γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“... Αισθάνομαι ένοχος απέναντι στον Θεό, όχι απέναντι στον νόμο...”, δήλωνε σε κάθε ευκαιρία προς κάθε κατεύθυνση ο Άντολφ Άιχμαν κατά τη διάρκεια της δίκης του στην Ιερουσαλήμ το 1961.
Απ' όλες τις δίκες, πρώτα και κύρια αυτές της Νυρεμβέργης, που έστησαν οι Σύμμαχοι, ανάβλυζε η σύγχυση των ειδημόνων που εμπόδισε για δεκαετίες τον στοχασμό γύρω από το Άουσβιτς -γράφει ο Ιταλός Κοινωνιολόγος Τζόρτζιο Αγκάμπεν στο βιβλίο-γροθιά στο στομάχι: “Αυτό που μένει από το Άουσβιτς”.
Πέρα από κάποια διαυγή μυαλά, συχνά απομονωμένα, χρειάστηκε σχεδόν μισός αιώνας για να καταλάβουμε ότι το δίκαιο δεν είχε εξαντλήσει το πρόβλημα, αλλά, ενδεχομένως, αυτό ήταν τόσο τεράστιο ώστε να αμφισβητεί το ίδιο το δίκαιο, να το παρασύρει στην ίδια του την καταστροφή (δες “tu quoque” (κι εσύ επίσης) στη “θασιακή” 20/4/24).
Από τη σύγχυση ανάμεσα σε δίκαιο και ηθική και ανάμεσα σε θεολογία και δίκαιο ξεπήδησε, ως αναγκαιότητα πλέον, μια διερώτηση: πώς ήταν δυνατόν ο θεός να έχει ανεχτεί το Άουσβιτς;!
Η απάντηση ήταν το στήσιμο μιας νέας θεοδικίας: μια δίκη που δεν θέλει να διαπιστώσει τις ευθύνες των ανθρώπων, αλλά εκείνες του θεού!
Όμως, πίσω από την αδυναμία του θεού ξεμυτίζει εκείνη των ανθρώπων που επαναλαμβάνουν το δικό τους “plus jamais ca”! (ποτέ ξανά αυτό) όταν είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το “...ca” (αυτό) είναι παντού.
-Παρενθετικά, τι είναι “αυτό” που είναι “παντού” αλλά κρύφτηκε πίσω από το “ποτέ ξανά”;-
Η ανείπωτη ανακάλυψη που έκανε ο Πρίμο Λέβι στο Άουσβιτς αφορά μια περιοχή που είναι ανεξάρτητη από κάθε ανάληψη ευθύνης, μια περιοχή στην οποία κατάφερε να απομονώσει κάτι σαν ένα νέο ηθικό στοιχείο: ο Πρίμο Λέβι το αποκαλεί “γκρίζα ζώνη”.
Είναι αυτή στην οποία ξεδιπλώνεται “η μακρά αλυσίδα που συνδέει θύμα και δήμιο”, όπου ο καταπιεσμένος γίνεται καταπιεστής και ο δήμιος εμφανίζεται με τη σειρά του σαν θύμα.
Αυτή η διαβόητη ζώνη ανευθυνότητας είναι ο κύκλος που, λεπτό προς λεπτό, συλλαβίζεται το μάθημα της “τρομακτικής, απερίγραπτης και αφάνταστης κοινοτοπίας του κακού” (Χάνα Άρεντ).
Η ακραία φιγούρα της “γκρίζας ζώνης” είναι το Sonderkommando. Με αυτό τον ευφημισμό -Ειδική Ομάδα- οι SS αποκαλούσαν εκείνη την ομάδα των εκτοπισμένων Εβραίων στην οποία είχε αναταθεί η διαχείριση των θαλάμων αερίων και των κρεματορίων.
Το τέλειο και αιώνιο χαρακτηριστικό της “γκρίζας ζώνης” είναι ότι δεν γνωρίζει χρόνο και βρίσκεται σε κάθε χώρο.
Εκεί στην “γκρίζα ζώνη” εκτός από τους Sonderkommando εμφανίστηκαν, πίσω από την εργοστασιακή παραγωγή πτωμάτων και στάχτης, και τα “ανθρώπινα τσόφλια”, οι “βουλιαγμένοι”, οι ζωντανοί νεκροί που έκρυψαν οι Σύμμαχοι από την κοινή γνώμη ώστε απερίσπαστοι να εντάξουν στις τάξεις τους ειδήμονες ναζί α λα Φον Μπράουν και να αφομοιώσουν τον ναζισμό ως νεοφιλελευθερισμό.
Υπό την κάλυψη του Κόνραντ Αντενάουερ που αρνήθηκε να αποναζιστικοποιήσει το κράτος, το “Γερμανικό θαύμα” οφείλεται στη ναζιστική οργάνωση της οικονομίας και του κράτους στη βάση της ναζιστικής αρχής “είσαι ελεύθερος να υπακούς”.
Η αποκάλυψη μιας άλλης “γκρίζας ζώνης” είχε προκύψει από την έρευνα της Χάνα Άρεντ για το πώς οι ελάχιστοι ναζί στρατιώτες που έμειναν στα μετώπισθεν κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν, να φορτώσουν και να προωθήσουν στα εργοστάσια του θανάτου τους εκατοντάδες χιλιάδες μελλοθάνατους: ήταν τα περιβόητα Judenraete, τα Εβραϊκά Συμβούλια, που βοήθησαν!
Γιατί νομίζετε κυνηγήθηκε η Εβραία Φιλόσοφος από το Σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ: στην “κοινοτοπία του κακού” συμπεριλαμβάνει εκτός του ναζισμού των ναζί του Χίτλερ και τον “ναζισμό” των Συμμάχων και τον “ναζισμό” των υπόλοιπων Εβραίων.
