γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
Παρακολουθώντας στην εξέλιξή τους τα γεγονότα συμμετέχουμε, κατά μία έννοια, ως φυσικοί φραγμοί απέναντι στην τραμπική -γενικότερα νεοναζιστική- διάταξη που προσπαθούν να επιβάλλουν ότι τα γεγονότα στερούνται νοημάτων, ότι είναι άνευ σημασίας.
Σε αυτόν, ακριβώς, τον μονοδιάστατο κόσμο της φωτογραφικής και μόνο αποτύπωσης των γεγονότων -όπου δεν υπάρχουν κοινωνίες ανθρώπων (ούτε λόγος για κοινωνίες πολιτών) αλλά μόνο άτομα, στον κόσμο του homo oeconomicus (του ανθρώπου που χρησιμοποιεί τον εαυτό του ως το δικό του εμπόρευμα, ως το δικό του κεφάλαιο)- μπορεί και λειτουργεί πλήρως η βασική αρχή της “νορδικής” κοσμοθεωρίας, δηλαδή του ναζισμού, όπου το άτομο είναι ελεύθερο να υπακούει.
Βέβαια, έχει μετεξελιχθεί παίρνοντας τη μορφή βασικής αρχής του σύγχρονου μάνατζμεντ ως “διαχείριση ανθρώπων” (Menschenfuhrung) και “μεταβίβαση ευθυνών” (Delegation von Verantwortung).
Είναι οι αρχές πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η Γερμανία ιδιαίτερα από την εποχή της στρατιωτικοποιημένης Πρωσίας, την περίοδο της Βαϊμάρης του Γ’ Ράιχ και του κρυφοναζισμού του “οικονομικού θαύματος” έως και σήμερα.
Τον Γενάρη του 2024 στο σχόλιο: “Αναθεωρούν αρχές κοινωνικής συλλογικότητας” μετέφερα από το καταπληκτικό βιβλίο του Γάλλου Ιστορικού -ειδικού στον Ναζισμό- Γιοάν Σαπουτό: “Ελεύθερος να υπακούς. Το μάνατζμεντ από τον Ναζισμό μέχρι σήμερα (2020)” την εξής καθοριστική πληροφορία:
“...Έτσι λειτουργεί η ναζιστική διοίκηση ανθρώπων (Menschenfuhrung) όπου ο υπήκοος είναι ελεύθερος να υπακούει όχι μόνο στο κρατικό, στο στρατιωτικό αλλά και στο επίπεδο του μάνατζμεντ.
Είναι διάσημη η γερμανική Ακαδημία Μάνατζμεντ στην πόλη Μπαντ Χαρτσμπουργκ στην Κάτω Σαξονία όπου έστελναν οι Πολυεθνικές απ’ όλο τον κόσμο τα στελέχη τους.
Το γερμανικό οικονομικό θαύμα εφάρμοζε σε πολύ εκτεταμένη κλίμακα τη “μεταβίβαση καθηκόντων” στην οποία εκπαιδεύτηκαν από τον Ράινχαρτ Χεν -υψηλόβαθμο αξιωματικό των Ες-Ες και στρατηγό του Γ’ Ράιχ- και την ομάδα του περισσότερα από 200.000 στελέχη μεταξύ του 1956-1972 και γύρω στα 500.000 στη συνέχεια μέχρι τον θάνατό του το 2000…”.
Έκτοτε, οι αρχές της ναζιστικής κοσμοθεωρίας διδάσκονται σε όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια παντού στον κόσμο υπό τη μορφή μαθημάτων Διοίκησης Επιχειρήσεων - Μάνατζμεντ στο πλαίσιο της Οικονομίας της Αγοράς και της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού.
