γράφει ο
Κωνσταντίνος Τιτόπουλος
Μια καλοκαιρινή βόλτα στη μικρή μας πόλη
Το καλοκαίρι η Καβάλα αλλάζει πρόσωπο.
Οι παραλίες γεμίζουν, οι δρόμοι αποκτούν κίνηση, τα ξενοδοχεία υποδέχονται επισκέπτες, οι επιχειρήσεις προσπαθούν να αξιοποιήσουν τη μικρή αλλά πολύτιμη τουριστική περίοδο. Είναι η εποχή που η πόλη μας εκτίθεται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή του χρόνου.
Αποφάσισα λοιπόν να κάνω κάτι απλό.
Μια μικρή βόλτα.
Όχι σε κρυφές γωνιές. Όχι σε εγκαταλελειμμένα σημεία που κανείς δεν επισκέπτεται.
Αλλά σε μέρη που βλέπουν καθημερινά εκατοντάδες συμπολίτες μας και χιλιάδες επισκέπτες.
Η διαδρομή ξεκινά από την Άσπρη Άμμο. Στην είσοδο του παλιού κυνοκομείου, μπάζα παραμένουν δίπλα σε έναν δρόμο που χρησιμοποιείται καθημερινά. Συνεχίζει προς την ανατολική ακτή της πόλης, στο Περιγιάλι και την παραλία Κάρα Ορμάν.
Αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια, εγκαταλελειμμένα έπιπλα, πρόχειρες αποθήκες, εικόνες που δύσκολα συνάδουν με μια παραλιακή ζώνη μιας πόλης που επιδιώκει να ενισχύσει τον τουρισμό της.
Και φυσικά η βόλτα καταλήγει στην Καλαμίτσα.
Εκεί όπου εδώ και μήνες αναπτύχθηκε μια μεγάλη δημόσια συζήτηση. Για την ΕΤΑΔ. Για την παραχώρηση. Για τα αποδυτήρια. Για τις ντουζιέρες. Για τις τουαλέτες.
Μια συζήτηση που τελικά ίσως μας έκανε να χάσουμε τη μεγάλη εικόνα.
Γιατί ο επισκέπτης δεν γνωρίζει ποιο τμήμα ανήκει στην ΕΤΑΔ και ποιο στον Δήμο.
Δεν γνωρίζει πού τελειώνει μια αρμοδιότητα και πού αρχίζει μια άλλη.
Δεν γνωρίζει ποιος έχει υπογράψει σύμβαση και ποιος περιμένει να την υπογράψει.
Βλέπει μία παραλία. Βλέπει μία πόλη. Και αυτήν αξιολογεί.
Πρόσφατα ακούσαμε τον δήμαρχο να εξηγεί ότι οι βρώμικες τουαλέτες βρίσκονται στο τμήμα της ΕΤΑΔ. Η δήλωση αυτή μπορεί να περιγράφει τη διοικητική πραγματικότητα. Δεν αλλάζει όμως την πραγματικότητα που βιώνει ο επισκέπτης.
Η βρωμιά δεν γνωρίζει ιδιοκτησιακά όρια.
Η καλή εικόνα μιας πόλης επίσης δεν γνωρίζει.
Όταν κάποιος φεύγει από την Καβάλα, δεν θα πει ότι «ήταν καθαρό το δημοτικό κομμάτι αλλά όχι το κομμάτι της ΕΤΑΔ».
Θα πει απλώς αν η Καλαμίτσα του άφησε καλή ή κακή εντύπωση.
Και αυτό είναι το ουσιαστικό παραδοτέο κάθε δημοτικής διοίκησης.
Όχι οι ανακοινώσεις. Όχι οι φωτογραφίες των εγκαινίων.
Όχι οι εξηγήσεις για το ποιος είναι αρμόδιος.
Αλλά η εμπειρία που τελικά αποκομίζει ο πολίτης και ο επισκέπτης.
Η υπόθεση της Καλαμίτσας έχει και μια ακόμη διάσταση.
Πριν από λίγους μήνες παρουσιάστηκε ως μια μεγάλη υπόθεση της πόλης. Συγκεντρώθηκαν περίπου οκτώ χιλιάδες υπογραφές, καλλιεργήθηκε η προσδοκία ότι η παραλία επιστρέφει στους πολίτες και ο ίδιος ο δήμαρχος μίλησε για τον ευπρεπισμό της περιοχής.
Σήμερα, στα τέλη Ιουνίου, η παραχώρηση δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
Κι όμως, η συζήτηση μετατοπίστηκε από το συνολικό σχέδιο στις επιμέρους παρεμβάσεις. Από το όραμα, στη διαχείριση της καθημερινότητας.
Το ερώτημα όμως παραμένει.
Ποιο είναι το σχέδιο για ολόκληρη την παραλιακή ζώνη της Καβάλας;
Πώς συνδέεται η Άσπρη Άμμος με το Περιγιάλι, το Περιγιάλι με την Καλαμίτσα και η Καλαμίτσα με την τουριστική ταυτότητα της πόλης;
Ή συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε κάθε σημείο ως ένα μεμονωμένο έργο, χωρίς μια ενιαία αντίληψη για το πώς θέλουμε να βιώνει την Καβάλα ο επισκέπτης;
Η διοίκηση ενός δήμου δεν κρίνεται μόνο από το αν εκτέλεσε κάποιες εργασίες.
Κρίνεται από το αν αυτές οι εργασίες άλλαξαν ουσιαστικά την εικόνα της πόλης.
Και εδώ υπάρχει ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο.
Τους τελευταίους μήνες παρατηρείται ότι ακόμη και άνθρωποι που στήριξαν πολιτικά τη σημερινή δημοτική αρχή εκφράζουν δημόσια προβληματισμό για την ποιότητα των παρεμβάσεων και την απουσία ενός πιο φιλόδοξου σχεδιασμού. Η δημόσια κριτική δεν προέρχεται πλέον μόνο από την αντιπολίτευση. Προέρχεται ολοένα και περισσότερο από πολίτες που περίμεναν περισσότερα.
Ίσως γιατί όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Καβάλα αξίζει περισσότερα.
Αξίζει μια παραλιακή ζώνη που να λειτουργεί ως ενιαίο σύνολο.
Αξίζει έναν σχεδιασμό που δεν θα εξαντλείται στην αποκατάσταση ενός αποδυτηρίου ή στην αντικατάσταση μιας ντουζιέρας.
Αξίζει μια διοίκηση που θα μετρά την επιτυχία της όχι με βάση όσα κατασκεύασε, αλλά με βάση το συναίσθημα που αφήνει στον άνθρωπο που περπατά την πόλη.
Οι πόλεις δεν ευημερούν με τα έργα... Ευημερούν με την εμπειρία που προσφέρουν.
Η εμπειρία δεν γνωρίζει σύνορα, αρμοδιότητες ή ιδιοκτησιακά καθεστώτα.
Γνωρίζει μόνο μία ενιαία και αδιαίρετη πραγματικότητα.
