γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“… δραστική αναβάθμιση του επιπέδου ασφαλείας αλλά και ποιότητας των τρένων στη χώρα.
Προφανώς δεν είναι μια διαδικασία η οποία ξεκινά τώρα, είναι όμως μια διαδικασία η οποία επιταχύνεται, και μέσα στην ημέρα, μάλιστα, στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών υπογράφονται οι συμβάσεις για την αποκατάσταση των υποδομών στη Θεσσαλία τις οποίες κατέστρεψε ο “Daniel” λίγο μετά την ολοκλήρωση της Σύμβασης 717 τον Σεπτέμβριο του 2023…”, είπε ο Πρωθυπουργός, ως Μητσοτάκης που είναι, στο Υπ. Συμβούλιο.
Οτιδήποτε το αυθόρμητο πάγωσε στη γέννησή του με τη συνειδητοποίηση της επικινδυνότητας της υπόσχεσης ενός νεοφιλελεύθερου οικονομικού δολοφόνου για “… δραστική αναβάθμιση και… ποιότητα του επιπέδου ασφαλείας…” την ίδια στιγμή που θεωρεί “… ολοκληρωμένη τη Σύμβαση 717…”!!!
-Πρόκειται για την εγκατάσταση και λειτουργία του Ευρωπαϊκού Συστήματος Διαχείρισης Σιδηροδρομικής Κυκλοφορίας (ERTMS): α. Του Ευρωπαϊκού Συστήματος Ελέγχου των Τρένων (ETCS) και β. Του Παγκόσμιου Συστήματος Κινητών Επικοινωνιών Σιδηροδρόμων (GSM-R) που απ’ ό, τι φαίνεται αρνείται να εγκαταστήσει-
Ακόμη και ο Πρόεδρος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ -ίσως γι’ αυτό τον “σταύρωσε”- υποστήριξε ότι η Σύμβαση 717 δεν ολοκληρώθηκε και ότι εάν είχε ολοκληρωθεί ίσως να μην συνέβαινε το έγκλημα των Τεμπών.
Ένας από τους λόγους που δεν ολοκληρώθηκε έχει να κάνει με τη “λεηλάτηση” των κονδυλίων που η Ε.Ε έδινε για την ολοκλήρωση του έργου -απάτη που άρχισε να ερευνά πριν ακόμη από τον θάνατο των 57 στα Τέμπη η Ευρωπαία Εισαγγελέας του OLAF Λάουρα Κιόβεσι.
Εξάλλου, η κυβέρνηση δήλωσε πρόσφατα ότι για τη Σύμβαση 717 υπάρχει μια άλλη εν εξελίξει δικογραφία και ότι “… είναι άλλο η διερεύνηση μιας σύμβασης με οικονομικές προεκτάσεις και τις όποιες ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες υπάρχουν και άλλο η διερεύνηση του τραγικού δυστυχήματος…”.
Αυτός ο αναγνωρίσιμος, από κάθε οπτική γωνία, εκβιασμός της πραγματικότητας οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην αγωνιώδη προσπάθεια της κυβέρνησης των οικονομικών δολοφόνων να θάψουν το συμπέρασμα ότι μεταξύ της μη ολοκλήρωσης της Σύμβασης 717 με τη μαζική δολοφονία των 57 στα Τέμπη που προκλήθηκε από τη μετωπική σύγκρουση δύο τρένων που κινούνταν σε τροχιές σύγκρουσης ενώ υπήρχε διπλή γραμμή, υπάρχει “αιτιώδης συνάφεια”.
“Αιτιώδης συνάφεια” σημαίνει ότι οι υπεύθυνοι θα δικαστούν για κακούργημα και όχι για πλημμέλημα.
Όμως υπάρχει κι άλλος, αυτή τη φορά, εσωτερικός λόγος που αφορά τη ΝΔ. Ο Μητσοτάκης γνωρίζει πολύ καλά ότι η περίπτωση Τριαντόπουλου – “Μπαζώματος” δεν είναι ίδια με την περίπτωση Καραμανλή- “Μετωπική σύγκρουση”.
“… η ΝΔ… θα παραπέμψει τον Καραμανλή -που πιστεύει ότι είναι αθώος!- για πλημμέλημα (γράφει ο Παύλος Παπαδόπουλος στην “Καθημερινή” 4/5) θα είναι η δεύτερη φορά -μετά τον Τριαντόπουλο- που μια κυβέρνηση θα παραπέμψει υπουργό της παρότι πιστεύει ότι είναι αθώος.
Γνώστες των νομικών φοβούνται ότι μια τέτοια εξέλιξη θα επιφέρει τη γελοιοποίηση της διαδικασίας.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει υποδείξει εγκαίρως την “πρωτοτυπία” της παραπομπής αθώου. Ταυτόχρονα θεωρεί πως η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να υποστηρίξει το επιχείρημα ότι θα παραπεμφθεί ο Καραμανλής για πλημμέλημα ενώ οι υφιστάμενοί του (Ανδρέας Πολάκις και Αικατερίνη Δεμερτζή) θα δικαστούν για κακούργημα…”.
Τη σφηκοφωλιά της αναθεώρησης της σύγχρονης Ιστορίας δεν την ενδιαφέρει ασφαλώς η “γελοιοποίηση της διαδικασίας”.
