γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
Το γνωστό, πλέον, άρθρο της εφημερίδας “δημοκρατία”, της 8/6, που θα μπορούσε άνετα να περάσει ως κατηγορητήριο κατασκευασμένο από την Ισραηλινή Πρεσβεία, υποστηρίζει μεταξύ άλλων ότι “...ο κατά τα άλλα φιλήσυχος ηλεκτρολόγος που εργαζόταν για το καλοκαίρι σε ξενοδοχείο (στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης) είναι ένας καλά εκπαιδευμένος τρομοκράτης της Χαμάς.
...Στο διαμέρισμά του στα Πατήσια (στην Αθήνα) οι αστυνομικοί εντόπισαν δοσομετρητές υγρών, χημικά αντιδραστήρια και ζυγαριές ακριβείας… για να κατασκευάσει τον μηχανισμό για το μεγάλο χτύπημα που σχεδίαζε στο κρουαζιερόπλοιο “Crown Iris”, το οποίο έχει γίνει συχνά στόχος διαδηλωτών…”.
Των Ελλήνων διαδηλωτών, ασφαλώς, που αρνούνται να δεχτούν ως κανονικότητα την επιχειρούμενη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης από τους σιωνιστές Εβραίους ναζί, του κράτους-απαρτχάιντ και της κυβέρνησης του καταζητούμενου για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, του Νετανιάχου -γενοκτονική εθνοκάθαρση που υποστηρίζει, ουσιαστικά, και η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του οικονομικού δολοφόνου, του Μητσοτάκη.
Σύμφωνα με τη λογική των φονταμενταλιστών -είτε πρόκειται για πιστούς υπηρέτες θρησκειών, είτε πρόκειται για πιστούς υπηρέτες της οικονομίας των αγορών- εφόσον οι διαδηλωτές του κινήματος για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης έχουν υιοθετήσει τους ίδιους στόχους με αυτούς που ήδη έχει επιλέξει η τρομοκρατική Παλαιστινιακή οργάνωση, η Χαμάς, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από τρομοκράτες.
Και όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν όταν τοποθετούσαν ως “σημείο αναφοράς” τη “17 Νοέμβρη” προκειμένου να στοχοποιήσουν το τότε ισχυρό φοιτητικό κίνημα, έτσι και τώρα με “σημείο αναφοράς” τη Χαμάς ξεθάβουν τη θεωρία των “συγκοινωνούντων δοχείων” ώστε να τη συνδέσουν με τους διαδηλωτές και το κίνημα της κοινωνίας των Ελλήνων.
Έχει ιδιαίτερη σημασία να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο οι σιωνιστές Εβραίοι προσπαθούν να το πετύχουν.
Εξάλλου οι ίδιοι τα λένε γι’ αυτό και δεν μπαίνει ζήτημα αμφισβήτησης των προθέσεών τους.
Γράφει, για παράδειγμα, ο ραβίνος Μορντεχάι Φριζής, Πρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος του Λικούντ στην εφημερίδα “δημοκρατία” της 11/6:
“...Η σύλληψη του τρομοκράτη της Χαμάς στην Κρήτη... που κατά πάσα πιθανότητα μαζί με άλλους δύο τρομοκράτες στην Κύπρο προετοίμαζαν μεγάλη τρομοκρατική επίθεση εναντίον ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου και ισραηλινών τουριστών σε ελληνικό έδαφος, χρειάζεται να ταρακουνήσει ολόκληρη την ελληνική πολιτεία…”.
Εύκολα θα μπορούσε κανείς να διακρίνει κάτι σαν απειλή ενάντια στην “ελληνική πολιτεία” ή, μήπως είναι στη φαντασία μου.
“...Αυτή τη φορά -συνεχίζει ο ραβίνος- οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες ασφαλείας έδρασαν εγκαίρως, όμως ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν διάφοροι άλλοι τέτοιοι φανατικοί ισλαμικοί πυρήνες τρομοκρατίας στην ελληνική επικράτεια που είναι θέμα χρόνου πότε θα δεχτούν το πράσινο φως για να χτυπήσουν…”.
