γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Και νομίζω αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση είναι, βέβαια, να νιώθουν όλες και όλοι ασφαλείς στις σχολές τους...
Είναι τώρα μια ευκαιρία, οριστικά και αμετάκλητα να τελειώνουμε με φαινόμενα τα οποία ταλάνισαν το δημόσιο Πανεπιστήμιο καθ' όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Αυτό μας ζητούν οι πολίτες...” είπε στην ομιλία του προς τους Πρυτάνεις στις 2/6/2025 ο Πρωθυπουργός ως Μητσοτάκης που είναι.
Είπε, δηλαδή, ότι το δημόσιο Πανεπιστήμιο, ως δημόσιο που είναι, δεν παρείχε ασφάλεια καθ' όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης -σε αντίθεση, ασφαλώς, με την προηγούμενη περίοδο που παρείχε.
“...Την γαλήνην και την δημόσιαν τάξιν η Επανάστασις θα την εξασφαλίσει πάση θυσία. Είναι αυτό που απαιτεί ο ελληνικός λαός...” είπε στην ομιλία του προς τας Συγκλήτους στις 2/3/1973 ο ηγέτης της Εθνοσωτήριας Επανάστασης της 21/4/1967 Γεώργιος Παπαδόπουλος Συνταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού αποκαλύπτοντας ότι και την περίοδο προ της Μεταπολίτευσης στο δημόσιο Πανεπιστήμιο δεν επικρατούσε ασφάλεια και τάξις.
Αυτό που μπορεί να πει, μετά βεβαιότητας, κανείς είναι το γεγονός πως όπως ο Γεώργιος Παπαδόπουλος έτσι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντιμετώπιζαν το επικίνδυνο δημόσιο Πανεπιστήμιο στ' όνομα του ελληνικού λαού, τις εντολές του οποίου εκτελούσαν αναντίλεκτα.
“...Αυτό το οποίο θέλω να ακούσω, λοιπόν, στη συνέχεια από τη δική σας πλευρά, είναι τον σαφή προγραμματισμό σας για την κατάρτιση ή την επικαιροποίηση, για όσους δεν το έχετε κάνει, των σχεδίων ασφαλείας των ιδρυμάτων σας, μέσα στο επόμενο δίμηνο, τη σύνταξη των εσωτερικών κανονισμών μέσα στο 2025, τη θέσπιση Πειθαρχικού Συμβουλίου ανά τομέα για να προβλεφθούν αυτόματες κυρώσεις σε όποιον παρανομεί... Και επειδή οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, εγώ θέλω να είμαι σαφής εδώ: θα υπάρχουν κυρώσεις, μπορεί ενδεχομένως να φτάσουν και μέχρι την έκπτωση από τον ρόλο τους για εκείνους τους Πρυτάνεις, τις διοικήσεις που δεν θα ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους...”, συνέχισε ο Μητσοτάκης διαβάζοντας τον λόγο του.
“...Εντός των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν θα ασχοληθώ εγώ μέχρις ότου εσείς, ως διοικήσεις αυτών, δηλώσετε ότι δεν ημπορείτε να επιβάλετε την τάξιν... Είναι δυνατόν να μην ημπορείτε να ελέγξετε τους μαθητές σας;
Έχω απόλυτον σεβασμόν και εμπιστοσύνην προς τους διδασκάλους του Έθνους. Μη με αφήσετε να παρέμβω ως Πολιτεία. Διότι, αν χρειαστή, η Πολιτεία θα υποχρεωθεί να παρέμβη αποφασιστικώς. Ξεκαθαρισμένοι λογαριασμοί. Ενώπιος ενωπίω...”, είπε, ολοκληρώνοντας τον λόγο του και γουρλώνοντας τα μάτια του λες και γνώριζε ότι στο μέλλον ένας άλλος, ανάλογος μ' αυτόν, ηγέτης θα τον χρησιμοποιούσε -όχι στην καθαρεύουσα- αντιμετωπίζοντας την ίδια ακριβώς παλιοκατάσταση με τα δημόσια Πανεπιστήμια, ως οι πηγές που αναβλύζει η παράνομη ελευθερία του λόγου.
