γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“Εβραϊκότητα”, είναι ο όρος που αναζητούσα στο προηγούμενο σχόλιο στην προσπάθεια ν' αναδείξω τις διαφορές που εν τω μεταξύ προέκυψαν μεταξύ των Εβραίων που επικαλείται η Άννα Φρανκ και των Εβραίων που τελικά χρησιμοποίησαν οι δυτικοευρωπαίοι: ως αποικιοκράτες κατακτητές που τους ξεφούρνισαν στην Παλαιστίνη, που ως εκείνη τη στιγμή ήταν αποικία των Άγγλων, ώστε να εγκαθιδρυθεί το καθεστώς του απαρτχάιντ-Ισραήλ που συνεχίζει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δυτικών προστάτων του.
Την εποχή αμέσως μετά τον Β'ΠΠ τόσο οι δυτικοευρωπαίοι όσο και οι σιωνιστές εβραίοι είχαν ήδη αφομοιώσει τον τρόπο σκέψης και δράσης της ναζιστικής κουλτούρας – πράγμα που σημαίνει ότι τούτοι δω οι Εβραίοι είχαν χάσει την “εβραϊκότητά” τους.
Μια ημέρα πριν την έκδοση της “θασιακής” 29/7 όπου και το σχόλιο: “Υπουργείο Γκεσταπίτικης Παιδείας”, στην “ΕφΣυν” 28/7 δημοσιεύτηκε άρθρο του καθηγητού του Ιονίου Πανεπιστημίου, Σωτήρη Λίβα σχετικό με το ζήτημα:
“...Γράφοντας στα 2006, ο ρεφορμιστής ραβίνος Dan Cohn-Sherbok (στο βιβλίο: “The Paradox of Antisemitism”), συνδέει την επιβίωση των Εβραίων ανά τις χιλιετίες με την ισχυροποίηση της ταυτότητάς τους εξαιτίας των προγκρόμ, της γενοκτονίας και του Ολοκαυτώματος.
Το “παράδοξο” του τίτλου... έγκειται στο ότι ο αντισημιτισμός αποτέλεσε... μια απολύτως θετική συνιστώσα στη ζωή των Εβραίων, μια ενοποιό δύναμη που συσπείρωσε εξ ανάγκης την εβραϊκή κοινότητα με τη φαντασιακή επιμονή σε μια επιστροφή στην ιδεατή Ιερουσαλήμ των θρύλων, το βασικό εμπόδιο στην απορρόφηση των εβραίων από τα περιβάλλοντα στα οποία ζούσαν...”.
Ασφαλώς, εδώ, ο Ραβίνος έχει στο οπτικό του πεδίο τα όσα συμβαίνουν πριν τον 20ο αιώνα:
“...Ο συγγραφέας... διεκτραγωδεί την απώλεια ενότητας, σκοπού και κατεύθυνσης που επέφερε η “αποδοχή” των Εβραίων από τη δυτική κοινωνία του 21ου αιώνα, μια αποδοχή που έχει συνέπειες την πολυδιάσπαση και την απονέκρωση της ίδιας της ουσίας της “εβραϊκότητας”...
...Η “εβραϊκότητα” ως ταυτοτικός προσανατολισμός, δεν κινδυνεύει. Και εν προκειμένω η συγκολλητική ύλη -το μίσος- λειτουργεί διττώς: και με τη μορφή της συσπείρωσης των φορέων του (με εστιακό σημείο την εθνοκάθαρση που συντελείται στη Γάζα) και λόγω της επανενεργοποίησης του “σωτήριου”, κατά τον Ραβίνο, αντισημιτισμού... η ισραηλινή κοινωνία αντιμετωπίζει όχι μόνο τον Παλαιστινιακό πληθυσμό της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, αλλά ακόμη και αυτόν τον “δικό τους” αραβικό πληθυσμό, όσο και τον τρόπο διαμόρφωσης ενός αντίστοιχου συστήματος θεσμικής περιθωριοποίησης, του αντι- “αντισημιτισμού”...
...Το στοιχείο του μίσους μέσω της αποανθρωποποίησης των αντιπάλων αρκεί από μόνο του για να διαμορφώσει ή να αλλοιώσει συνειδήσεις, να συσπειρώσει και να σχηματίσει νέα ταυτοτικά πλαίσια -είτε μιλάμε για την “εβραϊκότητα” είτε για τον αντισημιτισμό είτε για τον αντι-αντισημιτισμό...”.
Το “παράδοξο” του Ραβίνου, ο αντισημιτισμός που λειτουργεί ως συγκολλητική ύλη χρησιμοποιώντας το μίσος προς τους Αμαληκίτες, σήμερα παίρνει τη μορφή του “ναζιστικού ρατσισμού”.
Το “ταμπού” των ιστορικών αναλογιών ανάμεσα στους ναζί και τον σύγχρονο ένοπλο ρατσιστικό σιωνισμό σπάει, για άλλη μια φορά, ο Ισραηλινός δημοσιογράφος-συγγραφέας, Γκίντεον Λεβί με άρθρο του στην εφημερίδα “Χααρέτζ” όπου συγκρίνει τον βίο και το εγκληματικό έργο του Άντολφ Αϊχμαν (1906-1962), αρχιτέκτονα του Ολοκαυτώματος με τον σημερινό αρχηγό της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα.
“...Ο Άιχμαν ξεκίνησε τη ναζιστική του καριέρα, επικεφαλής της Κεντρικής Υπηρεσίας του Ράιχ για την Εβραϊκή Μετανάστευση.
