γράφει ο
Γιώργος Καρανίκας
Για ακόμη μια φορά με την επανεμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά στο πολιτικό παιχνίδι και την δημιουργία κόμματος, επανέρχεται μια εξίσωση με διπλό στόχο…
Ο κ. Σαμαράς έριξε λάδι στη φωτιά και σε δήλωση του επισήμανε: «Οι δηλώσεις Μπίστη-Σιακαντάρη για τα ελληνοτουρκικά, και ειδικά για το καλώδιο στην Κάσο, αποδεικνύουν ότι, είτε ως ΣΥΡΙΖΑ, είτε ως ΕΛΑΣ, ο κ.Τσίπρας παραμένει ίδιος.
Το να υποστηρίζει κάποιος ότι η πόντιση του καλωδίου στην Κάσο είναι μονομερής ενέργεια της Ελλάδας, είναι κατευνασμός και όχι "νέος πατριωτισμός".
Αμετανόητος για την εθνικά απαράδεκτη συμφωνία των Πρεσπών ο κ.Τσίπρας "βάζει πλάτη" και για τις "Πρέσπες του Αιγαίου".
Φυσικά, ο κ. Γεραπετρίτης -σε τηλεοπτική του συνέντευξη- όχι μόνο δεν αποδοκίμασε αυτές τις θέσεις, αλλά δεν είπε λέξη. Αποδεικνύεται ότι τα μόνα "ήρεμα νερά" στην περιοχή είναι αυτά μεταξύ Μητσοτάκη-Τσίπρα...».
Ο πρώην πρωθυπουργός για δεύτερη φορά ταυτίζει τους Μητσοτάκη – Τσίπρα με στόχο τον πατριωτικό χώρο, δείχνοντας και το που θα κινηθεί πολιτικά.
Για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται να πάμε πίσω στην αρχή διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη όπου εκεί στο 2022, όσοι μιλούσαν για «Πρέσπες του Αιγαίου» αναφέρονταν σε μια συμφωνία που τη θεωρούσαν επιζήμια για τα εθνικά μας συμφέροντα.
Η συμφωνία των Πρεσπών θεωρείται ακόμη και σήμερα από τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών μια κακή συμφωνία, γιατί πέραν όλων των άλλων δεν επιδέχονταν ούτε βελτίωση, πολύ δε περισσότερο ακύρωση.
Τη διεθνή κοινότητα τότε αλλά και διαχρονικα δεν την ενδιαφέρει αν την Ελλάδα κυβερνά η Νέα Δημοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΠΑΣΟΚ. Απαιτεί το ελληνικό κράτος στις διεθνείς του υποχρεώσεις να έχει μια συνέχεια.
Τι σημαίνει όμως η έκφραση «Πρέσπες του Αιγαίου;».
Σημαίνει πως η Ελλάδα αναθεωρεί την πάγια θέση της πως η μόνη διαφορά που υπάρχει με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.
Σημαίνει ότι αποδέχεται προς συζήτηση τις τουρκικές θέσεις για την αποστρατιωτικοποίηση νησιών, τον εναέριο χώρο, τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη και προχωρεί σε έναν συνολικό συμβιβασμό.
Επειδή η Ελλάδα ουδέν διεκδικεί, ο συμβιβασμός ουσιαστικά αφορά μονομερείς παραχωρήσεις.
Στην πολιτική καλό είναι να μη σκιαμαχούμε, θυσιάζοντας άσκοπα χρόνο και φαιά ουσία. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, αν υπάρχει ελληνικό πολιτικό κόμμα που να πρεσβεύει και να προωθεί παρόμοιο συμβιβασμό.
Κάποιοι μέσα σε κάποια κόμματα και σε πανεπιστημιακούς κύκλους φέρουν απόψεις που δεν θα ήταν αρνητικές σε «Πρέσπες του Αιγαίου», αυτό είναι γνωστό.
Πρόκειται όμως για περιθωριακές φωνές, χωρίς απήχηση στην κοινωνία.
Η κεντρική έκφραση όλων των κομμάτων –και αυτό μετρά– κινείται πάνω στην πάγια εθνική γραμμή.
Ακόμα και αυτοί που υπέγραψαν τη συμφωνία των Πρεσπών δεν τη θεωρούν υπόδειγμα για τις ελληνοτουρκικές διαφορές.
Σε μια δημοκρατική κοινωνία ακούγονται όλες οι θέσεις και γίνεται μια διαπάλη ποια θα επικρατήσει.
Στην ελληνική κοινωνία η συντριπτική πλειονότητα αντιτίθεται σε παραχωρήσεις προς την Τουρκία, ομονοώντας πάνω στις «κόκκινες γραμμές» της πατρίδας μας. Όπως ομονοούσε και ομονοεί γιατί η συμφωνία των Πρεσπών είναι μια κακή συμφωνία.
Ως εκ τούτου δεν θα βρεθεί ελληνική κυβέρνηση που θα προωθήσει και θα αποδεχθεί τις «Πρέσπες του Αιγαίου», όχι γιατί θα καταρρεύσει πάραυτα –αυτή την αιτιολογία τη θεωρώ προσβλητική για τους πολιτικούς μας– αλλά γιατί θα αντίκειται στον πατριωτισμό της.
Πάντως σήμερα καλό είναι να καταλάβουμε τι θέλουν οι ΗΠΑ να γίνει στο Αιγαίο, κι αν οι Ευρωπαίοι για άλλη μια φορά θέλουν την θωράκιση των συνόρων τους στα νερά μας ή κάνουν τους ανήξερους.
Η θεωρία της εμπλοκής μέσω Μακρόν στην άμυνα της Κύπρου δεν είναι αθώα, μια και η Μεγάλη Βρετανία είναι σε κυβερνητική περιδίνηση και τελικά όλα αυτά τα γεωπολιτικά που έφερε η ανακατωσούρα στη Μέση Ανατολή δεν γνωρίζουμε που θα καταλήξει για τις επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα!
