γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Η Ευρώπη θα σφυρηλατηθεί μέσα στις κρίσεις και θα είναι το άθροισμα των λύσεων που θα βρεθούν σε αυτές τις κρίσεις…”, υποστήριζε ο πατέρας της “Ευρωπαϊκής ιδέας” Ζαν Μονέ.
Τι ακριβώς γίνεται με τη τωρινή κρίση ανταγωνιστικότητας και γεωπολιτικού ειδικού βάρους που απειλεί την Ε.Ε με υποβάθμιση στο παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό εδώ και δύο χρόνια;
Όταν, μάλιστα, οι “καθαρά” οικονομικού περιεχομένου προτάσεις των Λέτα και Ντράγκι ήδη έχουν αντιμετωπιστεί, με πολύ σεβασμό, ως ανεφάρμοστες από την Κομισιόν της Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν;
Είναι η εποχή που χρειάζονται βαθύτατα πολιτικές πρακτικές μεταμφιεσμένες όμως ή επικαλυπτόμενες από οικονομική ορολογία -καθήκον που ανέλαβαν η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ο Γερμανός καγκελάριος.
Έχει τεράστια σημασία να προσεχθούν ιδιαίτερα όσα ειπώθηκαν στο 35ο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Τραπεζών της Φρανκφούρτης όπου η Κριστίν Λαγκάρντ πρότεινε εκτός της εμβάθυνσης της εσωτερικής αγοράς και τη διεύρυνση της αρχής της ειδικής πλειοψηφίας στη λήψη των αποφάσεων -που με λίγη καλή θέληση και πολλές διασταλτικές ερμηνείες αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στη γενίκευση της αρχής της ειδικής πλειοψηφίας σε λήψη αποφάσεων για όλα τα σημαντικά ή σχετικά σημαντικά ζητήματα.
Όπως, για παράδειγμα, αυτά που προωθεί ο Φρίντριχ Μερτς στην κατεύθυνση της στρατιωτικοποίησης της οικονομίας και της κοινωνίας.
Στοχεύοντας στην άμεση ενεργοποίηση των διαδικασιών δε δίστασε να στήσει την προβοκάτσια με τα δήθεν ρωσικά drones πάνω από τα αεροδρόμια της Γερμανίας -επικίνδυνη προβοκάτσια που έστησε από κοινού με την πολεμική βομηχανία United Unmanned Systems ώστε να τρομοκρατηθεί και ο λαός μπροστά στον επικείμενο πόλεμο.
Επικείμενο;! Τι επικείμενο;!
“...Διεξάγουμε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας...”!!! δηλώνει ως ένας από τους πολλούς φυρερίσκους που κυκλοφορούν τελευταία στην Ε.Ε, ο Μητσοτάκης.
Υπό αυτή την έννοια, και στη βάση του μύθου περί “ρωσικού επεκτατισμού” που σερβίρεται ως “φυσικότητα” πλέον, η σύνδεση του φυρερίσκου με τη σκέψη του Carl Schmitt -νομικού του Ναζισμού – επιβάλλεται όπως και να ‘χει:
“...Ο Hobbes αναφέρει: ο άνθρωπος είναι απέναντι στους ανθρώπους από τους οποίους νομίζει ότι απειλείται, πιο επικίνδυνος από κάθε ζώο, όπως ακριβώς τα όπλα του ανθρώπου είναι πιο επικίνδυνα από τα λεγόμενα φυσικά όπλα του ζώου, όπως π.χ τα δόντια, τα νύχια, τα κέρατα ή το δηλητήριο.
...Ο έσχατος κίνδυνος, λοιπόν, δεν έγκειται ούτε καν στην ύπαρξη των μέσων εξόντωσης και κάποιας προσχεδιασμένης δολιότητας των ανθρώπων. Συνίσταται στο αναπόφευκτο μιας ηθικής υποχρέωσης.