Πολλαπλάσιες της μίας -της Χαμάς- οι ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις που κατοικοεδρεύουν εντός της ελληνικής επικράτειας και άρα πολλαπλά και τα “σημεία αναφοράς” -σύμφωνα πάντα με τη λογική των σιωνιστών Εβραίων: “...Ταυτόχρονα παραμονεύει και άλλο ένα συγγενικό είδος τρομοκρατίας, αυτό της φανατικής Ακροαριστεράς διάφορων αναρχικών ομάδων…”.
Ιδού πώς λειτουργούν τα “συγκοινωνούντα δοχεία” μεταξύ τρομοκρατικών οργανώσεων, διαδηλωτών, άκρας Αριστεράς και αναρχικών ομάδων:
“...Διότι για τρομοκρατία πρόκειται, όταν μια αναρχική τρομοκρατική οργάνωση υπό το όνομα “Για μια Ελεύθερη Παλαιστίνη” χτύπησε με εμπρηστικούς μηχανισμούς ξενοδοχείο Ισραηλινών συμφερόντων στα Εξάρχεια…”.
Και συνεχίζει ακάθεκτα τα λογικά του επιχειρήματα: “...Διότι για τρομοκρατία πρόκειται, όταν οι αναρχικοί τραμπούκοι του Ρουβίκωνα κάνουν περιπολίες στην περιοχή του Ψυρρή και Μοναστηράκι για να εκφοβίσουν και να βιαιοπραγήσουν εναντίον ισραηλινών τουριστών και Εβραίων Ελλήνων πολιτών…”.
Και να που ήρθε η ώρα ο Ρουβίκωνας ν’ αποκτήσει το ανάλογο ειδικό βάρος μ’ εκείνο της “17 Νοέμβρη” ‘η των “Πυρήνων της Φωτιάς”.
Ο ραβίνος γράφει για “Ανίερη συμμαχία” (τίτλος της παρέμβασης) η αντιμετώπιση της οποίας προϋποθέτει την κατασκευή και λειτουργία μιας άλλης συμμαχίας:
“...Διότι για τρομοκρατία πρόκειται όταν διάφορα τέτοια ανθελληνικά και αντισημιτικά στοιχεία της Εθνομηδενιστικής Αριστεράς έρχονται να παρενοχλήσουν Ισραηλίτες τουρίστες σε ελληνικά νησιά και στο λιμάνι του Πειραιά ή όταν δίνουν πλάτες και κάλυψη σε ισλαμιστές τρομοκράτες σαν το συγκεκριμένο μέλος της Χαμάς…”.
Χρησιμοποιώντας την “Εθνομηδενιστική Αριστερά” και την “Ισλαμική τρομοκρατία” ως καταλύτες ένωσε ο ραβίνος (μάλλον για πράκτορας της ΜΟΣΑΝΤ μοιάζει από εκείνη την ομάδα υπό τον Ταλ Ντίλιαν που με αφορμή την εγκατάσταση του “Predator” μετέτρεψαν σε τσιφλίκι τους την ελληνική ΕΥΠ) δύο εντελώς ετερώνυμους λαούς: τον ελληνικό που ερωτοτροπούσε με τους θεούς και τις θεές που δημιουργούσε με τον εβραϊκό που έχει έναν θεό που ποντάρει στην “τυφλότητα” (Σαραμάγκου) της ανθρωπότητας και στο αυτομαστίγωμα προκειμένου να καταπνίγουν τα ορμέμφυτα των ανθρώπων.
Πώς να το κάνουμε δηλαδή;! Ο Εβραϊκός σιωνισμός ταιριάζει γάντι με τον ισλαμικό ταλιμπανισμό -όπως και με τους δύο ταιριάζει απόλυτα ο φονταμενταλισμός του Προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ και του αντιπροέδρου Τζέι ντι Βανς που υποστηρίζει το αφεντικό της Palantir Πίτερ Τιλ (δες: “Η θεολογική Οικονομία του Αντίχριστου” στη “θασιακή” 12/5).
