γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
“...Η Αμερική είναι το μοναδικό έθνος στον κόσμο σε ολόκληρη την Ιστορία που πέρασε ως εκ θαύματος από τη βαρβαρότητα κατευθείαν στην παρακμή χωρίς να γνωρίσει τον πολιτισμό…”.
Υπό την οπτική της ρήσης του Κλεμανσώ εμπλουτισμένης με αδιαμφισβήτητα αληθειοφόρα συμβάντα όπως, για παράδειγμα, ότι σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ συνεχίζονται, και σήμερα, οι λεγόμενες “Δίκες του Πιθήκου” και σε πολλές άλλες απαγορεύεται στην Α’ και Β’ βάθμια εκπαίδευση να διδάσκεται ως μάθημα η “Θεωρία της Εξέλιξης” και ο Δαρβίνος και συνεχίζουν οι νέοι να διδάσκονται την ιστορία των πρωτόπλαστων -έστω και υπό τη νέα εκδοχή του “Ευφυούς Σχεδιασμού”.
Σε όλα αυτά να προσθέσουμε τις διώξεις εξόντωσης φοιτητών και καθηγητών των μεγάλων Πανεπιστημίων των ΗΠΑ που ακολουθώντας την παράδοση των αγώνων ενάντια στα Βιετνάμ παντού στον κόσμο, εναντιώθηκαν στο σιωνιστικό Ισραήλ που με τη βοήθεια του κράτους του Τραμπ ξεκίνησε τη γενοκτονική εθνοκάθαρση της Λωρίδας της Γάζας από Παλαιστίνιους.
Ασφαλώς και δεν θα μείνει απ’ έξω το άγριο τιμωρητικό κυνήγι των Δικαστών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου που καταδίκασαν τον Νετανιάχου ως εγκληματία πολέμου και στη συνέχεια τον θεώρησαν “καταζητούμενο”, όπως και το τιμωρητικό κυνήγι που εξαπέλυσαν ενάντια στην Ιταλίδα Νομικό, ειδική στα ανθρώπινα δικαιώματα που υπηρέτησε ως Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, την Φραντσέσκα Αλμπανέζε η οποία απεκάλυψε τα οικονομικά συμφέροντα που παίρνουν μέρος στη γενοκτονία.
Υπό αυτή, λοιπόν, την εν εξελίξει κατάσταση συνέβη ο συνωστισμός μιας ολόκληρης αγέλης Ευαγγελιστών Παστόρων στο Οβάλ Γραφείο για να προσευχηθούν, από κοινού, υπέρ του εκλεκτού τους, που τον λατρεύουν ως τον εκλεκτό του Θεού, τον Τραμπ.
Καπάκι ο Αμερικανός Πάπας Λέων ο ΙΔ’ αντέδρασε:
“…Ο θεός μας είναι ο Ιησούς Χριστός, ο βασιλεύς της ειρήνης που απορρίπτει τον πόλεμο. Κανένας δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον Χριστό για να δικαιολογήσει τον πόλεμο. Ο Ιησούς δεν ακούει τις προσευχές όσων κάνουν πόλεμο. Τις απορρίπτει…”.
Ο Τραμπ απάντησε ως εξής: “...Δεν νομίζω ότι κάνει πολύ καλή δουλειά. Μάλλον του αρέσει το έγκλημα. Είναι πολύ φιλελεύθερος άνθρωπος. Είναι αδύναμος στο έγκλημα και απαίσιος στην εξωτερική πολιτική. Και πρέπει να συνέλθει ως Πάπας, να χρησιμοποιήσει κοινή λογική να σταματήσει να εξυπηρετεί τη ριζοσπαστική Αριστερά και να βλάπτει την Καθολική Εκκλησία…”.
Απάντηση που ολοκλήρωσε στη συνέχεια εμφανίζοντας τον εαυτό του -αυτή τη φορά όχι ως Ποντίφικα -ως Ιησού Χριστό!!!
