γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
Ο Πρωθυπουργός της χώρας, ως Μητσοτάκης που είναι, δεν δίστασε ούτε στιγμή να αναλάβει το “βάρος της ευθύνης” και στο όνομα, επιπλέον, όσων κυβέρνησαν και δεν άλλαξαν ένα κράτος που έπρεπε να αλλάξει.
Παραδέχτηκε, μάλιστα, και την ύπαρξη “... παλαιοκομματικών συμπεριφορών ρουσφετολογικού χαρακτήρα... Πελεατειακών σχέσεων που δεν μπορούν να διέπουν πια τον τρόπο με τον οποίο πολιτευόμαστε... αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά Ευρωπαϊκή Δημοκρατία...”.
Μίλησε στο Υπ. Συμβούλιο για “... χρόνια παθογένεια... ψηφοθηρικές πρακτικές, διαχρονικές που γίνονταν από πολλές παρατάξεις...”.
Για να ξεσπαθώσει: “...Έφτασε λοιπόν η ώρα το απόστημα να σπάσει... και όποιος δεσμός δεν λύνεται, κόβεται...”!!!
Αυτό το τελευταίο μοιάζει με προειδοποίηση-απειλή που εκτοξεύεται προς κάθε κατεύθυνση... και όποιον πάρει ο χάρος.
Αναλαμβάνοντας το “βάρος της ευθύνης” ως άλλος Μεγαλέξανδρος θα βγει παγανιά να κόψει τον “δεσμό” μεταξύ των σύγχρονων “παλαιοκομματικών συμπεριφορών” με την πραγματικά “Ευρωπαϊκή Δημοκρατία” που θέλουμε να είμαστε -αν δεν είμαστε ήδη.
Με τα βασικά χαρακτηριστικά της “Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας” ασχολείται ο καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου, ο Κώστας Δουζίνας στην “ΕφΣυν” 30/6: “...Ζούμε σε μια περίοδο γενικευμένης διαφθοράς...” που δικαιολογεί θυμίζοντας περιπτώσεις πολιτικών απατεώνων ηγετών της Δυτικής Ευρώπης όπως για παράδειγμα “... Ο καγκελάριος Κολ δημοφιλής ηγέτης της Γερμανίας... ο γνωστός Σόιμπλε... ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ... ο Σαρκοζί... Ο σοσιαλιστής Ιταλός πρωθυπουργός Μπετίνο Κράξι που πέθανε εξορία στη Μάλτα... Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι... η Μελόνι και ο Σαλβίνι...” κ.α για να συμπληρώσει το αρχικό συμπέρασμα: “...Ζούμε στη “Δημοκρατία της Διαφθοράς” που δεν αποτελεί πια διαστροφή, αλλά μόνιμο τρόπο οργάνωσης του πολιτικού συστήματος...”.
Ο Δουζίνας, απλά, επιβεβαιώνει τη θέση ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ηγετών της Δυτικής Ευρώπης -και όχι μόνο- είναι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί που βρίσκονται στην υπηρεσία της Οικονομίας των Αγορών.
Υπό αυτή την έννοια, όλους τους καλύπτει ο χαρακτηρισμός του πολιτικού απατεώνα που είναι ταυτόχρονα και οικονομικός δολοφόνος -χαρακτηρισμός που κάποτε έφερναν μόνο οι “απεσταλμένοι” του ΔΝΤ.
Η πραγματικά “Ευρωπαϊκή Δημοκρατία” που εξελίχθηκε σε σύγχρονη “Ευρωπαϊκή Δημοκρατία της Διαφθοράς” καταλήγει να είναι η “Κοινοβουλευτική”, “Αντιπροσωπευτική” Δημοκρατία.
Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία -σύμφωνα με τον φιλόσοφο Κορνήλιο Καστοριάδη- είναι, και στη θεωρία και στην πράξη, αλλοτρίωση της κυριαρχίας, υπό την πολιτική έννοια του όρου: μεταβίβαση ιδιοκτησίας, μεταβίβαση δηλαδή κυριαρχίας από τους “αντιπροσωπευόμενους” προς τους “αντιπροσώπους”.
Η αντιπροσώπευση δημιουργεί μια “διαίρεση της πολιτικής εργασίας”, διαίρεση σε κυρίαρχους και κυριαρχούμενους, σε εξουσιαστές και εκτελεστές, η οποία επιτυγχάνεται με κύριο όργανο τις εκλογές.
Αυτό το ήξεραν πολύ καλά οι αρχαίοι και γι' αυτό θεωρούσαν τις εκλογές χαρακτηριστικό της αριστοκρατίας και της ολιγαρχίας, ενώ την κλήρωσιν χαρακτηριστικό της δημοκρατίας, πράγμα το οποίο επισημαίνει ο Αριστοτέλης.
Τώρα που γνωρίζουμε για τι πράγμα μιλάμε όταν αναφερόμαστε στην “Ευρωπαϊκή Δημοκρατία” μένει ακόμη να διαπιστώσουμε από τι “υλικό” είναι φτιαγμένος αυτός ο “δεσμός”.