Η “κοινοτοπία του κακού” τοποθετεί το “ca” (αυτό) παντού ακυρώνοντας, σήμερα, το “ποτέ ξανά” (plus jamais).
“... Το να εξισώνεις τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό είναι ένας τρόπος να νομιμοποιείς a priori (εκ των προτέρων) κάθε ισραηλινή πολιτική. Και αυτό είναι απαράδεκτο. Το Ισραήλ δεν κατέχει κάποια οντολογική αθωότητα η οποία να νομιμοποιεί τις πράξεις του και τις πολιτικές του. Έτσι, λοιπόν, όταν ένα κράτος πραγματοποιεί μια γενοκτονία, πρέπει να καταδικάζεται και να κριτικάρεται.
Αυτή η προσπάθεια να υπερασπιστούμε άνευ όρων τον πόλεμο του Ισραήλ ενάντια στη Γάζα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για έναν νέο αντισημιτισμό, γιατί με το να ασκείς κριτική στον αντισημιτισμό, πολλοί άνθρωποι θα πιστέψουν ότι ο αντισημιτισμός δεν είναι τελικά κακός.
Η μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να νομιμοποιήσει μια γενοκτονία. Πολλοί θα θεωρήσουν ότι η μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν είναι τόσο καλή. Ότι είναι κάτι που μπορούμε να αποφύγουμε γιατί εστιάζουμε πάρα πολύ στο Ολοκαύτωμα.
Η προσπάθεια να εξισώσουμε τον αντισημιτισμό με τον αντισιωνισμό είναι πολύ επικίνδυνη γιατί αποκρύπτει τον πραγματικό αντισημιτισμό...” -γράφει ο Ιταλός Φιλόσοφος Έντσο Τραβέρσο στο βιβλίο του “Η Γάζα μπροστά στην Ιστορία”.
Αυτή την προσπάθεια του Ισραήλ και των συμμάχων του της “εξίσωσης αντισημιτισμού με αντισιωνισμό” ο Γάλλος Κοινωνιολόγος Ντιντιέ Φασέν τη βλέπει ως μια αναπτυσσόμενη “αντιστροφή της κατηγορίας” στο βιβλίο του: “Για τη Συναίνεση στον Αφανισμό της Γάζας”: “... τα μέλη της Χαμάς εξομοιώνονται με τους ναζί, η επίθεση της 7ης Οκτωβρίου παρουσιάστηκε ως νέο Ολοκαύτωμα, ενώ ο πρέσβης του Ισραήλ στον ΟΗΕ εμφανίστηκε δημόσια με ένα κίτρινο αστέρι στο σακάκι του...”!!!
Κάπως έτσι εμφανίστηκε, τελικά, και στην Ελλάδα, η Πρεσβεία του Σιωνιστικού Ισραήλ της νεοναζιστικής κυβέρνησης του καταζητούμενου εγκληματία πολέμου Νετανιάχου με αφορμή τα δύο δημοσιεύματα της “ΕφΣυν”: α. 6/5/25: “Μαθήματα ανοχής σε μια γενοκτονία” -την αιτία για το σχόλιο: “Η διείσδυση του σιωνισμού στα Ελληνικά σχολεία” στη “θασιακή” 20/5, και, β. 12/5/25 “Η πιο μεστή και μαζική εκδήλωση ήταν αυτή που δεν έγινε”, σχετικά με την παρουσία της Ισραηλινής Πρεσβείας στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Θεσ/νίκη.
Οι σιωνιστές Εβραίοι πιστοί στο “Blut und Boden” (γη και αίμα) που αντιμετωπίζουν την Παλαιστίνη ως Lebensraum (ζωτικός χώρος) και συνεχίζουν να μετατρέπουν τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη σε Volkloser Raum (χωρίς ανθρώπους χώρος), θεωρούν ότι όλοι οι Έλληνες είμαστε υπό την “αρχηγία” του φυρερίσκου Μητσοτάκη και άρα έχουν το δικαίωμα να μιλούν στ' όνομά μας:
“...Ευτυχώς, η ελληνική κοινωνία αντέδρασε πιο εποικοδομητικά από τη δική σας δημοσιογραφική γραμμή...”, σχετικά με την πρώτη περίπτωση, και τη δεύτερη ότι
“...Γίνεται ολοένα και σαφέστερο ότι η μονομερής, ξεπερασμένη και συχνά εχθρική προσέγγισή σας προς το Ισραήλ δεν βρίσκει πλέον απήχηση σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας...”.
-Η επιστολή της Ισραηλινής Πρεσβείας δημοσιεύτηκε μαζί με την απάντηση της εφημερίδας στην “ΕφΣυν” 15/5-
Υπό αυτή την έννοια, όλα τα παραπάνω στοιχεία συνθέτουν τον σύγχρονο Εβραίο σιωνιστή που δεν μπορεί να είναι απόγονος ούτε των ζωντανών ούτε των νεκρών πτωμάτων που παρήγαγαν στα Άουσβιτς οι ναζί.
Ούτε καν των “επιζήσαντων με το ενοχικό σύνδρομο της ντροπής και της αυτοκτονικής κατάθλιψης” - αυτοί δεν θα χρησιμοποιούσαν ποτέ το Ολοκαύτωμα ως άλλοθι για τη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης.
Μόνο οι απόγονοι των Judenraete και των Sonderkommando μπορούν να είναι.
Είναι το τέλειο και αιώνιο χαρακτηριστικό της γκρίζας ζώνης που δεν γνωρίζει χρόνο και βρίσκεται σε κάθε χώρο -και στον χώρο μας...
...Είναι η κοινοτοπία του ναζισμού.