Ο Γιόζεφ Μπρούνερ, πατέρας του αρχηγού της Μοσάντ Νταβίντ Μπαρνέα ήταν τριών ετών όταν διέφυγε από τη ναζιστική Γερμανία με τους γονείς του, πριν εφαρμοστεί το σχέδιο εκκένωσης...”, γράφει ο Λεβί και συνεχίζει τονίζοντας ότι: “...Την περασμένη εβδομάδα ο Μπαρνέα, ο εγγονός επισκέφθηκε την Ουάσιγκτον για να συζητήσει την “εκκένωση” του πληθυσμού της Λωρίδας της Γάζας.
Είπε στους συνομιλητές του ότι “το Ισραήλ έχει ήδη ξεκινήσει συνομιλίες με 3 χώρες για αυτό το θέμα” και η τραγική ειρωνεία έκρυψε το πρόσωπό της από ντροπή.
Ένας εγγονός πρόσφυγα, θύμα της εθνοκάθαρσης στη Γερμανία, συζητά για εθνοκάθαρση και καμιά μνήμη δεν του έρχεται στο μυαλό...
Οι προετοιμασίες για το πρώτο ισραηλινό στρατόπεδο συγκέντρωσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Η συστηματική καταστροφή συνεχίζεται σε όλο τον θύλακα έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να επιστρέψει πουθενά -εκτός από το στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Το Ισραήλ διαπράττει αθόρυβα ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Όχι ένα σπίτι εδώ κι ένα σπίτι εκεί, ούτε κάποια “επιχειρησιακή ανάγκη”, αλλά μια συστηματική εξάλειψη κάθε βιώσιμης παραμονής -πριν από την απέλαση στη Λιβύη, την Αιθιοπία και την Ινδονησία, τους προορισμούς που όρισε ο Μπαρνέα, σύμφωνα με το ισραηλινό κανάλι Channel 12...
...Ο Νταβίντ Μπαρνέα είναι ένας υπάκουος ανώτερος αξιωματικός που δεν έχει προκαλέσει ποτέ τριβές.
Σας ακούγεται οικείο αυτό; ...Άλλωστε, απλά υπακούει σε εντολές...”.
Όλα αυτά είναι οικεία γι' αυτούς που έχουν διαβάσει την Εβραία φιλόσοφο Χάνα Άρεντ -ιδιαίτερα το “Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ” από το οποίο αντλείται και η σχετική παράγραφος:
“...Αυτή ήταν πια η κατάσταση, αυτός ήταν ο νέος νόμος της χώρας, που βασιζόταν στις διαταγές του Χίτλερ.
Ό, τι έκανε, ήταν, κατά τη γνώμη του (του Άιχμαν), πράξεις ενός νομοταγούς πολίτη.
Έκανε το καθήκον του, όπως είπε και ξαναείπε στην αστυνομία και στο δικαστήριο. Υπάκουε όχι απλώς σε διαταγές, αλλά στον νόμο.
Ο Άιχμαν σκεφτόταν αόριστα ότι η παραπάνω διάκριση ήταν μάλλον σημαντική, αλλά ούτε η υπεράσπιση ούτε οι δικαστές αντέκρουσαν αυτή του την ιδέα.
Στη συζήτηση επανέρχονταν διαρκώς οι φθαρμένες έννοιες “άνωθεν διαταγές” και “νόμοι του κράτους”...”.
Σήμερα που ο νεοναζισμός διαθέτει ήδη τη Διεθνή του, δεν εκδηλώνεται μόνο στα περί της συμμαχίας με την κυβέρνηση του Νετανιάχου αλλά και ως “Νομικός θετικισμός” -για τον οποίο ο καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου Κώστας Δουζίνας γράφει στο βιβλίο του: “Το Κράτος των Δικαστών” 2025:
“...Ο κυρίαρχος Νομικός θετικισμός υποστηρίζει ότι η νομιμότητα του δικαίου εξαρτάται από τη συγκρότησή του. Ένας νόμος είναι έγκυρος αν έχει νομοθετηθεί με τη σωστή διαδικασία. Ναζί, δικτάτορες και εγκληματίες πολέμου έχουν υπερασπιστεί τις εγκληματικές τους πράξεις υποστηρίζοντας ότι ακολούθησαν το δίκαιο, τον μόνο νόμο που ο θετικισμός θεωρεί έγκυρο.
Το περιεχόμενο, η ηθική ή η ιδεοληψία ενός νόμου, δεν έχουν σημασία αν τηρήθηκαν οι τυπικές προϋποθέσεις για τη θέσπισή του...”.
Τον “Νομικό θετικισμό” χρησιμοποίησε και ο Μάκης Βορίδης στην ομιλία του στη Βουλή προς υπεράσπιση του εαυτού του ξεκινώντας με το γνωστό ερώτημα: “Με την πιστή εφαρμογή των νόμων είναι δυνατόν να προκύψει εγκληματικό αποτέλεσμα;”.
Ερώτημα-έκφραση του Νομικού θετικισμού που ο Βορίδης χρησιμοποίησε εντελώς συνειδητά και για ξεβρακώσει το κοινοβουλευτικό σύστημα και να προσδιορίσει επακριβώς τον χαρακτήρα των συγκεκριμένων διαδικασιών: ήταν σα να σήκωνε τον “μπερντέ” ώστε να φανεί σε δημόσια θέα το πώς οι 300 της Βουλής -ανεξάρτητα από καλές προθέσεις- βιάζουν ομαδικά και την έννοια της Δικαιοσύνης και την έννοια της Δημοκρατίας.
