γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Είμαι πολύ χαρούμενος που η Δικαιοσύνη, την οποία όλοι μας έχουμε καθήκον να εμπιστευόμαστε, βρήκε τον τρόπο και να γίνει δεκτό το δίκαιο αίτημα του πατέρα για τις τοξικολογικές και να μην καθυστερήσει η έναρξη της Δίκης.
Όλα έγιναν όπως έπρεπε! Το σχέδιο για αναβολή δεν πέρασε...” δήλωσε ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο υπ. Υγείας της κυβέρνησης του Μητσοτάκη και των οικονομικών δολοφόνων που την συνθέτουν.
Ο υπ. Υγείας ως νεοναζί γκεμπελίσκος επιχειρεί να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα αντιδρώντας μπροστά στο αληθειοφόρο συμβάν της απεργίας πείνας -αντίδραση εν μέρει ενστικτώδικη υποκινούμενη από τα ζωώδη ένστικτα και εν μέρει καθοδηγούμενη από τον ναζιστικό ρατσισμό.
Συμπεριφορά εντελώς αντικοινωνική: ένα ανθρωπόμορφο τέρας εντός την κοινωνίας των ανθρώπων που ο Αριστοτέλης θα τον είχε εντάξει στους Κύκλωπες.
Και... ω του θαύματος: κάποιοι Κύκλωπες, συγγνώμη, ήθελα να πω η Δικαστική εξουσία -ως μηχανισμός χειραγώγησης- εξέδωσε παραγγελία να ανασυρθεί η δικογραφία κατά των Ιατροδικαστών των Τεμπών που είχε αρχειοθετηθεί το καλοκαίρι του 2024 γιατί, τάχα μου δήθεν, προέκυψαν νέα στοιχεία.
Η “ιστορία” όμως των αποφάσεων της Δικαστικής Εξουσίας αποκαλύπτει τόσο τα κίνητρα όσο και τη μορφή της παγίδας που στήνει στο πλαίσιο του πολέμου που έχει ξεκινήσει ενάντια στο κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Ο Άρειος Πάγος διά του γραφείου Τύπου ανακοίνωσε ότι είναι αναρμόδιος για το ίδιο αίτημα που έχουν υποβάλει πολλοί γονείς. Και πρότεινε να πάνε στην Πρόεδρο Εφετών Λάρισας.
Και για να μην υπάρχουν παρερμηνείες για την μπλόφα, την επόμενη ημέρα η Αναστασία Παπαδοπούλου, νέα Πρόεδρος του Αρείου Πάγου -άξια διάδοχος της Κλάπας- διευκρίνησε:
“...Η εκταφή αυτή ζητείται στα πλαίσια του έργου της ανάκρισης. Η ανάκριση έχει κλείσει με νόμιμο τρόπο και βρίσκεται σε Πρόεδρο Εφετών. Σε αυτή την περίπτωση το αίτημα αφορά την εξέταση των οστών για ξυλόλιο και άλλες ουσίες.
Τέτοια αιτήματα έχουν γίνει και κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και έχουν απαντηθεί, άρα δεν μπορούμε να επανέλθουμε επ' αυτών...”.
Η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Αναστασία Παπαδοπούλου μιλώντας την επομένη στο Συνέδριο “Δικαιοσύνη: Θεμέλιο Ανάπτυξης και Ευημερίας” που συνδιοργάνωσαν ο ΣΕΒ, το ΕΚΠΑ, ο Άρειος Πάγος, το Συμβούλιο Επικρατείας και το Ελεγκτικό Συνέδριο, συνέκρινε τα Τέμπη με το Μάτι και τη Μάνδρα:
“...Αυτή η χώρα είχε και άλλα δυστυχήματα, το Μάτι, τη Μάνδρα, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν τέτοιες εκδηλώσεις. Όλοι αυτοί που κινούνται γύρω από τους συγγενείς δεν θέλουν να ξεκινήσει η δίκη. Αυτό πλέον είναι Πεποίθηση. Μετά από δυόμισι χρόνια ανάκριση και χιλιάδες σελίδες δικόγραφων δεν υπάρχει άλλο να κάνει η ανάκριση...”.
