γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Θεωρώ ότι η λύση η οποία προκρίθηκε, ένα δάνειο δηλαδή από το περιθώριο του Ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι αυτό δεν έχει πρακτικά δημοσιονομικές συνέπειες για καμιά ευρωπαϊκή χώρα, ήταν η ενδεδειγμένη λύση...” -δήλωσε ο Κ. Μητσοτάκης από τις Βρυξέλλες, λες και τα δισεκατομμύρια (90;) αυτά δεν θα βαραίνουν όλους τους Ευρωπαίους πολίτες, αναδεικνύοντας το πρώτο από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του νεοφιλελεύθερου πολιτικάντη, αυτό του πολιτικού απατεώνα.
Δίνοντας, μάλιστα, δείγματα της νέας μορφής του δωσιλογισμού της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη -τόσο με την περίπτωση Τζιτζικώστα και Γερμανικής Αυτοκινητοβιομηχανίας όσο και με την περίπτωση Πιερρακάκη και Eurogroup- πάντα υποτακτική συμφωνεί φυσικά στο νέο πολεμικό χαράτσι που της επέβαλαν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι φυρερίσκοι.
Οι ίδιοι διπρόσωποι ιεροφάντες της υποτιθέμενης “δημοσιονομικής πειθαρχίας” που όλα αυτά τα χρόνια μας ξέσκισαν κλέβοντας στο όνομα του χρέους όλα μας τα ασημικά, αλλά τώρα υποθήκευσαν ό, τι απέμεινε από την ευρωπαϊκή ευημερία και το κράτος πρόνοιας για χάρη του καταρρέοντος Ουκρανικού-αντιρωσικού “πρότζεκτ”.
Βέβαια, οι πρόθυμοι σπόνσορες του Κιέβου, περιλαμβανομένου του Μητσοτάκη, θα πρέπει τώρα να “πουλήσουν” τη νέα λυπητερή στους αγριεμένους από τις συνεχείς αυξήσεις υπηκόους τους, ξεκινώντας από τους εκατοντάδες χιλιάδες εξεγερμένους αγρότες που διαδηλώνουν με τα τρακτέρ τους από τη Θεσσαλία ως τη... Μασσαλία.
“...Στην “ιστορική” (διάβαζε: υστερική) Σύνοδο Κορυφής-πάτου της 18ης Δεκεμβρίου -γράφει ο Γ. Τσιάρας στην “ΕφΣυν” 20/12- και κόντρα στα τρομακτικά τελεσίγραφα των αφιονισμένων αρχιστράτηγων του “Κόμματος του Πολέμου” η βαθιά διχασμένη Ευρωπαϊκή (κατ' ευφημισμόν) Ένωση απέφυγε τον γκρεμό της πειρατικής “απαλλοτρίωσης” των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, αλλά έπεσε με τα μούτρα στο ρεύμα του νέου (και αγύριστου) δανείου των 90 δισ ευρώ προς την χρεοκοπημένη και ντε φάκτο κομματιασμένη Ουκρανία...
Και πάλι βέβαια ο μεσοβέζικος αυτός “συμβιβασμός” αποτελεί τεράστιο πολιτικό φιάσκο, ήττα, για τους “πρόθυμους” και ιδιαίτερα για την “φυρερίν” Ούρσουλα, τον “μικρό Ναπολέοντα” Μακρόν και τον “χερ γκενεράλ” Μερτς, τους τρεις πολέμαρχους της συμφοράς που, μαζί με τον ανεκδιήγητο Στάρμερ, υπολόγιζαν στα ρωσικά “κλεψιμαίικα” για να χρηματοδοτήσουν το πραγματικό τους σχέδιο δηλαδή τον Ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό και της γιγαντιαίες παραγγελίες πολεμικού υλικού...”.
