γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
“ΦΡΙΚΗ! Ναζιστική περιπολία από μέλη του Ρουβίκωνα στη Θεσσαλονίκη.
Η εισαγγελία διέταξε έρευνα για το “ΚΥΝΗΓΙ ΚΕΦΑΛΩΝ” των Αντιεξουσιαστών...”.
Το άρθρο-ρεπορτάζ της εφημερίδας “δημοκρατία” (30/6) δεν ακολουθεί τη “γραμμή” που χάραξε ο Πρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος της Λικούντ ραβίνος Μορντεχάι Φριζής όταν έγραφε στη “δημοκρατία” (11/6) ότι: “...Ταυτόχρονα (με τη Χαμάς) παραμονεύει (στην Ελλάδα) και άλλο ένα συγγενικό είδος τρομοκρατίας, αυτό της φανατικής Ακροαριστεράς διάφορων αναρχικών ομάδων...
Διότι για τρομοκρατία πρόκειται όταν οι αναρχικοί τραμπούκοι του Ρουβίκωνα κάνουν περιπολίες...” (βλ σχόλιο: “Η απαξίωση των αξιών”).
Ίσως γιατί δεν τους εξυπηρετεί πλέον η στοχοποίηση του Ρουβίκωνα ως τρομοκρατικής οργάνωσης -ίσως, πάλι, να θέλουν να εμπλουτίσουν την οργάνωση και με άλλους χαρακτηρισμούς που να ταιριάζουν περισσότερο στις επιδιώξεις τους.
Όπως και να 'χει η εφημερίδα εδώ ακολουθεί πιστά την ανακοίνωση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδας (ΚΙΣΕ) το οποίο κάνει λόγο για “μελανοχίτωνες με παλαιστινιακές σημαίες στις μπλούζες τους”.
“...Το ΚΙΣΕ παραλληλίζει τα πρόσφατα γεγονότα με την αντισημιτική βία του παρελθόντος (εννοεί ασφαλώς της ναζιστικής Γερμανίας), επισημαίνοντας ότι “...και στις δύο περιπτώσεις -τότε και σήμερα- κυριαρχεί το μίσος εναντίον των Εβραίων...”, ενώ εκφράζει την ανησυχία του για την ανάπτυξη ενός νέου κλίματος εβραιοφοβίας.
Παράλληλα, κάνει λόγο για ανοχή της Πολιτείας απέναντι σε τέτοιες πρακτικές, υπογραμμίζοντας ότι επιχειρείται η υπονόμευση των σχέσεων Ελλάδος και Ισραήλ.
Το ΚΙΣΕ καταλήγει εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι, όπως συνέβη και στο παρελθόν, οι εκφραστές του μίσους και του φανατισμού θα απομονωθούν και δεν θα επικρατήσουν απέναντι στις δημοκρατικές αξίες...”.
Υπό την επιρροή -λες- του πνεύματος της Ισραηλινής Πρεσβείας/Μοσάντ η εφημερίδα ψυχανεμίστηκε “...κίνδυνο να βρεθούν πολίτες υπό το στόχαστρο της ομάδας...”, λες και η ομάδα οπλοφορούσε.
Απ' ό, τι δείχνει, εντελώς καθαρά, η φωτογραφία της εφημερίδας είναι αγόρια και κορίτσια, οι περισσότεροι με σορτσάκια, που περπατούν χαλαρά στον δρόμο χωρίς να κρατούν “καλάσνικοφ” στα χέρια και να έχουν “μπαζούκας” αναρτημένα στις πλάτες.
Στο ύψος του στήθους όμως έχουν αναρτήσει την παλαιστινιακή σημαία κάτι που σημαίνει πως είναι αδύνατον να ξεριζωθεί όπως οι σιωνιστές έποικοι ξεριζώνουν τα ελαιόδεντρα υποθέτοντας εσφαλμένα πως έτσι ξεριζώνουν την ταυτότητα του λαού της Παλαιστίνης.
