γράφει ο

Βασίλης Βελιάνος (Vas-Vel)

 

Όταν κάποτε ρώτησαν τον Χάρι Κλυν γιατί υπάρχει τόση βρωμιά στο ποδόσφαιρο, απάντησε αφοπλιστικά πως και το ποδόσφαιρο είναι απλά ένας… καθρέφτης της κοινωνίας μας!

 

Μα το ποδόσφαιρο στον κόσμο αλλάζει! Την τελευταία 10ετία, μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες έπεσαν κατηγορίες και  πολλές διοικήσεις τους διώκονται,  για τα βρώμικα μέσα  που έμπασαν   στις πρακτικές  τους.

 

Η Ψωροκώσταινα έπαιζε φέτος στην Ευρώπη με ομάδες με πολλαπλάσια budgets. Αν δεν ήταν και το κράτος να ρίχνει στην Ερασιτεχνική κατηγορία χρεοκοπημένες ΠΑΕ,  απαλείφοντας  εκατοντάδες εκατομμύρια χρέη, χρηματοδοτώντας έτσι απροκάλυπτα τις Ανώνυμες ποδοσφαιρικές εταιρείες, θα κουνούσαμε  μαντήλια στην  Ευρώπη από τα πρώτα προκριματικά ματς.

 

Οι χρηστικές πληροφορίες για τους μελλοντικούς προέδρους των ομάδων που παρατίθενται σήμερα είναι τόσο… άχαστες   όπως  περίπου και η… πανάκεια για την Ιατρική!

 

*Το πρώτα διαπιστευτήρια  που πρέπει να καταθέσει στους….φιλάθλους του ένας πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας  του μέλλοντος  είναι: Ένα κανάλι (πειρατικό έστω,)  τρία ραδιόφωνα  (πειρατικά και ναι και όχι ) και δυο ντουζίνες  ελεγχόμενα sites-τρολς.

 

*Όσο πιο πολλές διώξεις θα έχει στην πλάτη του ένας πρόεδρος ομάδας  μελλοντικά τόσο πιο… γαλαντόμος θα είναι στις επενδύσεις του στην ομάδα.

 

*Λεφτά υπάρχουν! Στον στοιχηματισμό  και στα στημένα   ματς στο κάτω κάτω της γραφής μωρέ στερημένα  φαντασίας  αδέρφια!

 

*Αναγορεύουμε πρόεδρο της ομάδας έναν επιχειρηματία,  εναντίον του οποίου εκκρεμούν τρεις τουλάχιστον βαρβάτες κατηγορίες. Και με τα τρία τέταρτα του ποινικού κώδικα στα...συμπαρομαρτούντα!!!

 

*Τι τρεις αυτές κατηγορίες τις προσκολάμε σε αντιπάλους προέδρους κι άστους να τρέχουν.

 

*Με λιγότερες από τρεις κατηγορίες, ένα είναι το σίγουρο: Θα βάζει λιγότερα χρήματα στην ομάδα.

 

*Πολιτικοποιούμε πάση δυνάμει, τη μάζα των φιλάθλων μας! Κουνώντας στις κυβερνήσεις το σκιάχτρο του πολιτικού κόστους. Οι κυβερνήσεις φεύγουνε μα οι ομάδες μένουν.

 

*Πολύ-πρωταθλήτρια ομάδα του Ελληνικού ποδοσφαίρου, δεν νοείται εφεξής παρά μόνο μια ομάδα που καμαρώνει τρεις τουλάχιστον προέδρους της στη φυλακή. Κι άλλους τόσους στα κεφαλόσκαλά  της.

 

*Όταν αντιμετωπίζουμε μια…  πρόσκαιρη στενότητα ρευστού  στις επενδύσεις  για το  έμψυχο δυναμικό στην ομάδα,  μεταφέρουμε τον αγώνα επί του πεδίου! Κοινώς χόρτου. Όπου  για όλα φταίει  η διαιτησία.

 

*Απαιτούμε από την διαιτησία το 50%-50%. Νοώντας το  50% των σφυριγμάτων υπέρ μας και το υπόλοιπο 50% …εναντίον των αντιπάλων μας προφανώς.

 

*Όταν το 50% εναντίον των αντιπάλων μας "πέσει" κάτω από το 40% σαφέστατα  και θα πρόκειται περί προειλημμένης σφαγής! Σοφή πρακτική ενός  αυτόκλητου σοφού του επιπέδου: Όπου γης πατρίς!

 

*Όταν ένας διαιτητής ευνοεί την ομάδα μας του αναγνωρίζουμε... το ανθρώπινο λάθος! Παμψηφεί! Όταν την αδικεί όμως τον καταδικάζουμε ως καρά-στημένο!

 

*Ξεκινώντας τις προληπτικές γκρίνιες, από τον ορισμό των διαιτητών ακόμα. Τερματίζοντας το την βραδιά του αγώνα. Μπροστά στις κάμερες.

 

*Με εθελοντές… χρήσιμους ηλίθιους σε ένα πάνελ, που ακόμα αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι!

 

*Στις μεταγραφές ποδοσφαιριστών όταν επανέλθει η ρευστότητα  παίρνουμε πάντα δέκα παραπανίσιους ποδοσφαιριστές. Μοιράζοντας τους  στις… ευνοούμενες  ομάδες μας.

 

*Όταν δεν επαρκούν  τα χρήματα  για δέκα μεταγραφές,  παίρνουμε τρεις  λιγότερους. Ξοδεύοντας τα χρήματα των μεταγραφών που δεν έγιναν, στους ρεπόρτερς -οπαδούς.

 

*Όπου εργολαβικά θα λιβανίζουν εμάς και θα λασπώνουν τους άλλους. Φροντίζοντας  αποβραδίς να διοριστούν στα κρατικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Που έχουν… απήχηση!

 

*Φυτεύουμε  κι έναν εντελώς αποτυχημένο ενόσω  ήταν ενεργός και συστημικό... διαιτητούχα , -σαν Βούδα της  διαιτησίας στο κανάλι ή στην εφημερίδα μας-  για να λέει αποκλειστικά αυτά μόνο που εμείς θέλουμε να πει. Ακόμα καλύτερα βέβαια αν τον φυτέψουμε στην κρατική ραδιοτηλεόραση.

 

* Και αν όλα πάνε στραβά επί… του πεδίου,  στο παραπέντε βάζουμε κι έναν  πατεντάτο  καντέμη να ευχηθεί  καλή επιτυχία στους αντιπάλους μας. Κάνοντας εμείς απλά τον σταυρό μας!

 

***Όπως το καλοσκέφτομαι,  απορώ πως επί τόσα πόσα χρόνια το Ελληνικό ποδόσφαιρο,  δεν ανακάλυψε από μόνο του,  αυτά που σκέφτηκα μεταξύ τυρού και αχλαδιού  εγώ. Απορώ δηλαδή!