γράφει
ο Βύρων Β. Δημητριάδης
“...Κατά πόσο η “νέα θρησκεία” της “νέας, φασιστικής εκδοχής, ιδεολογίας” που “παγιώνει τον εκφασισμό στη Δύση” είναι νέα όταν ο Νομικός και Θεωρητικός του ναζισμού και του Γ' Ράιχ υποστηρίζει πως “...Όλες οι μεστές έννοιες της σύγχρονης πολιτειολογίας είναι εκκοσμικευμένες θεολογικές έννοιες...” από το 1933;...”.
Ο προβληματισμός-γέφυρα από το προηγούμενο σχόλιο “Σαν εκδικητική επανάκαμψη”, σε τούτο εδώ, αντιλαμβάνεται την “Επικίνδυνη νέα θρησκεία” (“ΕφΣυν” 14/4) του Οικονομολόγου Ηλία Καραβόλια ως προέκταση στο μέλλον της “Πολιτικής Θεολογίας” που έγραψε ο Καρλ Σμιτ κοντά ένα αιώνα πριν.
Όταν ο Η.Κ υποστηρίζει: “...Ας είμαστε ειλικρινείς διότι φοβόμαστε να το παραδεχτούμε: ακροδεξιά λογική είναι ένας θρησκοληπτικός καταναγκασμός, μια ψυχωτική ροπή προς το “καθαρό”, μια τάση για κάθε δήθεν ιερό που αυτοθεσμίζουμε φαντασιακά: έθνος, φυλή, δόγμα...”, μπορεί να καταλήγει καταμεσού του Καστοριαδικού “μάγματος” όμως ξεκινά κυριευμένος, κι αυτός, από τον φόβο του θρησκόληπτου μην υποπέσει σε αμαρτία και αποκαλέσει την “ακροδεξιά λογική” με τ' όνομά της: ναζιστική λογική.
Φοβόμαστε -είναι η ιδεολογική νίκη του ναζισμού- να παραδεχτούμε πως αντί της αποναζιστικοποίησης, υποτίθεται, μας προέκυψε η ναζιστικοποίηση του Δυτικού Κόσμου που πήρε τη μορφή της Οικονομίας των Αγορών όπου τα κράτη αντιμετωπίζονται ως Εταιρείες και ο πολίτης ως homo oeconomicus : χρησιμοποιεί τον εαυτό του ως το δικό του κεφάλαιο.
Υπό αυτή την έννοια και η Αντιπροσωπευτική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει παρά μόνο στα αυστηρά πλαίσια ενός υπόγειου-υπέργειου καθεστώτος συναίνεσης στα πλαίσια της οποίας τα επαναστατικά κοινοβουλευτικά κόμματα φρενάρουν τα αυθόρμητα λαϊκά κινήματα με το πρόσχημα ότι αυτά “ξέρουν” από επαναστατικές καταστάσεις και συνειδήσεις.
Τη σχέση καθοδήγησης-θείας φώτισης περιγράφει ο Καρλ Σμιτ:
“...Όλες οι μεστές έννοιες της σύγχρονης Πολιτειολογίας είναι εκκοσμικευμένες θεολογικές έννοιες. Όχι μόνο ως προς την ιστορική τους εξέλιξη -εφόσον μεταφέρθηκαν από τη θεολογία στην πολιτειολογία και ο παντοδύναμος θεός λ.χ έγινε ο παντοδύναμος νομοθέτης (“κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης”)-, αλλά και ως προς τη συστηματική τους δομή, της οποίας η γνώση είναι απαραίτητη για μια κοινωνιολογική θεώρηση αυτών των εννοιών.
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης έχει για τη νομική επιστήμη ανάλογη σημασία όπως το θαύμα για τη θεολογία.
Μονάχα αν συνειδητοποιήσουμε τέτοιες αναλογίες μπορούμε να γνωρίσουμε την εξέλιξη των ιδεών πάνω στη φιλοσοφία του κράτους κατά τους τελευταίους αιώνες...
...Ο Ορθολογισμός του Διαφωτισμού απέρριπτε την έκτακτη περίπτωση σε όλες τις μορφές.
Έτσι, η θεϊκή πίστη των συντηρητικών συγγραφέων της αντεπανάστασης είχε τη δυνατότητα και προσπάθησε να στηρίξει ιδεολογικά την προσωπική κυριαρχία του μονάρχη με αναλογίες από μίαν θεϊκή θεολογία...
...Η “παντοδυναμία” του σύγχρονου νομοθέτη την οποία βρίσκουμε σε κάθε εγχειρίδιο συνταγματικού δικαίου, δεν είναι παρμένη από τη θεολογία μόνον από γλωσσική άποψη. Και στις λεπτομέρειες της επιχειρηματολογίας εμφανίζονται θεολογικές μνήμες...
...Η Πολιτική θεολογία της εποχής της Παλινόρθωσης εξεικονίζει έξοχα τη φράση που έγραψε ο Max Weber... ότι δηλαδή σε μια ριζική υλιστική φιλοσοφία της Ιστορίας μπορεί να αντιτάξει κανείς, χωρίς να μπορεί ν' ανασκευασθεί, μιαν ριζικά πνευματοκρατική φιλοσοφίαν της Ιστορίας...”.
Ανοίγω παρένθεση: στην “Πολιτική θεολογία” του Καρλ Σμιτ οι εκδόσεις Κουκκίδα συμπεριλαμβάνουν, στο βιβλίο, και μια εργασία κριτικής ανάλυσης του μεγάλου Κοινωνιολόγου Παναγιώτη Κονδύλη όπου αποδομεί το έργο του Γερμανού Νομικού του ναζισμού τόσο στο νομικό-κοινωνικό όσο και στο θεολογικό-μεταφυσικό επίπεδο. Κλείνω παρένθεση.