“...Αν η κυβέρνηση επιμείνει σε αυτή την “ασυνέχεια”, το πολιτικό κόστος που θα αναλάβει θα είναι ίδιο ή ίσως μεγαλύτερο από εκείνο που θα αντιμετώπιζε αν τηρούσε το Σύνταγμα, εφάρμοζε το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών και δρούσε με βάση τη γνήσια πεποίθησή της ότι ο Καραμανλής είναι αθώος…”.
Στη συνέχεια αποκαλύπτει τις “… ανομολόγητες προσδοκίες του Μαξίμου ότι οι δικαστές θα πάρουν την ευθύνη της απαλλακτικής απόφασης που θα έπρεπε να είχε λάβει η κυβέρνηση αν την πίστευε…” -με απλά λόγια, κατηγορεί τον Μητσοτάκη για λαϊκισμό.
Για να καταλήξει: “…Ίσως τη βαθύτερη απάντηση στο “γιατί ο Καραμανλής;” να τη δίνει ο Γάλλος ανθρωπολόγος Κλοντ Λεβι Στρος, ο οποίος μελέτησε τη λειτουργία της ανθρωποθυσίας. Ο διάσημος φιλόσοφος του δομισμού, αφού εξήγησε ότι το υποσυνείδητο οργανώνει την εμπειρία του κόσμου με βάση δυαδικές αντιθετικές δομές (φύση και πολιτισμός, ζωή και θάνατος, ωμό και μαγειρεμένο κ.α.), υποστήριξε ότι η ανθρωποθυσία καταλαγιάζει βαθύτατους υπαρξιακούς φόβους γιατί καθιστά εξηγήσιμο το ανεξήγητο και ελεγχόμενο το ανεξέλεγκτο.
Χωρίς την εξισορρόπηση του αίματος των Τεμπών με μια θυσία, η τραγωδία θα μας ταράζει γιατί θα μας θυμίζει ότι στη ζωή παραμονεύουν και ενίοτε εισβάλλουν βίαια το ανεξήγητο και το ανεξέλεγκτο.
Τι νόημα έχουν τότε τα σχέδια, το “σύστημα” και οι θεσμοί μας; Μια θυσία θα αποκαταστήσει την απατηλή προσδοκία ότι οι αρχηγοί και οι κυβερνήσεις υπάρχουν για να προλαμβάνουν το μοιραίο…”.
Αν και ο αντικειμενικός σκοπός δεν είναι ο σχολιασμός του κοινωνικού δαρβινισμού και του ναζιστικού ρατσισμού που αναβλύζει από κάθε φράση του κειμένου του Παπαδόπουλου, υποκύπτω στον πειρασμό να προσεγγίσω το σκεπτικό-βάση της τοποθέτησης περί της “… απατηλής προσδοκίας ότι οι αρχηγοί και οι κυβερνήσεις υπάρχουν για να προλαμβάνουν το μοιραίο…”.
Αυτή, λοιπόν, την “απατηλή προσδοκία” είχε στο μυαλό του ο Υπουργός Μεταφορών της κυβέρνησης του Αρχηγού Μητσοτάκη όταν δήλωνε ότι “… εμείς εξασφαλίζουμε την ασφάλεια…” ασφαλώς με τη σημασία του “προλαμβάνοντας το μοιραίο”;!
Υπό αυτή την έννοια, οι 57 δολοφονημένοι των Τεμπών -και όχι μόνο- είναι οι παράπλευρες απώλειες της “απατηλής προσδοκίας” αλλά και της προσπάθειας της κυβέρνησης των οικονομικών δολοφόνων να “προλάβουν το μοιραίο”.
Το μοιραίο που, ως μοιραίο που είναι, δεν προλαμβάνεται έχει οδηγήσει στη μοιραία κατάσταση όπου “… η εξισορρόπηση του αίματος των Τεμπών” απαιτεί “μια θυσία” για να μη “μας ταράζει η τραγωδία” αλλά και για να συνεχιστεί με κάθε θυσία η “απατηλή προσδοκία” που καλλιεργείται μέσα στον λαό.
Υπό το καθεστώς του μοιραίου η Σύμβαση 717 έχει ολοκληρωθεί και άρα δεν υφίσταται ζήτημα ¨αιτιώδους συνάφειας” που παραπέμπει σε κακούργημα.
Κι αν υφίσταται ζήτημα ασφάλειας των τρένων και των επιβατών η κυβέρνηση θα μας “εξασφαλίσει την ασφάλεια” τοποθετώντας ένα σύστημα “… αναβάθμισης του επιπέδου ασφαλείας αλλά και ποιότητας των τρένων της χώρας…”, όπως ακριβώς το περιέγραψε ο Αρχηγός ως ο Φύρερ που αποφασίζει τη μοίρα ενός λαού.
Όμως, τι μπορεί να προκύψει ως μοιραίο για τον Φυρερίσκο μας εάν όχι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στον Σιδηρόδρομο που παρά την τρομοκρατία των εταιρειών και παρά τις τρικλοποδιές των συνδικαλιστών της ΔΑΚΕ-ΝΔ θα συνεχίσουν να στέλνουν εξώδικα-SOS εάν όχι στην κυβέρνηση των οικονομικών δολοφόνων, σε εμάς, τον λαό.
Υ.Γ. Ως γνωστόν, οικονομία πολέμου και εξασφάλιση ασφαλείας, αλληλοαποκλείονται.
