γράφει ο
Γιώργος Καρανίκας
Σύμφωνα με την τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ) το συνονθύλευμα ορίζεται ως ένα ανομοιογενές σύνολο που δημιουργείται από την ένωση ή ανάμειξη ετερόκλητων, άσχετων ή ασύμβατων στοιχείων, χωρίς οργανική σύνδεση.
Στην ουσία, είναι ένα "μείγμα" από πράγματα που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, όπως ένα συνονθύλευμα άρθρων, ιστοριών ή εθνοτήτων.
Η λέξη αυτή παίζει πολύ τελευταία και μάλιστα στην κοινωνική και πολιτική μας ζωή.
Η κοινωνία μπερδεμένη από τις αντίρροπες δυνάμεις που εξασκεί η μια ομάδα στην άλλη βιώνει ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων και τάσεων αλλά και αντίληψης της καθημερινότητάς μας.
Μέσα σε αυτό το πεδίο οι αστικοί μύθοι, το διαδίκτυο και ο σκοτεινός κόσμος του, η πραγματική οικονομία και οι θρησκείες παίζουν τον ρόλο του μίξερ που ανακατεύει όλα αυτά και μαζί με την ανάλογη δόση προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού η ίδια η κοινωνία κινείται σε ένα παράλληλο σύμπαν με την λογική της πραγματικότητας.
Από την άλλη η πολιτική που στις μέρες μας έχει φτάσει να μην έχει ετικέτα και προσανατολισμό, εφόσον οι ασχολούμενοι στο πεδίο αυτό βρίσκονται σε σύγχυση ιδεών, ιδεολογικοοικονομικής πλατφόρμας και η μόνη τους σκέψη βρίσκεται στην προστασία της ατομικής τους καρέκλας.
Η κυβέρνηση ονομάζει συνονθύλευμα την αντιπολίτευση και η αντιπολίτευση επιστρέφει τον χαρακτηρισμό στην κυβέρνηση.
Η διελκυστίνδα αυτή, άνευ ουσίας με αντικείμενο την ανταποδοτικότητα στον πολίτη, αγωνιστή της καθημερινότητας, έχει εξασφαλίσει στους πολιτικούς την πολυτέλεια (πρόσκαιρη βέβαια) της απαξίωσης εκ μέρους τους.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο δημοσκόποι, κάθε λογής αναλυτές και σκοτεινά τρολ σε αγαστή συνεργασία προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν ισχύει το ουδείς αναντικατάστατος και όλοι το ίδιο είναι και ενώ ο λαός ζητά το κάτι άλλο στην πολιτική σκηνή, αυτοί που ίσως μπορεί να το δώσουν, δεν φτάνουν ή είναι απαξιωμένοι και άλλοι με δόλιο παρελθόν κι άλλοι κάνοντας την συλλογική λύπη ευκαιρία για …ψήφους!
Κουλουβάχατα δηλαδή!
Τελικά ως φαίνεται η διεστραμμένη ιδεολογία διαμορφώνει εγωιστικές τάσεις σε πολλούς που διαμορφώνουν συνθήκες για να αναρριχώνται στην πολιτική μέσα από την κοινοβουλευτική δημοκρατία, με υπερχείλισμα της υποκρισίας.
Τους βλέπουμε τελευταία όπου όλα τα δικά τους περιφρουρούνται και όλα των άλλων παραβλέπονται εάν εμποδίζονται τα σχέδια τους.
Δεν υπάρχουν σωτήρες με βούλα από τη γέννα τους.
Κι αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι ολίγη δεξιά και ολίγο κέντρο με πασπάλισμα αριστεράς δίνει την τέλεια συνταγή, αυτοί εξαπατούν τον εαυτό τους ότι κινούνται σε σωστή κατεύθυνση και προσπαθούν να εξαπατήσουν όλους εμάς ότι αυτό είναι …σύγχρονη πολιτική άποψη.
Πόσο λίγοι φαίνονται κάποιοι που προσπαθούν να εμφανιστούν ως εκ παρθενογενέσεως προερχόμενοι;
Δεν φτάνει να αυτοπροσδιορίζεσαι θα πρέπει να μας αποδείξεις ότι ισχύει και ο προσδιορισμός!
Πρέπει να ξεφύγουμε από τα ψευτοδιλήμματα που συνεχώς μας βάζουν και να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε επιτέλους από την πολιτική εξουσία.
Να απαιτήσουμε δικαιοσύνη που δεν θα εξαρτάται από την κυβέρνηση και να επιτελεί την αποστολή της.
Να βάλουμε φραγμό στην ρεμούλα με όποιο κόστος ακουμπάει κι εμάς και να φτιάξουμε ένα Κράτος που τουλάχιστον θα σέβεται το πρώτο άρθρο του Συντάγματος ότι όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις και όλοι είναι ίσοι απέναντι στον Νόμο!
Να ξεκαθαρίσουμε την σχέση πολίτη πολιτείας και κοινή απαίτηση να είναι οι πολιτικοί να μην συμπεριφέρνονται ότι με το αποτέλεσμα εκλογών και συκειριακών συνεργασιών …λαμβάνουν «λευκή επιταγή», «εμού του ιδίου»!
Ο Αλμπέρτος Ναρ έγραψε: «Εντάξει , να πάμε, αλλά με ποιους; Είναι εύκολο να ξεδιαλέξεις δέκα, δώδεκα παίκτες μέσα σ' αυτό το συνονθύλευμα της σπαρίλας και της χαβαλεδοσύνης;
Τελικά βρέθηκαν μερικοί, ανάμεσά τους κι εγώ, που ξέραμε μέσες άκρες πώς να σταθούμε...