Διακρίνεται διά γυμνού οφθαλμού ακόμη ένα “σημείο αναφοράς”, αυτό μεταξύ του ραβίνου σιωνιστή και του Έλληνα πρωθυπουργού: ο μηδενισμός -της Ακροαριστεράς για τον μεν και της αντιπολίτευσης για τον δε.
Ο Ολύμπιος Δαφέρμος χρησιμοποιεί τον ορισμό που έδωσε στον “μηδενισμό” ο Παναγιώτης Κονδύλης για να δείξει τον μηδενιστή Μητσοτάκη τη στιγμή που κατηγορεί την αντιπολίτευση για μηδενισμό.
Σύμφωνα με τον Π.Κ. ο μηδενισμός δεν δέχεται πως υπάρχουν πάγιες αρχές και αξίες όπως οι κοινά αποδεκτές: δίκαιο, νομιμότητα, ηθική, ανθρωπισμός, δημοκρατία κ.α.
Ο Ο.Δ έδειξε εντελώς επιγραμματικά πώς πολιτεύεται και με βάση ποιες αρχές και αξίες ο Μητσοτάκης… για να καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: “...Είναι φανερό ότι κινείται εκτός κάθε αξιακού συστήματος. Εκτός των πλαισίων της νομιμότητας, του δικαίου, του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας και της κοινωνικής και πολιτικής ηθικής…”.
Παρ’ όλα αυτά ο Ο.Δ δεν έδωσε τον βαθμό εμπλουτισμού, της πρόσθετης υπεραξίας που εμφανίζεται με τη σημερινή εργαλειοποίηση του μηδενισμού -κάτι που ανέδειξε η Γουέντι Μπράουν στο βιβλίο της “Στα ερείπια του Νεοφιλελευθερισμού – Η άνοδος της Αντιδημοκρατικής πολιτικής στη Δύση” παραθέτοντας τι; απόψεις του Χανς Σλούγκα που θεωρεί ότι:
“...Ο μηδενισμός δεν είναι μια σύνθεση ανομίας. Είναι μάλλον μια κατάσταση στην οποία οι αξίες που έχουμε χάνουν τα στηρίγματά τους.
Αυτό εκδηλώνεται με τον πολλαπλασιασμό των αξιών, με τη διαρκή παραγωγή νέων αξιών, αλλά επίσης και με την όλο και μεγαλύτερη απαξίωσή τους, στο πλαίσιο της απόρριψης και αντικατάστασής τους.
Οι ίδιες οι αξίες χάνουν έτσι την αξία τους. Κάτι που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πλέον ανώτερες ή κατώτερες αξίες. Όλες οι αξίες γίνονται ίσες. Γίνονται μόδες που έρχονται και φεύγουν, όλες εξίσου επουσιώδεις.
Σε αυτή τη συνθήκη, η έννοια του μεγαλείου δεν είναι πια εφικτή. Η ασημαντότητα γίνεται μία από τις αξίες μας.
Ένα σημάδι αυτής της μορφής μηδενισμού είναι η διάλυση της διάκρισης ανάμεσα στην αλήθεια και το ψεύδος, ακριβώς τη στιγμή που δεν μπορούμε πια να διακρίνουμε ανάμεσα στις αληθινές και τις ψεύτικες ειδήσεις…”.
Καθώς ο μηδενισμός απαξιώνει τις αξίες -εκκενώνοντάς τες από αρχές και αλήθεια- μειώνει τις αξιώσεις και τη δύναμη της συνείδησης η οποία έχει διαμορφωθεί από τις αξίες και ταυτόχρονα βρίσκεται φυλακισμένη μέσα τους.
Ακόμη κι έτσι, η συνείδηση, ως το δικό μας “σημείο αναφοράς” μας βοηθά στην αναγνώριση της απαξίωσης των αξιών στοχοποιώντας, ταυτόχρονα, τους φονταμενταλισμούς των Αγορών και των εθνικιστικών θρησκειών.