“Wiederbewaffnung” -βίντερμπεβάφνουνγκ- σημαίνει “επανεξοπλισμός” και είναι ό, τι κάνει η Γερμανία, ιδιαίτερα μετά την επανένωσή της το 1990, διεκδικώντας έναν κυρίαρχο στρατιωτικό ρόλο στην Ευρώπη, αλλά και το ΝΑΤΟ.
Η Γερμανία από “zivilmacht”, δηλαδή από πολιτική δύναμη, φαίνεται να αλλάζει το βασικό στρατιωτικό της δόγμα... στο “Bundeswehr”, που, αν και σημαίνει “κοινοβουλευτικός στρατός” -για να δίνει το μήνυμα της άρνησης του γερμανικού εθνικισμού που αιματοκύλησε δύο φορές την Ευρώπη και τον κόσμο μέσα στον 20ο αιώνα- πλέον εξελίσσεται στον ισχυρότερο στρατό της Ευρώπης.
“...Στρατιωτικοποίηση, όμως, χωρίς πνευματική επιστράτευση δεν γίνεται.
Για να διεισδύσει ο μιλιταρισμός σε κάθε πόρο της κοινωνίας, πρέπει να ασπασθούν και τα μυαλά την παλιά ρωμαϊκή ρήση, ότι χωρίς προετοιμασία για πόλεμο δεν επιτυγχάνεται η ειρήνη.
Η στρατικοποίηση, ως ξεχωριστό καθεστώς σύμφωνα με τον Καστοριάδη, κατευθύνεται από τα πάνω. Και θα οδηγήσει άμεσα στην αύξηση του αριθμού των στρατιωτών από 180.000 σήμερα σε 250.000.
Η στρατικοποίηση διεισδύει και στις δημόσιες υποδομές. Οι υπόγειοι σταθμοί του μετρό και των τρένων θα μετατραπούν, εν όψει πιθανών βομβαρδισμών σε καταφύγια. Μαζί με τα περίπου 2.000 εγκαταλελειμμένα Bunker, ήτοι στρατιωτικά καταφύγια από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, θα μπορούν να στεγάζουν περί το ένα εκατομμύριο άτομα.
Ανατροπές και στις πολιτικές προτεραιότητες της νεολαίας της Γερμανίας. Σύμφωνα με έρευνα του Κέντρου Στρατιωτικής Ιστορίας ZMSBW του Bundeswehr, η πλειοψηφία της θεωρεί την υπεράσπιση της πατρίδας πολυτιμότερο αγαθό από την προστασία του κλίματος...” - “Η ΕΠΟΧΗ” 14/6/25-
Στις 16 του Δεκέμβρη η Μαρία Ψαρά -δημοσιογράφος/ερευνήτρια- επιστρέφοντας από αποστολή στο Βερολίνο γράφει στην “ΕφΣυν”: “...Όσο η “ΕφΣυν” ήταν στο Βερολίνο, η χώρα εξακολουθούσε να συγκλονίζεται από τις διαμαρτυρίες κυρίως μαθητών για την υπό όρους επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας.
Το θέμα ήταν στα χείλη των Γερμανών, κυρίως των νέων με τους αξιωματούχους πάντως να στηρίζουν αυτή την απόφαση.
Ύστερα από 14 χρόνια, η διαδικασία ξεκινά με υποχρεωτική απογραφή και ερωτηματολόγιο για όλους τους 18χρονους... με στόχο αρχικά την εθελοντική στράτευση.
Αν οι εθελοντές δεν καλύψουν τις ανάγκες της Bundeswehr, η πλήρης υποχρεωτική στράτευση θα επιστρέψει.
Στην “Μαθητική Απεργία ενάντια στην υποχρεωτική θητεία” το βασικό σύνθημα είναι: “Δεν θέλουμε να γίνουμε τροφή για τα κανόνια” ...”.