Το γεγονός ότι και οι δυο ηγέτες γουρλώνουν τα μάτια τους όταν χρησιμοποιούν το “εγώ” τους προσδιορίζει -όχι ως γουρλομάτηδες, αλλά, ως εκφραστές της “αποφασιοκρατίας” (dezisionismus): αποφασίζουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό για τις αποφάσεις τους εφόσον έχουν εξασφαλίσει το καθεστώς όπου η εξουσία τους και όχι η αλήθεια κατευθύνει τη λειτουργία του νόμου.
Και όσο για την χρησιμοποίηση της έννοιας της “φιλίας” του “σεβασμού και της εμπιστοσύνης”, αυτό δείχνει την παρουσία του σμιτιανού δίπολου “φίλος/εχθρός”: ο νομικός του ναζισμού Καρλ Σμιτ θεωρεί ότι η διάκριση μεταξύ Φίλου και Εχθρού είναι η πολιτική έννοια συμπύκνωσης μιας κατάστασης εμφύλιου πολέμου: “...Η διάκριση μεταξύ Φίλου και Εχθρού έχει το νόημα ότι χαρακτηρίζει τον ακραίο βαθμό έντασης μιας σύνδεσης ή διαχώρισης, ενός συνεταιρισμού ή απεταιρισμού...”, γράφει στο βιβλίο του “Η έννοια του Πολιτικού” ο Carl Schmitt.
Σε αυτή τη βάση εξηγούνται τόσο οι “καλοί λογαριασμοί” όσο και οι “ξεκαθαρισμένοι λογαριασμοί” των δύο φυρερίσκων.
Όταν οι ιδέες και οι πράξεις ενός επίορκου Αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού και ηγέτη της χουντικής 7ετίας, συνταυτίζονται με τις ιδέες και τις πράξεις ενός νεοφιλελεύθερου πολιτικού απατεώνα και οικονομικού δολοφόνου, ηγέτη μιας μεταπολιτευτικής 6ετίας, κάτι συμβαίνει που ξεπερνά τόσο το στρατιωτικό πραξικόπημα όσο και τις κοινοβουλευτικές εκλογές.
Εάν ρωτούσαμε το Ιερατείο του Περισσού θα μας αποστόμωνε με το γνωστό: “είναι ο καπιταλισμός ηλίθε”, ενώ ο Ουμπέρτο Έκο θα μας έλεγε ότι για να καταλάβεις την εξουσία σήμερα δεν χρειάζεσαι πλέον τις ερπύστριες και ότι αρκούν τα ΜΜΕ.
Στις “ΝΗΣΙΔΕΣ” -πάντως- της “ΕφΣυν” 7/6 δημοσιεύτηκαν αποσπάσματα από το νέο βιβλίο του συγγραφέα Γιώργου Οικονόμου: “Αυτονομία ή Βαρβαρότητα- Η επίκαιρη πολιτική πρόταση του Κορνήλιου Καστοριάδη”, τώρα που ο “Κοινοβουλευτισμός” πνέει τα λοίσθια και οι κίνδυνοι εκτροχιασμού δεν είναι πλέον υποθετικοί...”.
Η “αντιπροσώπευση” είναι, κατά τον Καστοριάδη, και στη θεωρία και στην πράξη, αλλοτρίωση της κυριαρχίας. Η αλλοτρίωση εννοείται υπό την πολιτική έννοια του όρου: μεταβίβαση ιδιοκτησίας, μεταβίβαση δηλαδή κυριαρχίας από τους “αντιπροσωπευόμενους” προς τους “αντιπροσώπους”.
Η αντιπροσώπευση δημιουργεί μια “διαίρεση της πολιτικής εργασίας”, διαίρεση σε κυρίαρχους και κυριαρχούμενους, σε εξουσιάζοντες και εκτελεστές, η οποία επιτυγχάνεται με κύριο όργανο τις εκλογές...
