γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Στην πόλη μου δεν θα τραγουδάτε τέτοια τραγούδια. Ποιος σας άφησε να τραγουδήσετε σλάβικα;…”, με τα λόγια αυτά ο δήμαρχος της Φλώρινας Βασίλειος Γιαννάκης διέκοψε συναυλία του συγκροτήματος Banda Entropica που έπαιζαν σε εθιμική εκδήλωση την οποία οργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος “Φωτιά Χαμάμ”.
Ήταν λες ως χρονοδιακόπτης που επανέφερε την πραγματικότητα των Χριστουγέννων του 1990 στο σήμερα.
“...35 χρόνια πριν η Φλώρινα έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης -γράφει η καθηγήτρια Π. Πετσίνη- Τα μεγάφωνα παίζουν εμβατήρια, καμπάνες χτυπούν πένθιμα, άνθρωποι με ντουντούκες φωνάζουν συνθήματα εναντίον των “προδοτών της πίστεως και της Ορθοδοξίας”, μεγάλα πανό κατακεραυνώνουν “μαρξιστές αναρχικούς και άθεους”.
Είναι τα γυρίσματα του “Μετέωρου βήματος του Πελαργού” του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Και είναι ο διαβόητος μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης που, με τη στήριξη των τοπικών αρχών, κηρύσσει τον πόλεμο στην “αντεθνική” ταινία που τολμά να μιλήσει για το παράλογο των συνόρων και των εθνοτικών διαχωρισμών και αφορίζει στη μητρόπολη τον σκηνοθέτη και τον πρωταγωνιστή Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
Ο Καντιώτης από την εκλογή του στη θέση του Μητροπολίτη το 1967 είχε επιδοθεί σε μια συστηματική εκστρατεία “εθνικού καθαρμού”…”.
Στις μέρες μας όμως “...τι ακριβώς ενόχλησε τον δήμαρχο; -αναρωτήθηκε ο δημοσιογράφος Απόστολος Λυκεσάς (“ΕφΣυν” 29/12)- Το γεγονός ότι ακούστηκαν δύο τραγούδια στη μακεδονική γλώσσα.
Στον δημόσιο λόγο αναδύθηκαν κάθε είδους εθνικιστικές κορόνες, ρητορικές και υστερίες περί εθνικών κινδύνων, γνήσια μαθήματα χουντικής εθνικοφροσύνης, προστέθηκαν και οι απειλές.
Μέσα σε αυτό το κλίμα οι παρεμβάσεις Γεωργιάδη και Πλεύρη κατέδειξαν ότι ο μητσοτακισμός είναι το ανώτατο στάδιο της εθνικοφροσύνης…”.
Αμέσως μετά την παρέμβαση του δημάρχου ο δικαστής πρώην αντιπρόεδρος του ΣτΕ και πρώην Πρόεδρος της ΑΑΔΕ ο Χρήστος Ράμμος έβαλε το ζήτημα στη σωστή του διάσταση: “...Σήμερα απαγορεύεται ένα τραγούδι, αύριο μπορεί, εν ονόματι της εθνικοφροσύνης που μας βασάνισε άγρια παλιότερα… να απαγορευτεί ή να περισταλεί η ελευθερία του λόγου…
...Σε μια σύγχρονη δημοκρατία και σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου, όπως είμαστε στα χαρτιά και διεκδικούμε πάντα να είμαστε και στην καθημερινή πράξη -που είναι και το πιο δύσκολο -, θα τραγουδούμε ό, τι θέλουμε, σε όποια γλώσσα ή διάλεκτο θέλουμε, και θα λέμε ό, τι πιστεύουμε ό, τι μας εκφράζει και ό, τι λαχταρά η καρδιά μας.
Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης στα Συντάγματά μας, στις διεθνείς συμβάσεις που μας δεσμεύουν και στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για το δικαίωμα αυτό.
Και ουδείς αυτόκλητος και αμαθής λογοκριτής, ειδικά όταν ασκεί δημόσια εξουσία, έχει το παραμικρό δικαίωμα ή αρμοδιότητα να μας βάζει εμπόδια στο να το κάνουμε, όπως και εμείς δεν τον εμποδίζουμε να τραγουδάει και να λέει ό, τι εκείνου του αρέσει…”.
Ιδού με τι μοιάζει το μέλος της σπάνιας κουλτούρας των δημοκρατικών δικαστών: με τον Χρήστο Ράμμο.
Καλά θα κάνουμε να συγκρατήσουμε τη φράση που λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους: “...Σε μια σύγχρονη δημοκρατία και σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου, όπως είμαστε στα χαρτιά και διεκδικούμε πάντα να είμαστε και στην καθημερινή πράξη που είναι και το πιο δύσκολο…” για τον πολύ απλό λόγο ότι ήδη λειτουργεί ως σημείο αναφοράς.
Βέβαια ένας τέτοιος δικαστής δεν μπορεί παρά να μιλήσει ως αυτός που είναι: ως δημοκράτης: “...Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης…” δείχνοντας πως μια κοινωνία αυτοδιαμορφώνεται συνεχώς σε κοινωνία δημοκρατικών πολιτών.
Δυστυχώς η πλειονότητα των κρατών μοιάζουν με αγέλες που κατορθώνουν να παραμείνουν τέτοιες ετεροπροσδιοριζόμενες από τον εχθρό που οι ίδιες καθορίζουν.
