γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Η σημερινή συνεδρίαση (Ολομέλεια Βουλής 18/6) όμως, όσον αφορά εμένα προσωπικά, έχει μια ιδιαιτερότητα. Και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση η παρουσία μου εδώ να εκληφθεί ως έστω και μιά έμμεση νομιμοποίηση, ούτε και συμβολική θα έλεγα, μιας διαδικασίας που μου αποδίδει προσωπικά κατηγορίες αδιανόητες...”.
Έτσι εκδηλώνεται η οίηση του καμεράριου που του έχει ανατεθεί το ιερό καθήκον της καθημερινής επιβεβαίωσης ότι ο Πάπας δεν είναι Πάπισσα χουφτώνοντας -στη συγκεκριμένη περίπτωση- το “40 και κάτι της %” του 50% του εκλογικού σώματος που πήρε μέρος στις εκλογές του 2023.
Οίηση που όμως δεν κρύβει το μάγμα του φόβου που κάνει το “ψυχρό αίμα” ενός νεοφιλελεύθερου πολιτικού απατεώνα και -ταυτόχρονα- οικονομικού δολοφόνου, να βράσει σε σημείο να αποποιηθεί, έστω και στιγμιαία, τον θεσμικό του ρόλο μέσα, μάλιστα, στη Βουλή την ασπίδα των αντιπροσώπων έναντι των αντιπροσωπευομένων.
Ο απρόσβλητος φυρερίσκος βλέπει τον λαό, τον αδαή λαό που πάντα λαϊκίζει, να διαπερνά την ασπίδα ακυρώνοντας στην πράξη ακόμη και τα πάνοπλα Τάγματα Εφόδου των Ειδικών Φρουρών της κυβέρνησης.
Αδιαμεσολάβητη επαφή που είδε ως “... είναι μια αθλιότητα εναντίον της παράταξης -της ΝΔ- που επανέφερε τη δημοκρατία στην Ελλάδα...”.
Ενστικτώδικη αμυντική κίνηση όπου στο διογκωμένο “εγώ” βάζει μπροστά το “εμείς”, δηλαδή το κόμμα και την πελατεία του που την ονομάζει “παράταξη”.
Εντάξει τώρα. Οι κάθε λογής αναθεωρητισμοί της σύγχρονης ιστορίας δεν είναι δυνατόν να περάσουν.
Ως γνωστόν, λοιπόν, αυτή η “παράταξη” το μόνο που “επανέφερε” χωρίς ούτε στιγμή να διακόψει τη συνέχεια, είναι το καθεστώς των συνεργατών των ναζί του Γ' Ράιχ έτσι ώστε από την υπνο-θεραπεία της απο-ναζιστικοποίησης του κράτους να ξυπνήσουμε μέσα στην εφιαλτική νεο-ναζιστικοποίηση διαμεσολαβημένη από την Οικονομία της Αγοράς και την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού.
Όσο για τον επαναπατρισθέντα Κ. Καραμανλή αυτό που “επανέφερε”, αμέσως μετά την ορκομωσία του από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Δικτατορίας τον στρατηγό Φ. Γκιζίκη που διόρισε ο Ιωαννίδης μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου, ήταν ένα νέο πραξικόπημα -κοινοβουλευτικό αυτή τη φορά- αφού πρώτα εξασφάλισε τα νώτα του χαρακτηρίζοντας ως “στιγμιαίο” την 7ετή στρατιωτική Χούντα: ανακήρυξε τη Βουλή ως “Ε' Αναθεωρητική Βουλή”, δηλαδή ότι η Βουλή της συγκυρίας μετατρέπεται σε “Συντακτική Συνέλευση” (βλ: Νίκος Αλιβιζάτος: “ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ” σελ. 490).
Καραμανλήδικο Πραξικόπημα, με την ανοχή όλων των κομμάτων, προκειμένου να προλάβουν τον εχθρό λαό από το να προχωρήσει σε λαϊκή Συντακτική Συνέλευση που θα έδινε δημοκρατικό και λιγότερο αντιπροσωπευτικό περιεχόμενο στο Σύνταγμα και το Πολίτευμα.
Θεωρώντας την αναθεώρηση πραγματικότητα αναθάρρεψε: “...Και ναι, είναι μια αθλιότητα εναντίον ενός εκλεγμένου Πρωθυπουργού, με συντριπτική λαϊκή εντολή...”.
Ρεσιτάλ υποκρισίας και ολικής ανηθικότητας: ένας γνήσιος φυρερίσκος!
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης -της γνωστής οικογένειας βδέλας- μας κάνει τη χάρη να συμμετάσχει στις εκλογές αφού πρώτα μαγειρέψει κατά πώς τον βολεύει κάθε φορά τόσο τον εκλογικό νόμο όσο και την προεκλογική διαδικασία.
Για τις εκλογές του 2019 (ίσως και του 2023) η Ισραηλινή “Team Jorge”, μια εταιρεία εξόρυξης ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, υπερηφανευόταν και διαφημιζόταν για το πώς χειραγώγησε το εκλογικό σώμα της Ελλάδας -γεγονός που επιβεβαίωσαν αποκαλυπτικά δημοσιεύματα της “Newsbomb”.