-Η δήλωση της Προέδρου του Αρείου Πάγου αποτελεί ύβρη για τη Δικαιοσύνη και για την κοινωνία -γράφει ο Κ. Βαξεβάνης στο “Doc 28/9”-... Δεν βρισκόμαστε στην εποχή του δικτάτορα Παπαδόπουλου και η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να εκφράζεται από τις απόψεις της Αναστασίας Παπαδοπούλου. Τέλος. Δεν είμαστε κράτος δικαστών ούτε πολιτικών. Είμαστε, θεωρητικά τουλάχιστον, κράτος δικαίου και κανόνων...-.
Δυστυχώς για εμάς, τους λαούς, παραμυθιασμένοι όπως είμαστε ως δήθεν πολίτες ακόμη και αυτό το “θεωρητικά τουλάχιστον” απέχει από την πραγματικότητα. “...Στον “Πολιτικό Φιλελευθερισμό” (1996) ο φιλόσοφος Τζον Ρωλς δεν παραγνωρίζει απλώς την πολλαπλότητα, τη διαφορά και τη σύγκρουση στην κοινωνία και την πολιτική.
Απεναντίας θέτει στο επίκεντρο το “γεγονός του εύλογου πλουραλισμού”. Αλλά σκοπός του είναι να αχθεί πέρα απ' αυτή την πολλαπλότητα και να αποκαταστήσει την ενότητα του πολιτικού, αποκρυσταλλώνοντας μια πολιτική αντίληψη για τη δικαιοσύνη που μπορεί να γίνει το εστιακό σημείο μιας επάλληλης συναίνεσης στη σφαίρα της πολιτικής.
Οι σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες περικλείουν ένα πλήθος εύλογων “περιεκτικών δογμάτων”, τα οποία δεν συμμερίζονται όλοι οι πολίτες. Ο πλουραλισμός αυτός δεν είναι κατακριτέος. Είναι απόρροια των δραστηριοτήτων του λόγου σε συνθήκες ελεύθερων θεσμών που έχουν διάρκεια χρόνου.
Ο Ρωλς επιχειρεί έτσι να αναδιατυπώσει τη “Θεωρία της Δικαιοσύνης” (1971) ώστε να εισηγηθεί αρχές δικαίου για ένα σύγχρονο δημοκρατικό σύνταγμα, οι οποίες θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τη συμφωνία των διαφορών και θα σέβονταν έτσι την ίση ελευθερία των πολιτών που ενστερνίζονταν μια πληθώρα διαφορετικών κοσμοθεωριών, ιδεολογιών και θρησκειών...
Η “δικαιοσύνη ως ακριβοδικία” προσαρμόζεται τώρα στο γεγονός του εύλογου πλουραλισμού και μετατρέπεται σε μια πολιτική αντίληψη... και στην περίπτωση των ασυμφιλίωτων δογμάτων την απάντηση δίνει το κριτήριο της “αμοιβαιότητας”, το οποίο εφαρμόζεται στο ίδιο το Σύνταγμα και τους νόμους που θεσπίζονται στα πλαίσια αυτού...”.
Μεταφορά από το καταπληκτικό δοκίμιο του Αλέξανδρου Κιουπκιολή, Καθηγητή Σύγχρονης Πολιτικής Θεωρίας στο ΑΠΘ, “ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ: ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ” (2021).
Κι επειδή η προσπάθεια του Ρωλς συμβαίνει εντός των πλαισίων του Φιλελευθερισμού δηλαδή σ' έδαφος εντελώς υπονομευμένο ο Α.Κ δεν αφήνει περιθώρια καλλιέργειας ελπίδων:
“...Η ακόλουθη πραγμάτευση του πολιτικού φιλελευθερισμού έχει στόχο να δείξει πως η συγκρουσιακότητα και η κατασταλτική εξουσία αναδύονται ακόμη και μέσα σε μια από τις πιο ορθολογιστικές και συμφιλιωτικές ή φιλειρηνικές προσεγγίσεις στο πολιτικό που διατυπώθηκαν κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αποβλέποντας στην ταύτιση του πολιτικού με την ενότητα και την συναίνεση...” για να τονίσει την “επιστροφή του απωθημένου” που πηγάζει ιστορικά από την ανειρήνευτη σύγκρουση μεταξύ φιλελευθερισμού και δημοκρατίας που συνεχίζεται ακόμη και στα συναινετικά πλαίσια του κοινοβουλευτισμού.
