Το Τζεμιλέ (Cemile) είναι γυναικείο κύριο όνομα αραβικής προέλευσης (από το Jamilah) που σημαίνει «όμορφη», «χαριτωμένη» ή «ωραία»…
Κάθε φορά που η ηγεσία της γείτονος χώρας πασπατεύει τα ήρεμα νερά του Αιγαίου ένα γλυκό όνομα μας έρχεται στο νου, η Τζεμιλέ.
Κι αντί με τους απέναντι να κλείσουμε τα ανοιχτά μας κιτάπια, που έχουν μέσα τους γραμμένα, γενοκτονίες (Πόντιοι και Μικρασιάτες), ακρωτηριασμούς εδαφών (Ίμβρο και Τένεδο), κατάληψη εδαφών αλά πειράτα (Κύπρος) και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί, αυτοί τον χαβά τους.
Έχουμε κάνει γαϊδουρινή υπομονή εδώ και δεκαετίες, αποκτήσαμε φοβικά σύνδρομα, αλλά ουσιαστικά κινδυνεύουμε να χάσουμε κι την εθνική μας αξιοπρέπεια όταν δεν απαντούμε με σθένος στα ευκόλως εννοούμενα.
Η απάντηση στο ερώτημα «πόση υπομονή» με την Τουρκία εξαρτάται από την οπτική γωνία που βλέπει καθένας τα πράγματα, καθώς οι σχέσεις κινούνται σε ένα πολύπλοκο πλαίσιο διπλωματικών ισορροπιών.
Η Άγκυρα εξακολουθεί να ακολουθεί αναθεωρητική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, επιδιώκοντας τη δημιουργία νέων τετελεσμένων.
Οι εκτιμήσεις αναλυτών συγκλίνουν στο ότι η Τουρκία θα αποφύγει μια μείζονα άμεση στρατιωτική ρήξη.
Αντίθετα, επιλέγει μια διαρκή εκστρατεία νομικών, πολιτικών και επιχειρησιακών πιέσεων (όπως το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας») για να αναμορφώσει το status quo.
Η Ελλάδα απαντά με ενίσχυση της αποτρεπτικής της ισχύος, διεθνείς συμμαχίες και ενεργοποίηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, έχοντας θέσει σαφείς κόκκινες γραμμές.
Υπάρχει διαρκής κριτική και ευρωπαϊκές παρεμβάσεις κατά των μονομερών ενεργειών της Τουρκίας, αλλά οι ευρωπαϊκές προσεγγίσεις είναι συχνά υποχρεωμένες να διατηρούν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας.
Οι σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ παραμένουν γεμάτες «αγκάθια», με τη χώρα να διαπραγματεύεται διαρκώς για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα ασφαλείας, δημιουργώντας συχνά εκνευρισμό στους συμμάχους.
Πάντα υπάρχει ένα ερώτημα…
Πόσο πιθανός είναι ένας πόλεµος µε την Τουρκία;
Και η απάντηση δεν είναι απλή.
Η εµπειρία αλλά και οι νέες γεωστρατηγικές συνθήκες εξαιτίας του εντοπισµού υδρογοναθράκων στην περιοχή, µε την εκδήλωση αλλά και τη συµµετοχή ξένων εταιρειών στις έρευνες, εν πρώτοις φαίνεται να αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόµενο. Από την άλλη πλευρά µία χώρα όπως οι ΗΠΑ ή η Γαλλία, που συµµετέχουν στις έρευνες αποτελούν εγγύηση για κάποια εμπλοκή.
Από την άλλη πέρα από φιλοφρονήσεις δεν είδαμε ότι δίνει το σύστημα Τράμπ κάποια ιδιαίτερη ισχύ στον Ερντογάν όσο έχει ανάγκη τον σκληροπυρηνικό Νετανιάχου.
Μην ξεχνάμε ότι η µακρόχρονη εµπειρία όσον αφορά την τουρκική στάση είναι αυτή που πρέπει να κατευθύνει την ελληνική στάση απέναντι στον γείτονα.
Η Τουρκία είναι η µόνη χώρα µε εδαφικές βλέψεις, οι οποίες διατυπώνονται µάλιστα και επισήµως.
Το κακό είναι ότι έχει συμμάχους στην ΕΕ οι οποίοι παραδοσιακά στηρίζουν την γείτονα χώρα μας για να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.
Μην ξεχνάμε το πούλημα που φάγαμε το 1922 με την καταστροφή της Σμύρνης και τα όσα επακολούθησαν.
Στις μέρες μας τώρα μεσούντως του θέρους και πριν τις εκλογές σε Ελλάδα και Τουρκία που έπονται…
Η στρατηγική της Αθήνας απέναντι στην Άγκυρα, παραμένει σταθερή υπερ των ανοικτών διαύλων επικοινωνίας ακόμα και σε περιόδους αυξημένης έντασης, χωρίς όμως όπως επισημαίνουν κυβερνητικά στελέχη να μεταβάλλονται οι πάγιες ελληνικές θέσεις στα ζητήματα κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Το Κυπριακό εξακολουθεί να αποτελεί βασικό σημείο τριβής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως φάνηκε και από την έντονη αντιπαράθεση που σημειώθηκε στο 30ό Government Roundtable του Economist στο Λαγονήσι μεταξύ του υφυπουργού Εξωτερικών Τάσου Χατζηβασιλείου και του πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου.
Όσο για τις κορώνες αυτές είναι σανός για λαϊκή κατανάλωση στο εσωτερικό των χωρών μια και υπάρχει ένα ακροατήριο που ψηφίζει και με αυτές τις συνιστώσες.