Όπως και να 'χει και μόνο η ανάγκη να γράψει και να δημοσιεύσει την “Επικίνδυνη νέα θρησκεία” ο Ηλίας Καραβόλιας δείχνει τον βαθμό ευαισθητοποίησης ως προς όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα παντού στον κόσμο -και συμβαίνει ο νεοναζισμός των Αγορών.
Δεν πέρασαν τέσσερα 24ωρα από την παρέμβαση του Η.Κ και σκάει μύτη “Η θεολογία του Πολέμου: ο Τραμπ επιτίθεται στο Βατικανό” του Ιωσήφ Σινιγάλια στην “Η ΕΠΟΧΗ” 18/4.
Ο αρθρογράφος μας εξέπληξε εντελώς θετικά καθώς στόχευσε κατευθείαν στο πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όχι μόνο οι ΗΠΑ αλλά και ολόκληρος ο κόσμος: το δίδυμο Βανς-Τιλ και όχι ο “μπροστινός” τους ο Τραμπ.
Για όσους γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει στις ΗΠΑ ο Αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς και ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης της Palantir (γνωστή για τη δράση της στην Ελλάδα υπό τις εντολές του Μητσοτάκη και τη φυγή της μετά τις αποκαλύψεις του Γερμανικού “Spiegel”), της κορυφαίας βιομηχανίας εξόρυξης απόρρητων προσωπικών δεδομένων, “μιας κορυφαίας εταιρείας λογισμικού στρατιωτικών εφαρμογών και μαζικών παρακολουθήσεων, που έπαιξε στρατηγικό ρόλο στη στρατιωτική επίθεση κατά της Βενεζουέλας και στον πόλεμο εναντίον του Ιράν”.
Γράφει, λοιπόν, ο Ι.Σ. : “...Υποστηρίζοντας τον Τραμπ, ο Βανς δήλωσε: “Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό ο Πάπας να είναι προσεκτικός όταν εκφράζεται για θεολογικά θέματα. Όποιος θέλει να αποφανθεί για θεολογικά θέματα, πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός. Πρέπει να είναι αγκυροβολημένος στην αλήθεια”...
Ο Βανς ασπάσθηκε τον καθολικισμό το 2019, προκειμένου δε να επαναπροσδιορίσει τη ταυτότητά του ως πνευματικού ηγέτη, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2028, ανακοίνωσε την κυκλοφορία βιβλίου με τις θέσεις του για την Πίστη...
Ο Βανς αντιμετωπίζει τον Πάπα Λέοντα ακριβώς όπως του επιβάλει ο Πίτερ Τιλ, βασικός υποστηρικτής και χορηγός του για τις προεδρικές εκλογές του 2028...
Με τη θεωρία του για τον Αντίχριστο, που διακινεί μέσω κλειστών συναντήσεων σε όλο τον πλανήτη, επεξεργάστηκε τη λεγόμενη “θεολογία του Πολέμου”, αντιπαρατιθέμενος στην κλασική διάκριση μεταξύ δίκαιου και άδικου πολέμου, βάσει της οποίας, ολόκληρη η αμερικανική καθολική ηγεσία, έχει “στιγματίσει” τον πόλεμο κατά του Ιράν ως “άδικο”.
Η “νέα θεολογία του πολέμου” δικαιολογεί την προληπτική στρατιωτική επέμβαση, κατά τη κρίση των συμφερόντων του ισχυρότερου...
...Η Θεολογία του Πολέμου του Πίτερ Τιλ αντιπροσωπεύει μια από τις πιο επικίνδυνες ριζοσπαστικές αναδιαμορφώσεις της χριστιανικής αποκάλυψης σε μια υπερ-τεχνοκρατική και ελευθεριακή προσέγγιση.
Μέσα από ιδιωτικά συνέδρια μια κοσμοθεωρία στην οποία ο πόλεμος δεν είναι ένα κακό προς αποφυγή, αλλά μόνιμη συνθήκη της ιστορίας, ενώ η τεχνολογία -ψηφιακή- δεν είναι εργαλείο ειρηνικής εξέλιξης, αλλά το αποφασιστικό όπλο στη τελική αναμέτρηση μεταξύ της Δύσης και του Αντίχριστου...”.
Του “Αντίχριστου” που ασφαλώς κατοικοεδρεύει είτε Βορειοανατολικά είτε Νοτιοανατολικά -εάν δεν εντοπίζεται και στοχοποιείται ως “εσωτερικός εχθρός”.
“...Αυτό το δόγμα -συνεχίζει ο Ι.Σ.- αν και περιθωριακό στην κυρίαρχη θεολογική συζήτηση, δεδομένης της ισχύος που έχουν αποκτήσει οι νεόκοποι τεχνολογικοί πόλοι εξουσίας, ασκεί αυξημένη επιρροή στους κύκλους της αμερικανικής νέας Δεξιάς και στη Silicon Valley, εγείροντας βαθιά ερωτήματα για την επιχειρούμενη θεολογικοποίηση των στόχων, μεταμορφώνοντας ό, τι ανίερο σε ιερό...”.
Κι έτσι, την επάξια αντικατάσταση του ναζιστικού αγκυλωτού σταυρού από το Άστρο του Δαυίδ θα συμπληρώσει επάξια ο Εσταυρωμένος... την ώρα που οι λαοί βολεύονται στη σισύφεια κανονικότητα.