Σήμερα που ο φονταμενταλιστικός σιωνισμός, ο εθνικιστικός -δηλαδή- Ιουδαϊσμός, δεν μπορεί να κρυφτεί είναι ζήτημα ζωής και θανάτου γι' αυτόν να αλλοιώσει τις έννοιες του αντισιωνισμού και του αντισημιτισμού.
“Έχουν γνώση οι φύλακες” έλεγε συχνά η γιαγιά μου η καλή που καθόταν καταμεσού στην αυλή και καθάριζε φρέσκα φασολάκια μέσα στην ποδιά που είχε φέρει από τη Μικρασία.
Στις ΝΗΣΙΔΕΣ (“ΕφΣυν” 27/6) ο Παύλος Μεθενίτης με το “Τι σημαίνει: Αντισημιτισμός και Αντισιωνισμός” τα λέει όλα:
“...Ως αντισημίτες κατηγόρησαν τους διαδηλωτές που ανέμιζαν παλαιστινιακές σημαίες στα λιμάνια -με τον κατάπλου του κρουαζιερόπλοιου Crown Iris με το οποίο κάνουν κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά εκατοντάδες Ισραηλινοί τουρίστες, κυρίως στρατιώτες σε άδεια- κάποια γνωστά και μη εξαιρετέα μέλη της εγχώριας διανόησης και του Τύπου, που παρέχουν πνευματικό και επικοινωνιακό άλλοθι στο καθεστώς, κάποιοι διανοούμενοι και δημοσιογράφοι αναμεταδότες του κυρίαρχου αφηγήματος...
...δεν είναι φυσικά αντισημίτες όσοι κατηγορούν το Ισραήλ για γενοκτονία διότι απλούστατα δεν μισούν τους Εβραίους συλλήβδην, τον λαό του Ισραήλ, ο οποίος ασφαλώς δεν συναινεί καθ' ολοκληρίαν στο άγος που έχει διαπραχθεί στο όνομά του στη Γάζα και στον Λίβανο, από τον επισήμως καταζητούμενο από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας Μπενιαμίν Νετανιάχου και την κυβέρνησή του.
Όλοι αυτοί οι διαμαρτυρόμενοι είναι αντισιωνιστές, και είναι τιμή τους και καμάρι τους που αντιτίθενται στο κίνημα του σιωνισμού, το οποίο σε γενικές γραμμές πρεσβεύει πως οι απανταχού Εβραίοι, εκτός του ότι είναι ανώτεροι όλων των άλλων ανθρώπων ως ο Περιούσιος Λαός του Θεού, έχουν θεόθεν το δικαίωμα να επαναπατριστούν στην Παλαιστίνη, επειδή έμεναν εκεί οι αρχαίοι πρόγονοί τους, πετώντας έξω όμως τους Άραβες που κατοικούσαν για αιώνες στον τόπο…
...Ο σιωνισμός είναι ο ακραίος εθνικισμός των φανατικών Ισραηλινών, αυτών που ξεθεμελιώνουν με τις μπουλντόζες τα σπίτια και τους ελαιώνες των Παλαιστινίων, αυτών που φτιάχνουν αυτοκινητόδρομους μόνο για Ισραηλινούς, όπου απαγορεύεται να πατήσει το πόδι του ή το αυτοκίνητό του ένας Άραβας.
Ο σιωνισμός είναι η ιδεολογία των ρατσιστών εποίκων που μπουκάρουν με τα ΜΙ6 στα παλαιστινιακά χωριά σκοτώνοντας ό, τι κινείται για να χτίσουν τους οικισμούς τους, είναι η πίστη των φαντάρων που ποζάρουν φορώντας για πλάκα τα φορέματα των Παλαιστίνιων γυναικών που μόλις έχουν σκοτώσει, για να ανεβάσουν μετά τις φωτογραφίες στο Φέισμπουκ.
Αυτός είναι ο σιωνισμός, και όσοι τον βρίσκουν αποκρουστικό ονομάζονται αντισιωνιστές, όχι αντισημίτες.
Αντισημίτες ήταν ο Χίτλερ και οι θεωρητικοί της φυλετικής υπεροχής, όταν εκπονούσαν τη Τελική Λύση εναντίον των Εβραίων.