Οι άνθρωποι που μεταχειρίζονται εκείνα τα μέσα ενάντια σε άλλους ανθρώπους, νιώθουν αναγκασμένοι να εξοντώσουν και ηθικά αυτούς τους άλλους ανθρώπους, δηλαδή τα θύματα και αντικείμενά τους.
Πρέπει να χαρακτηρίσουν την αντίθετη πλευρά εγκληματική και απάνθρωπη στο σύνολό της, χωρίς καμιά απολύτως αξία.
Διαφορετικά είναι οι ίδιοι εγκληματίες και απάνθρωποι.
Η λογική της αξίας και της έλλειψης αξίας αναπτύσσει όλη της την εξοντωτική συνέπεια.
Προκαλεί δε νέες και συνεχώς βαθύτερες διακρίσεις, ποινικοποιήσεις και υποτιμήσεις, μέχρι τον αφανισμό κάθε ανάξιας να ζει ζωής.
Σε έναν κόσμο στον οποίο οι αντίπαλοι, πριν αλληλοεξοντωθούν φυσικά, αλληλοωθούνται με τέτοιο τρόπο στην άβυσσο της ολοκληρωτικής υποτίμησης, χρειάζεται να δημιουργηθούν νέα ήδη απολύτως εχθρότητας…
Μόνο η αποκήρυξη της πραγματικής εχθρότητας ανοίγει δρόμο για το καταστροφικό έργο της απόλυτης εχθρότητας…”.
Εδώ κάπου αναγνωρίζει κανείς τη “φιλοσοφία” του Σχεδίου ReArm Europe/Readiness 2030 που επιβλήθηκε στους λαούς της Ε.Ε λες και είμαστε ανάξιοι να ζούμε.
Τώρα μπορούμε να δούμε τη βαθύτατα πολιτική πρακτική της στρατιωτικοποίησης της οικονομίας με τη βοήθεια του μεγεθυντικού φακού της εμπειρίας:
Ο Πωλ Κρούγκμαν, ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους οικονομολόγους των ΗΠΑ, αισθάνθηκε την ανάγκη να δώσει μια εξήγηση στο γιατί οι συνάδελφοί του, και ο ίδιος, όπως για παράδειγμα, οι Ολιβιέρ Μπλασάρντ, Μπεν Μπερνάνκι, Λάρι Σάμερς, Άλαν Γκρίνσπαν κ.α δεν πήραν χαμπάρι την κρίση που συντάραξε τον κόσμο το 2008.
Στο άρθρο του στους “New York Times” (6/9/2009) με τίτλο: “Πώς τα πήγαν τόσο χάλια οι Οικονομολόγοι;” γράφει:
“...Είναι δύσκολο να το πιστέψουμε σήμερα, αλλά δεν πάει πολύς καιρός από τότε που οι οικονομολόγοι έδιναν συγχαρητήρια ο ένας στον άλλο για τις επιτυχίες του κλάδου… Από τη δική μου σκοπιά, το επάγγελμα των οικονομολόγων έχει εκτροχιαστεί επειδή οι οικονομολόγοι σαν σύνολο μπέρδεψαν την ομορφιά των φαινομενικά εντυπωσιακών μαθηματικών με την αλήθεια.
Έως τη Μεγάλη Ύφεση, οι περισσότεροι οικονομολόγοι ήταν προσηλωμένοι στη θεώρηση του καπιταλισμού ως ενός τέλειου ή σχεδόν τέλειου συστήματος. Τότε όμως η συγκεκριμένη θεώρηση έπαψε να είναι βιώσιμη καθώς ήρθε αντιμέτωπη με τη μαζική ανεργία.
Αλλά καθώς οι μνήμες της Μεγάλης Ύφεσης ξεθώριαζαν, οι οικονομολόγοι ερωτεύτηκαν εκ νέου την παλιά εξιδανικευμένη εικόνα μιας οικονομίας στην οποία ορθολογικά άτομα αλληλεπιδρούν μέσα σε τέλειες αγορές…”.