Παρ' όλα αυτά, ο φιλελευθερισμός φαντάζει συναινετικός (Ρωλς) μπροστά στη μετάλλαξή του που έγινε με τη βίαιη καταλυτική δράση της Οικονομίας των Αγορών, γνωστή ως νεοφιλελευθερισμός που εφαρμόζουν πολιτικοί απατεώνες: είναι οι οικονομικοί δολοφόνοι που χρησιμοποιούν τους λαούς ως αναλώσιμα.
Υποστηρίζει η Ευρωπαία Εισαγγελέας ότι “... ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ακρωνύμιο διαφθοράς, νεποτισμού (δηλαδή οικογενειοκρατίας) και πελατειακού κράτους...”.
Ενώ η Κοβέσι με τρεις λέξεις περιγράφει το πώς οι ιδιοκτήτες της χώρας από συστάσεως του κράτους χρηματοδοτούν το λεγόμενο “βαθύ κράτος της Δεξιάς”, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα -μη εξαιρουμένου του ΚΚΕ (Κοινοβουλευτικός Κρετινισμός Ελλάδας)- αντιμετωπίζουν τον ΟΠΕΚΕΠΕ ως ένα ακόμη “σκάνδαλο” βοηθώντας έτσι επί της ουσίας τους ιδιοκτήτες να κάνουν “παιχνίδι” σε βάρος του λαού μας, κρύβοντας τη γύμνια τους πίσω από το Α. 86 του Συντάγματος.
Υποστηρίζει ακόμη η Κοβέσι: “...Όταν μιλάμε για τη διαφθορά, δεν είναι μόνο καθήκον των εισαγγελέων να τη λύσουν. Δεν θα εξαφανιστεί χωρίς πρόληψη. Επηρεάζει τις ζωές όλων μας, γιατί υπάρχει άμεση σχέση ανάμεσα στη διαφθορά και τη φτώχεια. Το οικονομικό έγκλημα και η διαφθορά μπορεί να σκοτώσουν -τα Τέμπη είναι ένα από τα παραδείγματα...
Έχω πει και συνεχίζω να το λέω, ότι αυτή η τραγωδία θα είχε αποφευχθεί, εάν το έργο της Σύμβασης 717 είχε ολοκληρωθεί όπως έπρεπε...”.
Στο σχόλιο: “Αιτιώδης Συνάφεια” (θασιακή 1/4) καταλήγοντας, έγραφα:
“...ο Πρωθυπουργός της χώρας, ως οικονομικός δολοφόνος στην υπηρεσία των Αγορών, αρνείται να σταματήσει τα τρένα προκειμένου να τοποθετηθούν τα συστήματα ασφαλείας αποκλείοντας έτσι ανάλογο έγκλημα και προτιμά ν' αφήσει στην τύχη από το να παραδεχθεί “αιτιώδη συνάφεια” -παραδοχή αυτοπροσδιορισμού του ως οικονομικού δολοφόνου ασφαλώς...”.
Αιτιώδης Συνάφεια μεταξύ Σύμβασης 717 και σύγκρουσης σημαίνει ότι το οικονομικό έγκλημα σκότωσε 57 ανθρώπους επομένως δεν υπάρχει πλημμέλημα -το ψέμα που έστησε η δικαστική εξουσία ως μηχανισμός χειραγώγησης που καλλιέργησε σαν σε θερμοκήπιο τον ναζιστικό ρεβανσισμό εφόσον ο “χώρος” δεν αποναζιστικοποιήθηκε ούτε αποχουντοποιήθηκε ποτέ- αλλά δολοφονία κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση.