Το 2018, μάσλιστα, οι Πιερρακάκης και Λιβάνιος παρέμειναν ένα μεγάλο διάστημα στην Ακαδημία Majoritas (Πλειοψηφία) του Lucian Despoin στη Ρουμανία.
Και η Majoritas ειδικεύεται στην εξόρυξη ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων και στη συνέχεια στοχευμένης προσωποποίησης ώστε με την κατάλληλη διαφήμιση, και άλλου είδους προσέγγιση, το εκλογικό σώμα να κατευθυνθεί προς συγκεκριμένα συμπεράσματα πριν πάει στην κάλπη.
Το δημοσίευμα του Der Spiegel ήταν αποκαλυπτικό και για τη λειτουργία της Palantir και για τη λειτουργία της Cambridge Analytica στην Ελλάδα του Μητσοτάκη που εκλέγεται με “συντριπτική λαϊκή εντολή”.
Αληθειοφόρα συμβάντα που μας απασχόλησαν για χρόνια με αφορμή και το αποτέλεσμα του Brexit και τις εκλογές του Τραμπ το 2016 και πιο μπροστά του Ομπάμα -για τις οποίες ψηφοφορίες τον πρώτο ρόλο έπαιξαν οι Google, Twitter, Facebook ως προς την στοχευμένη προσωποποίηση των απρόσωπων ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων.
Στην Ελλάδα μας, ειδικά για τις εκλογές του 2023 σήμερα φάνηκε ολοκάθαρα με τα λεφτά τίνος πληρώθηκε το “40 και κάτι της %”. Μια εξαγορά διαρκείας, και όχι μόνο με τα κονδύλια της Ε.Ε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο εκφρασμένος στόχος του Μητσοτάκη και της ΝΔ είναι να συνεχίζουν να κυβερνούν την χώρα ακόμη κι αν δεν είναι στην κυβέρνηση ελέγχοντας, ασφαλώς, τους μηχανισμούς του κράτους.
“Φτιαγμένος” με μπόλικη “λαϊκή εντολή” ξεσπαθώνει ενάντια στον πραγματικό εχθρό: “... πρωτοβουλία λαϊκισμού... που έχουμε ξαναζήσει στις... πλατείες...”.
Είναι ο “εσωτερικός εχθρός” της “δημοκρατίας του πεζοδρομίου”, όπως την ονόμασε ο ίδιος, και η βάσιμη πιθανότητα να προχωρήσει στην υλοποίηση της εντολής του Άρθρου 120 του Συντάγματος ως συντακτικό κίνημα που του χαλάει τον “ύπνο του δικαίου”.
Ανήθικος ως το τέλος: “...Ποτέ στην ιστορία της Μεταπολίτευσης έχει γίνει κάτι ανάλογο από την κυβερνητική πλειοψηφία η οποία... να παραπέμψει στελέχη της στο Δικαστικό Συμβούλιο, μόνο και μόνο για να μπορέσουν να βρουν... πραγματική δίκαιη αντιμετώπιση...”.
Τον απατεώνα πολιτικό και την πονηριά της “παραπομπής” αποκαλύπτει στην “ΕφΣυν” 20/6 ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Ακρίτας Καϊδατζής: “...Η πρόταση δίωξης μπορεί είτε να απορριφθεί είτε να γίνει δεκτή. Τρίτο ενδεχόμενο δεν υπάρχει. Αν η πρόταση απορριφθεί, τότε δεν μπορεί να υποβληθεί στο μέλλον νέα πρόταση για τις ίδιες πράξεις. Αυτός είναι ο πρώτος κίνδυνος.
Αν η πρόταση γίνει δεκτή και ασκηθεί δίωξη κατά υπουργού, τότε ξεκινάει δίκη και ολοκληρώνεται είτε από το δικαστικό συμβούλιο είτε από το Ειδικό Δικαστήριο.
Νέα δίκη για τις ίδιες πράξεις δεν μπορεί να γίνει ποτέ ξανά... Αυτός είναι ο δεύτερος και χειρότερος κίνδυνος: μια αδίστακτη και ανήθικη κυβερνητική πλειοψηφία μπορεί να χειραγωγήσει το σύστημα, παραπέμποντας υπόπτους τέλεσης βαρύτατων εγκλημάτων για πλημμελήματα της πλάκας, ώστε να μην μπορέσουν να δικαστούν ποτέ στα σοβαρά...”.
Η κατηγορία “επί εσχάτη προδοσία” είναι μέρος ενός συστήματος δικαιοσύνης που λειτουργεί, όπως λειτουργεί, στο πλαίσιο ενός καθεστώτος όπου ο νόμος και το δίκαιο παίζουν δεύτερους και τρίτους ρόλους -κατάσταση που ο ίδιος ο Μητσοτάκης έχει διαμορφώσει και, επομένως, δεν παίρνει καθόλου υπόψιν του.
Τον τρομάζει το γεγονός ότι οι δύο τεραστίων διαστάσεων διαδηλώσεις που έγιναν με αφορμή τη συγκάλυψη της μαζικής δολοφονίας των Τεμπών πήραν χαρακτήρα συντακτικής συνέλευσης το πόρισμα της οποίας, με τη μορφή της πρότασης των συγγενών των 57 νεκρών, κατόρθωσε να προκαλέσει ρωγμές στη Βουλή-Ασπίδα και να βρεθεί σε αδιαμεσολάβητη επαφή με τον ίδιο “προσωπικά”.