Δηλαδή, κατ’ αναλογίαν, ό, τι ακριβώς έκανε και συνεχίζει να κάνει αυτή τη στιγμή το κράτος του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους.
Η σκόπιμη σύγχυση των εννοιών -καταλήγει ο Παύλος Μεθενίτης- η διαστροφή τους, μόνο τους ισχυρούς εξυπηρετεί, πρώτα υποφέρουν οι λέξεις και οι ιδέες και μετά οι ίδιοι οι άνθρωποι”.
Γνωρίζοντας ότι για την Ναζιστική Κοσμοθεωρία και το Ναζιστικό Καθεστώς της Γερμανίας το Εβραϊκό ζήτημα δεν ήταν ζήτημα θρησκείας αλλά αίματος, θα αναζητήσουμε το “σημείο αναφοράς”.
Γράφει, για παράδειγμα, ο Γάλλος Ιστορικός Johann Chapoutot στο βιβλίο του “Η Πολιτιστική Επανάσταση του Ναζισμού” (με τον όρο “επανάσταση” να έχει το προεπαναστατικό νόημα δηλαδή της επανα-εγκατάστασης):
“...Το αρχαιοελληνικό θαύμα είναι, στην πραγματικότητα, νορδικό (Γερμανικό) κατόρθωμα: η απελευθέρωση, κάτω από τον Ήλιο της Μεσογείου, ενός δυναμικού δημιουργίας που μέχρι πρότινος παρέμενε εγκλωβισμένο στους πάγους και στα χιόνια του Βορρά…
Η Αρχαία Ελλάδα και η Ρώμη, έξοχα προϊόντα του φυλετικού δημονίου, χάθηκαν δίχως οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι να καταλάβουν γιατί, χωρίς να αντιληφθούν ότι το αίμα τους, εξαντλημένο από αδελφοκτόνους πολέμους ή μακρινές κατακτήσεις, αναμείχθηκε ένοχα με άλλα, με αποτέλεσμα να εκφυλιστεί αμετάκλητα.
Η συνέχεια της ιστορίας είναι προδιαγεγραμμένη. Ο εκχριστιανισμός επιβάλλει στους Γερμανούς των δασών τις αξίες, τις διδαχές και τους νόμους των Εβραίων της ερήμου: ο Γερμανός αναγκάζεται να απαρνηθεί τη φύση και τη φύση του, να δεχτεί να κάνει λιγότερα παιδιά, να μην αφήσει πια τους αδύναμους, τους άρρωστους και τους εχθρούς να πεθάνουν…” -σύμφωνα με τον Σαπουτό, αυτές τις θέσεις ανέπτυξε στις ομιλίες και στα σχολικά εγχειρίδια ο Χίμλερ.
Όσο για τους “παραλληλισμούς” του ΚΙΣΕ όπου ο Ρουβίκωνας μετατρέπεται αυτόματα σε “μελανοχίτωνες” και “τάγματα εφόδου” της ναζιστικής Γερμανίας, όχι μόνο δεν οδηγούν στη σύγχυση των εννοιών “αντισημιτισμός” και “αντισιωνισμός” αλλά, αντίθετα, οδηγούν κατευθείαν στην “αυτοκριτική” του Ισραηλινού δημοσιογράφου Γεχούντα Ελκανά που απέδιδε τη ροπή προς τις αγριότητες του Ισραηλινού στρατού και της κυβέρνησης σε έναν “...βαθύ υπαρξιακό φόβο…” που τείνει να θεωρεί τον “...εβραϊκό λαό το αιώνιο θύμα ενός εχθρικού κόσμου…” και στο συμπέρασμα ότι “...αυτή η πεποίθηση είναι η τραγική και παράδοξη νίκη του Χίτλερ…” -αληθειοφόρο συμβάν που πραγματοποιήθηκε στο ευρύτερο πλαίσιο της ναζιστικοποίησης που ονομάστηκε, Νεοφιλελευθερισμός και Οικονομία των Αγορών.
