδες έργο του για την πίστη και τα γράμματα, τον φωτισμό των Ελλήνων;
Αλλά ο ίδιος ο Μακρυγιάννης ούτε τα κολλυβογράμματα ήξερε. Γι’ αυτό έμαθε εκείνα τα λίγα, τα ψευτογράμματα για να πει μεγάλες αλήθειες. Για να αδειάσει το μέσα του περιγράφοντας το έξω του. Δεν θα μπορούσε αλλιώς.
Θα είχε σκάσει αν τα κρατούσε μέσα του. Και είχε πολλά ακόμη να κάνει και να δώσει στην πατρίδα.
Χωρίς να είναι πατριδοκάπηλος. Αλλά ένας απλοϊκός ευγενής και φιλάγαθος που υποστήριζε πως αυτήν την πατρίδα την έχουμε όλοι. «Τούτην την πατρίδα την έχουμε όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμε, αναλόγως ο καθείς, έχουμε να ζήσουμε εδώ».
Όχι φίλοι μου η 25η Μαρτίου 1821 δεν είναι η ημέρα του μπακαλιάρου!