“...Μέχρι προχθές -γράφει ο Παντελής Μπουκάλας (“Καθημερινή” 19/4)- ο Τραμπ ακολουθώντας τη γραμμή πολλών προκατόχων του, αυτοπροβαλλόταν σαν εκπρόσωπος του θεού επί της γης, και μάλιστα του θεού της Παλαιάς Διαθήκης σαν το επίγειο δεξί του χέρι που δικαιούται να κρατάει ρομφαία και να θερίζει “άπιστους”.
Με την Καινή Διαθήκη οι σχέσεις του είναι κάκιστες και το πιο πιθανό είναι ότι τη θεωρεί νερόβραστη, αν όχι μανιφέστο της ριζοσπαστικής Αριστεράς...
Την Κυριακή 12/4 παρουσιάστηκε σαν θεός και όχι απλώς σαν στρατάρχης στην υπηρεσία του Ύψιστου...
Ακόμα και με τα τραμπικά μέτρα και σταθμά που μας εξοικείωσαν με το αδιανόητα ανώριμο, το απίστευτα χυδαίο και το καρακιτς, η ύβρις στα μάτια των χριστιανών κάθε δόγματος ήταν κραυγαλέα... (ύβρις που πολλαπλασιάστηκε με την εμφάνιση ανδρών του ιουδαϊκού στρατού να βανδαλίζουν ομοίωμα του εσταυρωμένου)...
...Αυτό το παιχνίδι παίζει ο Τραμπ-Ιησούς: ο φονταμενταλισμός του οποίου διασταυρώνεται με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό των μουλάδων και τον ιουδαϊσμό του Νετανιάχου.
Μόνο που δεν παίζει τον θεό πάνω σε μια οθόνη αλλά πάνω σ' έναν πλανήτη”.
Ετούτη η ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα είναι “δεμένη” με μια από τις προηγούμενες “υποθέσεις” του (βλ: “Κ” 11/4) όπου περιγράφει με τον δικό του κοινωνικό-ιστορικό και φιλοσοφικό τρόπο τη “διασταύρωση των φονταμενταλισμών”:
“...Στον νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, με την επιδρομή Αμερικάνων και Ισραηλινών κατά του Ιράν και την ολοένα βαθύτερη εισβολή του Ισραηλινού στρατού στον Λίβανο, εμπλέκονται τρεις θεότητες, ή μάλλον, τρεις θρησκείες, τρία ιερατεία, ταυτοχρόνως πολιτικά, στρατιωτικά και θρησκευτικά.
Η εβραϊκή θρησκεία, η μουσουλμανική και η χριστιανική με τα δόγματά τους.
Όσο διαρκούν οι επιχειρήσεις -στην Κνέσετ υπερψηφίστηκε ο ρατσιστικών προδιαγραφών απαγχονισμός Παλαιστινίων “τρομοκρατών”- ... συνέπεσε να έχουν τις μεγάλες γιορτές τους και οι τρεις αβρααμικής καταγωγής αντίπαλοι: το Ραμαζάνι τους οι μουσουλμάνοι, το Πάσχα/Πεσάχ οι εβραίοι, το Πάσχα τους επίσης οι χριστιανοί... Επίσης στη διάρκεια του πολέμου, 21/3, οι λαοί του Ιράν γιόρτασαν τη Πρωτοχρονιά τους, Νεβρόζ στα κουρδικά, Νορούζ στα φαρσί, μια τρισχιλιετή γιορτή ζωροαστρικής προέλευσης.
Φυσικά -σημειώνει ο Π.Μ- και δεν πέρασε από το μυαλό κανενός εμπόλεμου να σεβαστεί τη γιορτή του εχθρού του και να “ξεκουράσει” τα όπλα του για λίγες ώρες.
Οι βομβαρδισμοί συνεχίστηκαν “κανονικά” γιατί ο πόλεμος επιβάλλει τη δική του κανονικότητα. Ανέκαθεν.
Και η συνέπεια αυτής της κανονικότητας -συμπεραίνει- είναι η περιφρόνηση του αντιπάλου, του πολιτισμού του, της θρησκείας, των πανηγυρικών ημερών, των εθίμων του, της ίδιας της υπόστασής του...”.