Υπερβολή;
“...Από τις “μεταϊδεολογικές” φιλοδοξίες του και την αποδοχή της τεχνοκρατικής διακυβέρνησης μέχρι την οικονομικοποίησή του και την ιδιωτικοποίηση των κυβερνητικών δραστηριοτήτων… ο νεοφιλελευθερισμός επιδιώκει να καθηλώσει και να αποδημοκρατικοποιήσει το πολιτικό…” -γράφει η Αμερικανίδα Κοινωνιολόγος Γουέντι Μπράουν στο περίφημο βιβλίο: “Στα Ερείπια του Νεοφιλελευθερισμού” που εδώ και 4 μήνες δεν λέω να τ’ αφήσω από τα χέρια μου.
“...Το μάνατζμεντ -συνεχίζει-, ο νόμος και η τεχνοκρατία παίρνουν τη θέση της δημοκρατικής διαβούλευσης, της αμφισβήτησης και του διαμοιρασμού της εξουσίας…
Η περίοδος Ρήγκαν-Θάτσερ διαμορφώθηκε από την επωδό ότι σχετικά με τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, “...η κυβέρνηση είναι το πρόβλημα, όχι η λύση…”…
Ωστόσο, η αμφισβήτηση του πολιτικού ελέγχου δεν σταμάτησε εκεί. Προχώρησε στην αποδημοκρατικοποίηση της πολιτικής κουλτούρας και των υποκειμένων της εντός της.
Στις προεδρικές εκλογές του 2000 στις ΗΠΑ, ο Τζορτζ Γ. Μπους έγινε το σύμβολο αυτής της διαδικασίας, ως ο πρώτος απόφοιτος Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων που έφτασε μέχρι τη θέση του Προέδρου.
Ένα άλλο σύμβολο εμφανίστηκε το 2016, στην προεκλογική εκστρατεία ενός επιχειρηματία του real estate, ο οποίος διαφήμιζε την έλλειψη πολιτικής γνώσης και εμπειρίας του θεωρώντας πως αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να εκλεγεί.
Ο Ντόναλντ Τραμπ… υποσχέθηκε να φέρει τις επιχειρηματικές αρχές και “...τη τέχνη της επιτυχημένης διαπραγμάτευσης…” στο Οβάλ γραφείο -κίνηση που οδήγησε στην πρωτοκαθεδρία του αυταρχικού φιλελευθερισμού και του αυταρχικού ηθικισμού…”.
Στη χώρα μας, η “αποδημοκρατικοποίηση της πολιτικής κουλτούρας και των υποκειμένων εντός της” έχει και συνέχεια και συνέπεια που ξεκινά ανοιχτά επί καθεστώς Μεταξά περνά στις φιλοναζιστικές κυβερνήσεις της κατοχής και από εκεί στο μετεμφυλιακό βαθύ κράτος της δεξιάς για να συμμαζευτεί με τη Χούντα των Συνταγματαρχών ώστε να μεταλαμπαδευτεί ειρηνικά και με επιτυχία στο καθεστώς της Κοινοβουλευτικής Ολιγαρχίας, γνωστής ως Μεταπολίτευση, όπου το πολιτικό σύστημα εντελώς συναινετικά παρέδωσε τη χώρα και τον λαό μας στο νεοναζιστικό μάνατζμεντ του Μητσοτάκη -φονταμενταλιστικών χαρακτηριστικών παράδοση που συνεχίζεται μέσω των Σχολών Ανωτάτων Στρατιωτικών και Δικαστών που αναπαράγουν στελέχη όπως αυτά που έτρεξαν δουλικά να καλύψουν τον Πρωθυπουργό του “Predator” όταν μετέτρεψε την ΕΥΠ σε παραμάγαζο της Μοσάντ.
Ο Μητσοτάκης ως πολιτικός απατεώνας και, ταυτόχρονα, οικονομικός δολοφόνος έχει ήδη επιβάλει τη ναζιστική αρχή της ατομικής ευθύνης στο σημείο να ενοχοποιούνται τα θύματα των κυβερνητικών εγκλημάτων που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια συχνά πυκνά.
