γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Αυτό που έγινε τα μεσάνυχτα της Τετάρτης προς Πέμπτη ξημερώματα δεν είναι μια απλή κοινοβουλευτική παρασπονδία η οποία μπορεί να ξεπεραστεί.
Είναι ένα καραμπινάτο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που κατάλυσε κάθε έννοια δημοκρατίας μέσα στον ίδιο τον ναό της.
Το Σύνταγμα κουρελιάστηκε και ο κανονισμός της Βουλής πετάχτηκε στα σκουπίδια... Από χθες τα ξημερώματα τίποτα δεν είναι ίδιο στην Ελληνική Δημοκρατία. Έχουν τρωθεί τα πάντα...”.
Κομμάτι από τη βαθυστόχαστη “Άποψη” της Ανεξάρτητης Συνεταιριστικής Εφημερίδας των Συντακτών (Παρασκευή 1.8.2025) -της μοναδικής ίσως εφημερίδας που αντιστέκεται στο “καθεστώς αλήθειας” των διαπλεκόμενων ΜΜΕ συμμετέχοντας σε ομάδες ερευνητικής δημοσιογραφίας διεθνώς.
Στο ίδιο “φύλλο” ο Ευάγγελος Βενιζέλος ως Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, δηλώνει: “...Η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος επέλεξε όχι απλώς την κραυγαλέα παραβίαση του Συντάγματος και του Κανονισμού της Βουλής αλλά και τον πολλαπλό ευτελισμό των θεσμών... και τον ακραίο διασυρμό του Κοινοβουλίου...”.
Για να απαντήσει ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: “...Εκτός πραγματικότητας της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας ο κ. Βενιζέλος...”.
Ναι. Καλά. Όμως πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν ταυτόχρονα στην ίδια χώρα και το “...κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που κατάλυσε κάθε έννοια δημοκρατίας μέσα στον ίδιο τον ναό της (στη Βουλή)...” και η ίδια, αυτή καθ' αυτή, η κοινοβουλευτική διαδικασία να είναι εκδήλωση της “... σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας...”;
Εδώ, η ασυμβατότητα των λέξεων και των εννοιών ακυρώνουν τυπικότητες και κανονικότητες και παραπέμπουν σε μία και μοναδική πηγή: το Οργουελικό Υπουργείο Αλήθειας του Μεγάλου Αδελφού.
Την αυτοσυγράτηση επιβάλλει -θα έλεγε κανείς- το άρθρο του καθηγητού του Συνταγματικού Δικαίου στο ΑΠΘ Ακρίτα Καϊδατζή που δημοσίευσε η “ΕφΣυν” την επομένη 2/8 δίνοντας μια ολιστική εξήγηση:
“...Μομφές για την πρωτοφανή κοινοβουλευτική και συνταγματική εκτροπή αποδίδονται στον Πρωθυπουργό που την ενορχήστρωσε, δικαίως. Αλλά ως ένα βαθμό μόνο.
Το πολιτικό σύστημα είναι αυτό που λέει η λέξη: σύστημα... Η ντροπιαστική συνεδρίαση... δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Δημοκρατία, κράτος δικαίου, και κοινοβουλευτισμός δέχονται εδώ και χρόνια αλλεπάλληλα πλήγματα. Σταθερά, συστηματικά, σχεδόν οργανωμένα...
Αντιπολίτευση... δημοσιολογούντες και διαμορφωτές της κοινής γνώμης -και αυτοί είναι μέρος του πολιτικού συστήματος- συνέβαλλαν στον εκφυλισμό του πολιτεύματός μας σε αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν “εκλεγμένη δικτατορία” (elective dictatorship).
Ένα καθεστώς όπου ο Πρωθυπουργός έχει τον απόλυτο έλεγχο εξίσου κυβέρνησης, κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και κόμματος, ώστε να είναι πρακτικά ανεξέλεγκτος, ασύδοτος...
έχουμε φτάσει σε τέτοιο έσχατο σημείο που, δυστυχώς, είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε: ή με την κοινοβουλευτική δημοκρατία και το κράτος δικαίου ή με τους εχθρούς της...”.
Μετά και την παρέμβαση του Ακρίτα Καϊδατζή μπορούμε να πούμε πως, πράγματι, είναι δυνατόν να υπάρξουν ταυτόχρονα και το “...κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που κατάλυσε κάθε έννοια δημοκρατίας μέσα στο ίδιο τον ναό της...” και η “...σύγχρονη Ελληνική Δημοκρατία...” -συνύπαρξη δύο αρνήσεων στο πλαίσιο μιας κατάφασης (σύμφωνα με τη χεγκελιανή διαλεκτική) – μιας κλειστής κατάστασης που είναι το πολιτικό μας σύστημα.
Αυτό ακριβώς το πολιτικό σύστημα -ως ενότητα των αντιθέτων- οδήγησε, σύμφωνα με τον Ακρίτα Καϊδατζή, στον “...εκφυλισμό του πολιτεύματός μας...”: της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε κοινοβουλευτική δικτατορία.