Καταπληκτικά, όπως πάντα, τα κείμενα του Παντελή που μπορούν να σε καθηλώσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Όμως, ευτυχώς για μας, τον απλό λαό, έχουμε και άλλα τέτοια τέρατα αποκάλυψης (εδώ κυριολεκτικά) του πώς πραγματικά κινείται η ζωή μας που συνεχώς προσθέτουν με νέα στοιχεία εμπλουτίζοντας την ήδη διαμορφωμένη εικόνα και τον ανάλογο προβληματισμό.
Ο γνωστός Οικονομολόγος ο Ηλίας Καραβόλιας με άρθρο του (“ΕφΣυν” 14/4) υπό τον άκρως διεγερτικό τίτλο: “Μια επικίνδυνη νέα “θρησκεία”” δίνει μια νέα διάσταση της “διασταύρωσης των φονταμενταλισμών” του Παντελή.
“...Ο Τραμπ (...) “παράγει” θρήσκευμα μέσω του τραμπισμού, παράγει πιστούς για τη θεότητα της ισχύος. Και οι πιστοί του είναι αναρίθμητοι.
Ο εκφασισμός στη Δύση παγιώνεται μέσω της επίκλησης του δήθεν θεϊκού στρατιωτικού έργου απαλλαγής από τους “βαρβάρους” της Ανατολής.
Και η νέα αυτή φασιστικής εκδοχής τραμπική ιδεολογία που παράγει δήθεν “δύναμη” είναι κάτι σαν “ιερή συνθήκη”.
Ας είμαστε ειλικρινείς διότι φοβόμαστε να το παραδεχτούμε: ακροδεξιά λογική είναι ένας θρησκοληπτικός καταναγκασμός, μια ψυχωτική ροπή προς το “καθαρό”, μια τάση για κάθε δήθεν ιερό που αυτοθεσμίζουμε φαντασιακά: έθνος, φυλή, δόγμα...”.
Στο τέλος το Υ.Γ προειδοποιεί: “...Και ας προετοιμαζόμαστε διότι μπορεί κάποτε οι Δυτικοί πιστοί ανάμεσά μας, της “ηγεμονικής πρωτιάς των όπλων”, να είναι πιθανώς περισσότεροι από τους ισλαμοφασίστες που ομνύουν στον Αλλάχ...”.
Ο Ηλίας έβαλε ζητήματα που μεταθέτουν το αρχιμήδειο σημείο από τη Μέση Ανατολή στη Δύση.
Υποθέτοντας βάσιμα πως η “ακροδεξιά λογική” δεν είναι άλλη από τη “ΝΕΑ φασιστικής εκδοχής ιδεολογία” που “παγιώνει τον εκφασισμό στη Δύση”, όλο αυτό, για τον Ηλία Καραβόλια, είναι η “επικίνδυνη ΝΕΑ θρησκεία”.
Σημειώνω με κεφαλαία γράμματα τη “νέα θρησκεία” και τη “νέα ιδεολογία” μόνο και μόνο για να προετοιμάσω τη “συζήτηση” να δεχθεί τις συμπληρωματικές γνώμες που αντιλαμβάνονται τη “νέα θρησκεία” ως κάτι που υπάρχει από τη στιγμή που η Ναζιστική κοσμοθεωρία άρχισε να εφαρμόζεται απροκάλυπτα ως πολιτική πρακτική ενός κράτους, από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 στη ναζιστική Γερμανία.
Κατά πόσο η “νέα θρησκεία” της “νέας φασιστικής εκδοχής ιδεολογίας” που “παγιώνει τον εκφασισμό στη Δύση” είναι νέα, όταν ο Νομικός και Θεωρητικός του ναζισμού και του Γ' Ράιχ υποστηρίζει πως “...Όλες οι μεστές έννοιες της σύγχρονης πολιτειολογίας είναι εκκοσμικευμένες θεολογικές έννοιες...” (!!!) από το 1933;
Υ.Γ. Μπροστά στη Ν.Δ του Μητσοτάκη η Χ.Α είναι παιδική χαρά.