Ιδού το τελευταίο διάγγελμα-διάταγμα με την ανάλογη δόση -απαραίτητη, όσο ποτέ, σήμερα- σκοταδισμού:
“...Είναι πάντα μια ευκαιρία αναστοχασμού και αναζήτησης της πραγματικής δύναμης που μας δίνει η πίστη μας… να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ γι’ αυτά τα οποία μας έδωσε ο θεός και να αντλήσουμε δύναμη ώστε να συνεχίσουμε ο καθένας (απομονωμένος ασφαλώς) το δικό του καθημερινό αγώνα…”!
Ως φύλακας άγγελος των σημασιών των γεγονότων βρίσκεσαι σε σύγκρουση με τη διεθνή των ταλιμπάν νεοναζιστών που έχει λυσσάξει από το κακό της.
Ιδιαίτερα με τον λαό μας που τόλμησε να συγκρίνει τον αμερικανικό και τον ρωσικό νεοναζισμό με αυτόν της Ε.Ε και της κυβέρνησης της Ελλάδας -ένας πραγματικός αναστοχασμός επί του κοινωνικού πεδίου που φέρει όλα τα επαναστατικά-ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά της επικούρειας παρέγκλισης.
Γεγονός από το οποίο το νεοναζιστικό πολιτικό σύστημα-κράτος συμπέρανε ότι “...η ρωσοφιλία στην Ελλάδα είναι κατά βάσιν στερεοτυπική και απόρροια μιας λίγο συγκεχυμένης γνώσης της ιστορίας… σχετίζεται με αυτό που ονομάζουμε κουλτούρα των μη προνομιούχων, των underdogs…” και ότι “...στη χώρα μας ευδοκιμούν τελικά οι πιο ανορθολογικές και προνεωτερικές μορφές πολιτισμικής ταύτισης…” -Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2/8/26-
Ως καθυστερημένους και υποανάπτυκτους συνεχίζουν να μας τιμωρούν μέσω των κυρώσεων που παίρνουν κατά -υποτίθεται- της Ρωσίας:
“...170 εργαζόμενοι της αλυσίδας “MERE” στον δρόμο λόγω κυρώσεων. Αιφνίδιο λουκέτο μπαίνει σε 11 καταστήματα των ρωσικών συμφερόντων σούπερ μάρκετ. Η ιδιοκτησία βρίσκεται στη λίστα κυρώσεων από την Ε.Ε. Άμεση κυβερνητική παρέμβαση για τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας 170 υπαλλήλων… και των εργασιακών τους δικαιωμάτων ζητούν συνδικαλιστικοί φορείς…
Το εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Πέλλας τονίζει ότι “...Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν και δεν πρέπει να μετατραπούν σε παράπλευρες απώλειες διεθνών και ευρωπαϊκών πολιτικών αποφάσεων…”.
...Το Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας τόνισε χθες ότι οι 170 εργαζόμενοι δεν γίνεται να επωμιστούν τις συνέπειες για τα θύματα λειτουργίας που αντιμετωπίζει ο όμιλος και χρειάζεται σαφείς απαντήσεις και εγγυήσεις για τις θέσεις τους.
Πρόσθεσε ότι το “λουκέτο” επηρεάζει και περίπου 250 έλληνες προμηθευτές που συνεργάζονται με την αλυσίδα…” -“ΕφΣυν” 30/7-
Την ίδια στιγμή δεξαμενόπλοια αμερικανικών, ευρωπαϊκών, ελληνικών κ.α. συμφερόντων κουβαλούν σε μόνιμη βάση το ρωσικό πετρέλαιο-αέριο σ’ όλο τον κόσμο.
Γεγονός άνευ σημασίας αν το βαφτίσεις “γεωπολιτικό λαϊκισμό”, που, όμως, αποκτά τεράστια σημασία αν το πεις με τ’ όνομά του: ο νεοναζισμός των αγορών.