Ε... ρε γλέντια! Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς -αρκεί να έχει διαβάσει το “1984” του Όργουελ, τη διαλεκτική του Χέγκελ αλλά και την κριτική του Καστοριάδη ότι με τη διαλεκτική του Χέγκελ κατασκευάζεις ό, τι θέλεις- από την “ασυμβατότητα”, την αβεβαιότητα, δημιουργήθηκε μια βεβαιότητα: το πολίτευμα της “κοινοβουλευτικής δικτατορίας” είναι αυτό ακριβώς που η κυβέρνηση της ΝΔ θεωρεί ως “σύγχρονη Ελληνική Δημοκρατία”.
Με πιο απλά λόγια, αυτό που ο Ακρίτας Καϊδατζής αντιλαμβάνεται ως “εκφυλισμό του πολιτεύματος” για τη ΝΔ και την κυβέρνηση του Μητσοτάκη είναι “εκσυγχρονισμός του πολιτεύματος”.
Υπό αυτή την έννοια -τωρα πια δεν χωρά η χεγκελιανή διαλεκτική ούτε το Οργουελικό Υπ. Αλήθειας-, ο “εχθρός” της “Κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του κράτους δικαίου”, σύμφωνα με τον Συνταγματολόγο, δεν είναι άλλος από το “πολιτικό σύστημα”. Οι ίδιοι, δηλαδή, οι διαχειριστές του πολιτεύματος.
Όχι βέβαια. Δεν φταίει ο σχολιασμός των θέσεων των θεσμών του πολιτεύματος που χρησιμοποιήθηκαν εδώ και τώρα γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο. Αυτό που έχει συγκαλυφθεί μετά μανίας είναι ότι από την αυγή της νεωτερικότητας, από τον 17ο αιώνα μέχρι και τον 19ο, τα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα ιδρύθηκαν με αντίθεση στη δημοκρατία.
Σε αυτά τα πολιτεύματα ο Έλληνας φιλόσοφος ο Κορνήλιος Καστοριάδης ασκεί καταλυτική κριτική και καταδεικνύει ότι στην ουσία είναι ολιγαρχίες, φιλελεύθερες ολιγαρχίες, διότι οι πολλοί, η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας δεν συμμετέχουν στην εξουσία, δεν συμμετέχουν στη θέσπιση των νόμων, στη λήψη των αποφάσεων, στη διαμόρφωση και την απονομή του δικαίου, στον έλεγχο της εξουσίας.
Ζωντανό παράδειγμα ο Μητσοτάκης, αυτός ο φυρερίσκος νομίζει ότι η έννομη τάξη έχει να κάνει με δική του απόφαση και ότι δεν στηρίζεται σε κάποιον κανόνα.
Είναι ο φυρερίσκος που επιβεβαιώνει την αρχή του Karl Schmitt, του Νομικού του Ναζισμού, ότι η αυθεντία-εξουσία και όχι η αλήθεια κάνει τον νόμο (auctoritas non veritas facit legem σύμφωνα με τον Hobbes).
Ο φυρερίσκος που δίνει σάρκα και οστά σε μία ακόμη αρχή του Καρλ Σμιτ ότι “Κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, την κατάσταση εξαίρεσης”.
Πράγματι. Ο Μητσοτάκης ως νεοφιλελεύθερος οικονομικός δολοφόνος αποφασίζει: έχουμε να κάνουμε με την “αποφασιοκρατία” (Dezisionismus) δηλαδή την αρχή ότι δεν έχει σημασία το πώς και ποιες αποφάσεις λαμβάνει ο Μητσοτάκης αλλά το ότι απλώς, λαμβάνει.
Το κράτος δεν απαιτείται να είναι δίκαιο ώστε να δημιουργήσει τάξη και δίκαιο.
Έτσι, όπως και με τόσα άλλα -ιδιαίτερα με την κατασκοπεία εις βάρος της χώρας μέσω της χρησιμοποίησης του Predator από τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ για προσωπικούς λόγους του Μητσοτάκη- όπως και με την περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ (το βαθύ κράτος των ιδιοκτητών της χώρας συνεχίζει να λειτουργεί πατριαρχικά-κοτσαμπασίδικα και να εξαγοράζει ψήφους) ο Μητσοτάκης, ως ο Φύρερ, αποφάσισε- αποφάσισε ως κάτοχος της απόλυτης αλήθειας που θεωρεί τα ίδια τα γεγονότα άνευ σημασίας κι αν κάποια “βαράνε καμπάνες” κοπανά τη σφραγίδα: “fake news”.
Έβαλε και τον Άδωνη να αναλύσει τη δικτατορία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας ώστε να προετοιμάσει την πανηγυρική είσοδο στη Βουλή του Νομικού Θετικισμού που ανέλαβε να παρουσιάσει ο Μάκης υπερασπιζόμενος τον εαυτό του με τα ίδια επιχειρήματα που υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους οι ναζί εγκληματίες πολέμου στις δίκες της Νυρεμβέργης ιδιαίτερα ο Άντολφ Άιχμαν στη δίκη της Ιερουσαλήμ.
Στο πλαίσιο της Φιλελεύθερης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας η εκλογή του αντιπροσώπου δεν μας κάνει πολίτες -παραμένουμε υπήκοοι.