Ιδού πώς αφήνει τη μυρωδιά του ο ανθρωπόμορφος λύκος: “...Έχουν χυθεί τόνοι αίματος για να απελευθερωθούμε από Τούρκους, Βουλγάρους και Σλάβους για να είμαστε ελεύθεροι στη Μακεδονία μας. Και αυτό το αίμα ζυγίζει περισσότερο από το μελάνι. Τόσο απλά…”.
Δεν υπάρχει διαφορετικός τρόπος να συνυπάρξει η αγέλη των λυκανθρώπων παρά εντός των σημείων που άφησε τη μυρωδιά της: το αίμα και το χώμα-τον τόπο, τη χώρα- σε απόλυτη εχθρότητα με τον άλλο.
Η δήλωση ανήκει στον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνο Πλεύρη -δήλωση ναζιστικής έμπνευσης που ξεσήκωσε διαμαρτυρίες.
Ο Τάσος Κωστόπουλος -για παράδειγμα- μας θυμίζει πως το Μακεδονικό υπήρξε η λυδία λίθος της δημοκρατίας(;) μας:
“… Η μακεδονική ενδοχώρα αποτέλεσε επί δεκαετίες το πειραματικό πεδίο πάνω στο οποίο εκκολάφθηκαν κάθε λογής αυταρχικές κρατικές πρακτικές προτού μεταφυτευθούν στον υπόλοιπο εθνικό κορμό: από τα διαβόητα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων -που ξεκίνησαν ως “εθνικών φρονημάτων”- μέχρι τη συστηματική χρήση κρατικής και παρακρατικής βίας για τον “σωφρονισμό” και την “ανάνηψη” των εκάστοτε αντιφρονούντων.
Άξιο τέκνο επιφανούς Πατρός ο υπ. Πλεύρης το έγραψε ορθά-κοφτά: δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα δεν χωρούν σ’ ένα εθνικό θέμα. Αύριο δεν θα χωρούν και σε κάθε άλλο ζήτημα για το οποίο “χύθηκε αίμα”, γενικώς.
Με αυτό ακριβώς το επιχείρημα, η εθνικόφρων παράταξη δεν απέκλειε άλλωστε μεταπολεμικά -διά νόμου- από το Πανεπιστήμιο τα παιδιά των “ανθελλήνων” ανεξαρτήτως εθνοτικής καταγωγής;…”.
Και ο καθηγητής Πολιτειολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Δ. Χριστόπουλος κεραυνοβολεί την αγέλη: “...Απλώς καμιά φορά πέφτει μελάνι ώστε να σταματήσει να χύνεται αίμα, φασίστα υπουργέ και ολέθριε, ολέθριε Πρωθυπουργέ…”.
Κι όμως, ο καθηγητής Πολιτειολογίας, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας πως το να αποκαλείς “φασίστα” τον “παλιό”ναζί υπουργό και τον “νέο”ναζί Πρωθυπουργό είναι σα να θέλεις να τους ρίξεις στα μαλακά.
“...Η σύνδεση μεταξύ αίματος και εδάφους είναι συστηματική και οργανική στο σύνθημα “Blut und Boden” (αίμα και χώμα”) που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα στο Τρίτο Ράιχ…
Το έδαφος -χώμα- είναι η φυλή και το πνεύμα της φυλής που έγιναν χώρα… Το αίμα και οι ιδιότητές του κρίνουν τα πάντα, ενώ το περιβάλλον επιτρέπει ή καθυστερεί την έκφραση του δυναμικού του…
Η εθνορατσιστική (volkisch) αντίληψη του λαού (volk) ως βιολογικού οργανισμού με τη δική του ιδιαίτερη συνοχή και ακεραιότητα επέτρεψε να νομιμοποιηθεί η ναζιστική πολιτική και η βία της στο όνομα της βιολογικής και ιστορικής αναγκαιότητας των αρχών που τη διαπνέουν.
Αν το Volkskorper είναι σώμα, το σώμα αυτό έχει τους γιατρούς του… τους ιθύνοντες της ναζιστικής πολιτικής και αστυνομίας…” -βλ: Johann Chapoutot: “Η πολιτιστική Επανάσταση του Ναζισμού” 2021.
Και όσο για την ελευθεριακή κουλτούρα των ελλήνων που διαφάνηκε στις τοποθετήσεις τόσο του δικαστή Χ. Ράμμου όσο και του πολιτικολόγου Δ. Χριστόπουλου ο ναζισμός έχει απάντηση και την ανάλογη αντιμετώπιση:
Γράφει ο Ιστορικός Σαπουτό: “...Όταν οι ναζί ακούν τη λέξη “κουλτούρα” βγάζουν μάλλον το στηθοσκόπιο ή το κρανιόμετρό τους. Ο εθνικοσοσιαλιστικός ρατσισμός, με τον αυστηρό βιολογικό ντετερμινισμό του, οδηγεί σε μια ιατρική αντιμετώπιση κάθε ανθρώπινου δημιουργήματος μια συμπτωματολογική έλλειψη των έργων του πολιτισμού…
Κανένα έργο του πνεύματος δεν ξεφεύγει από τον ντετερμινισμό (αιτιοκρατία) του αίματος και του εδάφους: Blut und Boden “αίμα και χώμα” -αυτές είναι οι συνθήκες που γεννούν την ανθρώπινη δημιουργία…”.
Με πιο απλά λόγια, ο ναζισμός πλέον δεν βρίσκεται “ante portas” αλλά σε τέτοιο σημείο απ’ όπου μπορεί, σηκώνοντας το πόδι, να μας κατουράει: “...Δεν είναι ώρα να κριθεί η νομιμότητα των ενεργειών του Αμερικανού Προέδρου…”!!!
