γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“... Το τέλος του καθεστώτος του Μαδούρο προσφέρει νέα ελπίδα στη χώρα. Δεν είναι η στιγμή να σχολιαστεί η νομιμότητα των προσφάτων ενεργειών. Η προτεραιότητα... είναι η διασφάλιση... της νομιμοποίησης... μιας νέας κυβέρνησης...”.
Αυτή η νεοναζιστικού περιεχομένου δήλωση του Μητσοτάκη για τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα έκανε τον γύρο του κόσμου εκθέτοντας την ίδια την Ελλάδα σε σχόλια προσβλητικά καθώς ήταν μάλλον η μοναδική δήλωση στην υφήλιο που δεν κρατούσε καν τα προσχήματα με κάποια αναφορά στην ανάγκη τήρησης της “διεθνούς νομιμότητας”.
Δήλωσε, για παράδειγμα, ο υπ. Εξωτερικών της Βενεζουέλας: “...Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι ο νυν πρωθυπουργός της Ελλάδας φαίνεται να μην έχει διδαχθεί τίποτα από την πρόσφατη Ευρωπαϊκή Ιστορία. Από τη Βενεζουέλα συνιστούμε στον Έλληνα πρωθυπουργό να απόσχει από τα σχόλια για τη χώρα μας και, αντ' αυτού, να εμβαθύνει τη μελέτη του για το διεθνές δίκαιο και τα ιστορικά διδάγματα που οδήγησαν στην τρέχουσα παγκόσμια έννομη τάξη...”.
Η “ΕΣΤΙΑ” (5/1) γράφει ότι τη δήλωση Μητσοτάκη την έχουν “κάνει σημαία” και οι Τούρκοι. Στην ανάρτηση Τουρκοκυπρίων αναφέρεται: “...Ελληνοκυπριακές αναφορές κατακλύζουν συνεχώς τις αναρτήσεις μας με ψηφίσματα του ΟΗΕ και διαλέξεις περί “διεθνούς δικαίου” κάθε φορά που αναφέρεται η Τουρκοκύπρια ή η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Όμως ο πρωθυπουργός της Ελλάδος δηλώνει ανοιχτά ότι η νομιμότητα δεν έχει σημασία...”.
Στο εσωτερικό της χώρας ο Αντώνης Σαμαράς υποστηρίζει: “...Ο κ. Μητσοτάκης οφείλει να γνωρίζει και να σέβεται το ότι οι αρχές του διεθνούς δικαίου δεν είναι ούτε επιλεκτικές ούτε τις επικαλούμαστε κατά το δοκούν και με χρονική καθυστέρηση. Αυτή την απλή αλλά πολύτιμη αλήθεια, θα έπρεπε καθημερινά να του θυμίζουν η Κύπρος και οι απειλές εναντίον των νησιών μας, της Θράκης μας και της εθνικής κυριαρχίας μας στο Αιγαίο...”.
Το ΠΑΣΟΚ σημείωσε: “...Ο Πρωθυπουργός μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής δημοκρατίας επιλέγει να εναρμονιστεί πλήρως με την επικράτηση του νόμου της ζούγκλας και την εγκατάλειψη κάθε έννοιας διεθνούς νομιμότητας. Άραγε την ίδια αντιμετώπιση θα πρέπει να περιμένουμε σε κάθε ανάλογη “επέμβαση” στο μέλλον; Μήπως αυτό θα ήταν μια αποδεκτή απάντηση όταν η Τουρκία προχωρούσε στη δική της “επέμβαση” εισβάλοντας στην Κύπρο το 1974;...”.
Ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε “αδιανόητη” τη δήλωση προσθέτοντας ότι για τον κ. Μητσοτάκη “...δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των προσφάτων ενεργειών, αλλά η διεθνής νομιμότητα μας αφορά όλους σε κάθε γωνιά του πλανήτη...”.
Το γραφείο Τύπου του ΚΚΕ επεσήμανε: “...Η δήλωση Μητσοτάκη για την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είναι μια κυνική, ελεεινή και ντροπιαστική για τον ελληνικό λαό παρέμβαση, που ξεπερνάει ακόμη και τις δηλώσεις του Τραμπ. Πρόκειται για μια δήλωση που νομιμοποιεί τις στρατιωτικές επιθέσεις όπως αυτή που βιώνει εδώ και χρόνια ο Κυπριακός λαός με τη τουρκική εισβολή και κατοχή...”.
Ενώ η Νέα Αριστερά τονίζει: “...Για πρώτη φορά στην Ιστορία της η χώρα μας αποδέχεται τόσο απροκάλυπτα τη λογική ότι η “πολιτική σκοπιμότητα” μπορεί να υπερισχύει της διεθνούς νομιμότητας...”.
Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι όλοι ασκούν βαρύτατη κριτική στον Μητσοτάκη στη βάση της υπεράσπισης του Διεθνούς Δικαίου και της διεθνούς νομιμότητας.
Όμως το ζήτημα είναι αν και κατά πόσο το Διεθνές Δίκαιο και η διεθνής νομιμότητα έχουν σχέση με την πραγματικότητα έτσι όπως την έχει διαμορφώσει, από πάντα ο νόμος του ισχυρότερου.
Υπό αυτή την έννοια, το άρθρο του Μανώλη Κοττάκη: “Πώς ανατρέπονται οι τύραννοι, πώς διαλύεται η έννομη τάξη” (“ΕΣΤΙΑ” 5/1), καθίσταται ελαφρώς περίεργο: “...Την ώρα που ο Τραμπ εισέβαλε στη Βενεζουέλα και συνέλαβε τον Μαδούρο επικαλούμενος την αρχή της αυτοάμυνας, στο Αιγαίο τουρκικά πολεμικά πλοία αποπειράθηκαν να εμποδίσουν ελληνικό ερευνητικό που πόντιζε καλώδιο στην καρδιά του Ελληνικού Αρχιπελάγους στην Αστυπάλαια σε περιοχή χωροθετημένη ως ελληνικό θαλάσσιο πάρκο.
