γράφει ο
Κωστής Σιμιτσής
Τα κυπαρίσσια, σύμβολο πίστης στον Θεό και αντοχής στον άνεμο, είναι έργο ευσεβών χριστιανών της παλιάς μου γειτονιάς και φιλόπονων ιερέων της Αγίας Βαρβάρας.
Ήμουν μικρό παιδί όταν θαύμαζα τον λυγερό κορμό τους, που είχε ήδη ξεκινήσει την άνοδο προς τον ουρανό, και παραμένω μικρός μπροστά στις ιστορίες που θα μπορούσαν να μας αφηγηθούν τόσα χρόνια μπροστά στην εκκλησία. Για τον πλάτανο έχω εγώ μια μικρή ιστορία. Όταν ασφαλτοστρώθηκε ο δρόμος, επί δημάρχου Λολίδη (πιο πριν είχε κυβόλιθους και ήταν διπλής κυκλοφορίας), η εργολαβία περιλάμβανε και την κοπή του δέντρου. Μόλις άκουσε τα ηλεκτρικά πριόνια η θεία μου, η Λόπη, βγήκε και εμπόδισε με αυταπάρνηση τη βαρβαρότητα. Ξεσηκώθηκαν όλες οι γειτόνισσες (οι άντρες ήταν στις δουλειές τους) και η δημοτική αρχή έκανε πίσω.
Σήμερα ο πλάτανος, μισός στον δρόμο, μισός στο πεζοδρόμιο, μας ψιθυρίζει με τη βοήθεια του ανέμου πως η ζωή έχει πολλά απρόοπτα και λίγες όμορφες στιγμές αλλά αξίζει να υπομένουμε τα πρώτα και να παλεύουμε για τις δεύτερες.
Δίπλα του στέκεται μυρωδάτη η φλαμουριά και τη χαιρετώ με συγκίνηση, επειδή για πολλά χρόνια ο αδελφός μου την πότιζε καθημερινά, βοηθώντας τη να στυλωθεί, αφού τη δυσκόλευε η σκιά του πλάτανου. Πιο πέρα όμως τρεις δενδροδόχοι παραμένουν άδειες περιμένοντας τη φύτευση νέων δέντρων. Αν γίνει κι αυτό θα συμπληρωθούν περίπου εκατό μέτρα ομορφιάς και καλοσύνης.