Για να προσεγγίσουμε τις “παλαιοκομματικές συμπεριφορές” πρέπει να μπούμε στα “χωράφια” του φιλόσοφου Παναγιώτη Κονδύλη ο οποίος στον Πρόλογο του ανεπανάληπτου έργου “Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού” μιλά για τον μηχανισμό της λειτουργίας του ελληνικού κράτους που “διαμορφώθηκε ως εν μέρει τερατογενετικό και εν μέρει ιλαροτραγικό αποτέλεσμα της διασταύρωσης των πιο προηγμένων τοτινών πολιτικών θεσμών, όπως ο κοινοβουλευτισμός και η καθολική ψηφοφορία, με μια κοινωνία διεπόμενη από πατριαρχικές σχέσεις, στάσεις, νοοτροπίες και αξίες”.
Εδώ σίγουρα αναγνωρίζουμε όλοι τις απαρχές του “δεσμού” εκείνου για τον οποίο εκδήλωσε τη θέληση να κόψει ο Μεγαλέξανδρος Μητσοτάκης.
Στη συνέχεια ο Παναγιώτης Κονδύλης μιλά για τη διόγκωση του κρατικού μηχανισμού λόγω του ότι τα κόμματα για την προσέλευση ή τη συγκρότηση ψηφοφόρων προσέφεραν κρατικές θέσεις οι οποίες ήσαν τόσο πιο περιζήτητες όσο η καχεξία της οικονομίας δεν προσέφερε θέσεις εργασίας.
Εφόσον το κράτος παρέμενε ο πιο σίγουρος και ανθεκτικός εργοδότης, πρώτο μέλημα του κόμματος ήταν η κατάκτηση και η νομή του κράτους, ειδάλλως θα έχανε την πίστη των οπαδών του στην ικανότητά του να υπερασπίσει τα συμφέροντά τους.
Υπό τύπου συμπεράσματος ο Κονδύλης θεωρεί ότι “όταν η πατριαρχική σχέση μεταφέρεται από την κοινωνία στην πολιτική, τότε μεταβάλλεται στη λεγόμενη, σήμερα, πελατειακή σχέση, διατηρώντας όμως το θεμελιώδες της γνώρισμα, δηλαδή την αναγκαία συνάφεια υπακοής και προστασίας: ο κοινοβουλευτικός πατριάρχης, είτε κομματικός ήγετης είναι είτε τοπικός κομματάρχης απαιτεί από τους “ανθρώπους του” υπακοή αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα να “ενεργήσει για τις υποθέσεις τους”, δηλαδή τους βοηθεί να “τακτοποιηθούν” και τους εξασφαλίζει με την επιρροή του πλεονεκτήματα στον συναγωνισμό με τους οπαδούς άλλων κομμάτων”.
Ποιος, αλήθεια, δεν αναγνωρίζει στην σκέψη του Κονδύλη τον κρατικό και κομματικό μηχανισμό στην Ελλάδα και τον ρόλο που δεν έπαψαν ποτέ να παίζουν, από συστάσεώς τους;
Όπως και να 'χει ο πατριαρχικός-πελατειακός χαρακτήρας του κοινοβουλευτισμού ώθησε τον κρατικό μηχανισμό να παίξει τον ρόλο που έπαιξαν τα βιομηχανικά κέντρα στη Δύση τραβώντας προς τα πίσω την όποια παραγωγική διαδικασία άρχιζε να εκδηλώνεται στην Ελλάδα.
“Στην Ελλάδα -γράφει ο Κονδύλης- την εκποίηση του κράτους στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού την εγκαινίασαν και την καλλιέργησαν με τρόπους απείρως ευρηματικούς τα πολιτικά “τζάκια” με την προαστική-πατριαρχική τους νοοτροπία, και οι μέθοδοί τους έγιναν δεσμευτικές και υποδειγματικές για όλες τις ελληνικές πολιτικές παρατάξεις μέχρι σήμερα ανεξάρτητα από τα εκάστοτε ιδεολογικά τους πρόσημα”.
Απ' όλα τα παραπάνω, ιστορικά επιβεβαιωμένα, γεγονότα -ο χαρακτήρας των οποίων δεν αφήνει κανένα να τα θεωρήσει ως εκτός σημασίας- οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι το “υλικό” με το οποίο είναι φτιαγμένος αυτός ο “δεσμός” που εμπεριέχει τζάκια κοτσαμπάσηδων, γερμανοτσολιάδων, αρχαιοκάπηλων Εθνοπατέρων και όλων αυτών που θέλουν την Ελλάδα “αποικία χρέους”, είναι αδιάτμητος.
Υλικό, σε τελευταία ανάλυση, που προσδιορίζει τη διακηρυγμένη βούληση της τερατογενετικής διασταύρωσης Μεγαλεξάνδρου-Μητσοτάκη, ως ιλαροτραγική απάτη.
Υ.Γ. Το σιωνιστικό Ισραήλ ως νεο-ναζιστικό αποικιοκρατικό μόρφωμα, υπό τον εγκληματία πολέμου καταζητούμενο Νετανιάχου, συνεχίζει -με τη δική μας συμπαράσταση- τη γενοκτονία του λαού στην Παλαιστίνη.