Προς ενίσχυση της “πνευματικής επιστράτευσης” και η ναζιστικής κοπής δήλωση του Έλληνα Υπ. Άμυνας, Ν. Δένδια:
“...Σήμερα η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη να δει φέρετρα να γυρίζουν πίσω με τη σημαία πάνω, έστω την ευρωπαϊκή. Πρέπει να αλλάξει η κουλτούρα των νέων μας, να δέχονται να θυσιαστούν για την Ευρώπη...”!!!
Τα φέρετρα με την ευρωπαϊκή αστερόεσσα είναι μια αρκούντως ερεθιστική εικόνα για να γεννηθεί δημοσιότητα και κυρίως να εμπεδωθεί στο ακροατήριο η αίσθηση ότι υπάρχει πραγματική απειλή, η Ρωσία απειλεί την “Ευρωπαϊκή πατρίδα”, άρα ο πόλεμος και τα φέρετρα είναι αναπόφευκτα.
Στην πνευματική επιστράτευση των νέων στοχεύει ο Bundeswehr, ο “κοινοβουλευτικός στρατός”, διαμορφώνοντας τη συνείδηση της γερμανικής νεολαίας σε μέχρι θανάτου υπεράσπιση της νεοναζιστικής πατρίδας.
Της Ευρωπαϊκής νεοναζιστικής πατρίδας η υπεράσπιση χρεώνεται στην υπόλοιπη νεολαία ως ένα σύνολο ολοκληρωτικών κρατών και ανθρώπων.
“... Ο Ολοκληρωτισμός -γράφει ο Καστοριάδης (“Χώροι του Ανθρώπου”)- έτσι όπως τον ενσάρκωσαν και συγχρόνως τον συμβόλισαν οι κυριαρχίες του Χίτλερ και του Στάλιν, και όπως ορθά τον περιέγραψε η Χάνα Άρεντ, ήταν αναγκαστικά συνδεδεμένος με τον πόλεμο: πόλεμο εξωτερικό, όπως και “πόλεμο εναντίον του ίδιου τους του λαού”, σύμφωνα με τη βαθυστόχαστη φράση της Άρεντ...
Ένα απαραίτητο συστατικό του “κλασσικού” ολοκληρωτισμού είναι πολύ λιγότερο η “Οικονομία διαρκούς Πολέμου” απ' ό, τι η “Ψυχολογία διαρκούς Πολέμου”...
Μόνο μια τέτοια ψυχολογία μπορεί να στηρίξει τη διαρκή κινητοποίηση και να παράσχει το παρανοϊκό συνδετικό υλικό που συνεχώς απαιτείται από το ολοκληρωτικό παραλήρημα...
Κοντολογίς, ο ολικός και διαρκής πόλεμος αντιστοιχεί ταυτοχρόνως στα αισθήματα, στους πόθους και στις παραστάσεις του ολοκληρωτικού ανθρώπου εκλαμβανόμενου ως ανθρωπολογικού τύπου...”.
Υπό αυτή την έννοια, τα τελευταία 80 χρόνια, στα σημερινά κοινοβουλευτικά πολιτεύματα, τα δήθεν δημοκρατικά, κατασκευάστηκε ο αντίστοιχος ανθρώπινος τύπος: ο ψηφοφόρος, ο οπαδός κομμάτων, ο παθητικός καταναλωτής ιδεολογίας και κρατικού θεάματος, ο ιδιώτης.
Με άλλα λόγια, ο απομονωμένος από τους γύρω του χωρίς συλλογικότητα και πολιτική ταυτότητα.
Όμως, το άτομο του κοινοβουλευτισμού όχι μόνο δεν είναι πολίτης αλλά δύσκολα θα περιγραφόταν ως πολιτικό ον -ζώον πολιτικόν του Αριστοτέλη.
Η “πνευματική επιστράτευση” σε συνδυασμό με την “ψυχολογία διαρκούς πολέμου”, λες σαν σε τεϊλορική εργοστασιακή γραμμή συναρμολόγησης, ξεφουρνίζουν (αυτή τη φορά) τους σύγχρονους ναζί της Ε.Ε που θα ξεκινήσουν τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο.