Ο Κρούγκμαν επαναφέρει τις μνήμες της Μεγάλης Ύφεσης παραθέτοντας δήλωση του μεγάλου Τζον Μέιναρντ Κέινς (“Η μεγάλη κάμψη του 1930”):
“...Βρεθήκαμε μπλεγμένοι σε μια κολοσσιαία σύγχυση, διαχειριζόμενοι αδέξια τον έλεγχο μιας ευαίσθητης μηχανής, που δεν κατανοούμε τη λειτουργία της. Το αποτέλεσμα είναι πως οι προοπτικές της ευημερίας μας θα χαθούν για κάποιον καιρό -ίσως για πολύ καιρό…”.
Και συνεχίζει ο Κρούγκμαν ως εξής: “...Και οι προοπτικές ευημερίας του κόσμου πράγματι χάθηκαν για πολύ καιρό. Χρειάστηκε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος (Β’ ΠΠ) για να δώσει οριστικό τέλος στη Μεγάλη Ύφεση…”.
Κάποια περιγραφή της σχέσης Μεγάλης Ύφεσης με Β’ΠΠ ο Κρούγκμαν μας δίνει στο βιβλίο του “Η συνείδηση ενός Προοδευτικού”:
“...Την Εθνική Πολεμική Επιτροπή Εργασίας την επανέφερε ο Φράνκλιν Ρούζβελτ σε λιγότερο από έναν μήνα μετά το Περλ Χάρμπορ… Η πολεμική προσπάθεια προξένησε πελώριες πληθωριστικές πιέσεις, οδηγώντας την κυβέρνηση να επιβάλει ελέγχους τιμών σε πολλά βασικά προϊόντα. Οι έλεγχοι αυτοί δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αν η έλλειψη εργατικού δυναμικού -την οποία προξενούσαν οι ανάγκες του πολέμου – είχε αφεθεί να δημιουργήσει πελώριες αμοιβές μισθών και ημερομισθίων, οπότε και οι αμοιβές τέθηκαν υπό ομοσπονδιακό έλεγχο σε ευρύ φάσμα καίριων βιομηχανιών της χώρας.
Κάθε αύξηση σε αυτούς τους μισθούς και στα ημερομίσθια απαιτούσε την έγκριση της Επιτροπής Εργασίας.
Στην πράξη η κυβέρνηση βρέθηκε όχι πλέον να λειτουργεί διαιτητικά αλλά να ορίζει ευθέως τις αμοιβές που θα κατέβαλλε ο ιδιωτικός τομέας…
Ο Β’Π.Π δημιούργησε συνθήκες οι οποίες κατέστησαν την κρατική παρέμβαση ευρείας κλίμακας στην οικονομία σαφώς αναγκαία, οπότε σαρώθηκαν οι δισταγμοί για τα ριζοσπαστικά μέσα…
Μολονότι η είσοδος των ΗΠΑ στον Β’ΠΠ ασφαλώς δεν σχεδιάστηκε ως γιγάντια απόδειξη της αποτελεσματικότητας της κρατικής δράσης, τελικά είχε αυτό το αποτέλεσμα…”.
Εντάξει. Το μοντέλο αυτό δούλεψε τότε σε βαθμό μάλιστα να προκαλέσει και σενάρια συνωμοσίας (π.χ ότι οι ΗΠΑ αν και γνώριζαν μέρα και ώρα της ιαπωνικής επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ άφησαν να εκδηλωθεί για να τη χρησιμοποιήσουν ως δικαιολογία για να μπουν στον πόλεμο και να σώσουν την οικονομία τους).
Σήμερα δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα δουλέψει και μόνο για τον λόγο ότι οι νεοφιλελέδες πολιτικάντηδες βρίσκονται στις καταστάσεις πληρωμών των οικονομικών ολιγαρχών της Αγοράς Όπλων.