Λίγη ώρα αργότερα ο Πρωθυπουργός της χώρας μας επικρότησε ανοιχτά -ο μόνος στην Ευρώπη- την ενέργεια του Προέδρου Τραμπ και στην ανάρτησή του στο Twitter, χωρίς την παραμικρή αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο σημείωσε ότι “... δεν είναι η ώρα να κριθεί η νομιμότητα...”.
Τοποθετώ ξανά τα γεγονότα στη χρονοσειρά: ο Τραμπ εισβάλλει στη Βενεζουέλα, Τούρκοι εισβάλλουν και επιχειρούν να παρεμποδίσουν την πόντιση καλωδίου σε ελληνική περιοχή, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας διακηρύσσει ότι δεν θα κρίνει τη νομιμότητα των ενεργειών του Τραμπ σε αντίθεση με όσα έκανε στο παρελθόν με τη νομιμότητα των ενεργειών του Ρώσου Προέδρου.
Τι τέρας μπορεί να προκύψει από αυτήν την εξίσωση σε Εθνικό επίπεδο στο μέλλον;...”.
Στο Εθνικό, πλέον, επίπεδο έχουμε να κάνουμε με το “τέρας” τον Μητσοτάκη.
Το ερώτημα λοιπόν είναι πώς προστατευόμαστε από τυράννους και τέρατα που μας στοχοποιούν είτε ως “εσωτερικούς εχθρούς” είτε ως “εξωτερικούς εχθρούς”.
“...Η επίκληση του διεθνούς δικαίου... δεν συνιστά από μόνη της ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική και συνεκτικό δόγμα εθνικής ασφάλειας -γράφει ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο άρθρο του “Διεθνές Δίκαιο ή Realpolitik;” (“Καθημερινή” 11/1) για να προτείνει: “...Έχοντας συνείδηση της Ιστορίας, η ελληνική εξωτερική πολιτική, μπορεί να τοποθετεί στην οικεία θέση το κεκτημένο της διεθνούς νομιμότητας και του δυτικού νομικού πολιτισμού με τις αξίες και τα αυτονόητά του, αλλά προφανώς και όλες τις παραμέτρους της εθνικής ισχύος και την πλήρη εικόνα του διεθνούς συσχετισμού και της δυναμικής του με αίσθηση της πραγματικότητας επί του πεδίου...
Άσκηση εξαιρετικά δύσκολη, η διεξαγωγή της οποίας προϋποθέτει ότι ως κράτος και ως πολιτικό σύστημα αλλά και ως κοινωνία των πολιτών μπορούμε, συζητώντας και συναινώντας με σοβαρότητα στα ουσιώδη, χωρίς μικρότητες και χωρίς εθελοτυφλία, να εκφράσουμε το έθνος ως ιστορικό υποκείμενο μέσα σε μια διεθνή συγκυρία απειλητικά υπερκινητική...”.
Η θέληση του Βενιζέλου να εκφράσουμε το “έθνος ως ιστορικό υποκείμενο” ακυρώνει την έννοια της “λαϊκής κυριαρχίας” μοιράζοντας το παιχνίδι μεταξύ “κράτους”- κυβέρνησης και “πολιτικού συστήματος”: έτσι λειτουργεί η αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία, δηλαδή η δική μας κοινοβουλευτική ολιγαρχία.
Ο ίδιος ο Βενιζέλος πριν από δυο-τρεις εβδομάδες έγραφε στο “ΒΗΜΑ” ότι η Ελλάδα είναι “μη διακυβερνήσιμη” γιατί “...το πολιτικό σύστημα (κράτος-κυβέρνηση-κόμματα), οι παραγωγικές δυνάμεις (η οικονομία της Αγοράς), η κοινωνία των πολιτών (κοινωνία των καταναλωτών) αδυνατούν να οργανώσουν έναν εθνικό διάλογο...”.
Σύμφωνα με τον Βενιζέλο η Ελλάδα είναι “μη διακυβερνήσιμη” διότι σήμερα δεν μπορούν να τα βρουν το κράτος, η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα παρ' όλη την καθοδήγηση που ασκεί η οικονομική ελίτ.
Ας σημειωθεί ότι αναφέρεται στην “κοινωνία των πολιτών” -και στα δύο κείμενα- μόνο και μόνο για να αποπροσανατολίσει την ίδια την κοινωνία που εκβιάζεται συνεχώς και βιαίως ώστε να παραμείνει “κοινωνία του καταναλωτή” που τα πολιτικά του καθήκοντα τα αναθέτει, κάθε 4 χρόνια, σε αντιπροσώπους που έχουν επιλέξει εντωμεταξύ τα κόμματα.
Πώς ξεπερνά τη “μη διακυβερνησιμότητα”;
Η πρόταση του Βενιζέλου είναι απλή: θα πρέπει το κράτος (το βαθύ κράτος και παρακράτος της δεξιάς), η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα να αναβαθμιστούν σε “Έθνος” και να βαφτιστούν “υποκείμενο” και μάλιστα “ιστορικό”.
Αυτό το ελληνικό έθνος των πολιτικών απατεώνων και των οικονομικών δολοφόνων είναι και αυτό που θα υπερασπιστεί τα δικά του οικονομικά συμφέροντα στη Διεθνή (Αγορά) του νεοναζισμού.
