γράφει ο
Βασίλης Αθ. Μυλωνάς
Είπε ο γάιδαρος, τον πετεινό κεφάλα!
Στο πόδι η υφήλιος και προ πάντων η Δύση,
ο Πούτιν τους Ρωσόφιλους, θα τους αναγνωρίσει!
Κι επί μιά ώρα ακούγεται, η σκληρή ρητορική του
και ύστερα, φαρδιά πλατιά, πέφτει η υπογραφή του.
Όλοι μπρος στις οθόνες τους, πρόεδροι, μεγιστάνες
κι αμέσως εσημάνανε, του πόλεμου καμπάνες.
«Παίρνει» δύο περιοχές, από την Ουκρανία
κι αυτό θα πει συναγερμός και ανοχή καμία.
Και τους αντάρτες έρχεται, για να τους ενισχύσει
και δεν τον νοιάζει ποταμούς, αθώο αίμα αν χύσει.
-Πούτιν, η Δύση αναφωνεί, αυτό θα το πληρώσεις,
τον…κώλο θα σού κόψουμε, έρχονται οι κυρώσεις!
-Πώς μπαίνεις έτσι αυθαίρετα, εσύ σε ξένη χώρα;
-Σού βάζουμε τρικλοποδιές, για να σε φάει η ψώρα!
Πολύ σωστή ως εδώ παιδιά, η αντίδραση της Δύσης,
δεν μπορείς κάθε ύπουλο, ελεύθερο ν’ αφήσεις.
Να δείχνει όλο τα δόντια του, να κάνει τα δικά του
και να τσαλαπατά όποιον βρει…χάρη στον τσαμπουκά του.
Και πάντα ένας πόλεμος, στις κάθε «Ουκρανίες»,
φέρνει ανθρώπων δράματα και κόσμων τραγωδίες.
Λέτε, αυτό οι Δυτικοί, το ’χουν σκεφτεί ποτέ τους
και στον καθρέφτη να ’χουν δει, τις φάτσες τις δικές τους;
Τώρα κλαίνε κι οδύρονται, πόλεμος να μη γίνει,
πόσες φορές την σκότωσαν, οι ίδιοι την Ειρήνη;
Τον Πούτιν, βέβαια, γι’ αυτό δεν τον δικαιολογούμε,
πόλεμο μ’ όποια αίτια, δε θέλουμε να δούμε.
Μα, ο άλλος όταν προκαλεί, κόπτεστε για Ειρήνη,
ω, Δυτικοί «πατέρες» μας κι εμείς έχουμε μνήμη!
Και δεν ξεχνάμε εύκολα, τα…κατορθώματά σας,
όπου τσακίσατε λαούς, για τα συμφέροντά σας!
Θυμάμαι από μικρό παιδί, με φίλους μου παρέα,
ακούγαμε πως ρίχνατε, βόμβες μες στην Κορέα!
Και ύστερα στο Βιετνάμ, τα Βι πενήντα δύο,
που κάνατε των Βιετκόνγκ, αβίωτο τον βίο!
Και ας τους κατακάψατε, δε βγήκε ο σκοπός σας,
τότε ξεκουμπιστήκατε, πήγατε στο χωριό σας!
Μα η πείνα σας για πόλεμο, τελειωμό δεν έχει,
ίσως το Ντι Εν Έι σας, Ειρήνη δεν αντέχει!
Οι ίδιοι σας «κεράσατε», βόμβες στον Αλιέντε
και…ούτε τσίπα ούτε ντροπή, ευγενικοί αφέντες!
Δε σας σ’χωρώ που στήσατε, σ’ εμάς δικτατορία,
ούτε π’ ακόμα ανέχεστε, στην Κύπρο την Τουρκία!
Και μη μου πείτε, πονηροί, πως δεν έχετε ευθύνη,
είναι καρπός των έργων σας, στην Κύπρο ό,τι έχει γίνει!
Και τώρα είσαστε φίλοι μας και σφιχταγκαλιασμένοι,
μα η πληγή που αφήσατε, ακόμη είν’ ματωμένη!
Κι αν λίγο προχωρήσουμε, σ’ αυτή την ιστορία,
θυμάστε το τι κάνατε και στη Γιουγκοσλαβία;
Μήπως θυμάστε το Κουβέιτ, το Ιράκ και τη Συρία,
μήπως και του Αφγανιστάν, την εικοσαετία;
Αυτά το ολίγα, Δυτικοί, τα γράφω από μνήμης,
εσείς που τώρα κόπτεστε και κλαίτε περί Ειρήνης!
Μπήκε μια φράση άγνωστη, στο λεξιλόγιό σας,
«Αυτοδιάθεση Λαών», τον κακό τον καιρό σας!
Εσείς που κατακάψατε, λαούς και λαουτζίκους,
τους λέτε πολεμόχαρους, τώρα τους…Μπολσεβίκους!
Κι αυτοί, βεβαίως, δεν είναι, αθώα περιστέρια,
αλλά μπάζα δεν πιάνουνε, μπροστά σε εσάς, ξεφτέρια!
Μάλλον είπε ο γάιδαρος, τον πετεινό κεφάλα,
αλλά κι δυό σας είσαστε…για μιά παχιά ροχάλα!