Η αρχή της αντιπροσώπευσης είναι εντελώς ξένη με την ιδέα της δημοκρατίας και μεταξύ των δύο μορφών διακυβέρνησης δεν υπάρχει καμία συμπληρωματικότητα.
Αντίθετα με όσα διακηρύσσει η φιλελεύθερη ιδεολογία, υπάρχει μετωπική σύγκρουση ανάμεσα στην άμεση δημοκρατία και το αντιπροσωπευτικό πολίτευμα...
Κατά τον Καστοριάδη η κυρίαρχη ιδέα της αντιπροσώπευσης ότι υπάρχουν “ειδικοί” της πολιτικής, δηλαδή “ειδικοί” του καθολικού και τεχνικοί της ολότητας, χλευάζει την ίδια την ιδέα της δημοκρατίας...”.
Την επομένη, 8/6, η “Καθημερινή” δημοσίευσε δύο -παρακαλώ- συνεντεύξεις: μία με τον Ιστορικό του Γέιλ Τίμοθι Σνάιντερ γνωστό από το βιβλίο του “Απέναντι στην Τυραννία: 20 Μαθήματα από τον 20ο αιώνα” και, η άλλη, με τον καθηγητή Διακυβέρνησης στο Χάρβαρντ Ντάνιελ Ζίμπλατ που μαζί με τον Στίβεν Λεβίτσκι έγραψαν το πολυδιαβασμένο βιβλίο: “Πώς πεθαίνουν οι Δημοκρατίες” 2018 από το οποίο έχουμε κατ' επανάληψη αντλήσει βοήθεια.
“...Η αυταρχική μετατόπιση σίγουρα έχει ήδη συμβεί -υποστηρίζει ο Σνάιντερ- Νομίζω ότι σημαντικοί πολιτικοί επιστήμονες, όπως ο Λούκαν Γουέι, ο Ντάνιελ Ζίμπλατ και ο Στίβεν Λεβίτσκι μιλούν ήδη για “ανταγωνιστικό απολυταρχισμό”.
Νομίζω ότι βρισκόμαστε ήδη σε μια κατάσταση λίγο σαν την Ουγγαρία ή λίγο σαν την Πολωνία πριν από το 2023, όπου θα έχουμε εκλογές, θα έχουμε πολιτικά κόμματα, αλλά οι εκλογές θα είναι άδικες...
Εξακολουθούν λοιπόν να υπάρχουν εκλογές αλλά είναι αυταρχισμός, με την έννοια ότι η εκτελεστική εξουσία δεν υπακούει στον νόμο. Η εκτελεστική εξουσία προσπαθεί να εκφοβίσει τη δικαστική εξουσία, τα μέσα ενημέρωσης, τα Πανεπιστήμια, την κοινωνία των πολιτών και ούτω καθ' εξής.
Προσωπικά πιστεύω ότι κάποιου είδους θεσμική κατάρρευση είναι πολύ πιο πιθανή από μια ολοκληρωτική αλλαγή αυταρχικού καθεστώτος...”.
Είμαστε τυχεροί: ανάμεσά μας κυκλοφορούν ταυτόχρονα και αναλύσεις και περιγραφές που βασίζονται στις εμπειρίες και συμβαίνουν γεγονότα που έρχονται να επιβεβαιώσουν τις τέτοιες αναλύσεις.
Πανοπτική θέαση των αληθειοφόρων συμβάντων και της επίθεσης της κυβέρνησης των πολιτικών απατεώνων και οικονομικών δολοφόνων του φυρερίσκου Μητσοτάκη στο δημόσιο Πανεπιστήμιο που το στοχοποίησε ως “εσωτερικό εχθρό”, η άλωση του οποίου δικαιολογεί ως και εμφύλιο “χαμηλής έντασης”, προκειμένου “οριστικά να τελειώνουμε” με την παράνομη ελευθερία του λόγου.
