γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
Με αφορμή τη δήλωση του υπ. Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη (συνέντευξη “Καθημερινή” 14/7) ότι “...θα φτιάξουμε το νέο ΕΣΥ που σε μεσομακροπρόθεσμη βάση θα μπορεί να λειτουργήσει με επάρκεια στο νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον...”, και θέλοντας να καταλάβουμε σε τι είδους “νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον” τοποθετεί τις ζωές και την υγεία των ανθρώπων, αναζητήσαμε τη βοήθεια του καθηγητού Ανθρωπολογίας και συγγραφέα του “ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ”, Ντέιβιντ Χάρβεϊ ο οποίος σε πρώτη φάση μας εξηγεί πως “...για να γίνει κυρίαρχος οποιοσδήποτε τρόπος σκέψης πρέπει να αναπτυχθεί ένας εννοιολογικός μηχανισμός που απευθύνεται στις αυθόρμητες πεποιθήσεις και τα ένστικτά μας...”.
Σε δεύτερη ότι “...Φρίντριχ φον Χάγιεκ, Λούντβιχ φον Μίζες και Μίλτον Φρίντμαν... πρέσβευαν πως αυτές οι αξίες -ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ατομική ελευθερία- δεν απειλούνται μόνο από τον φασισμό, τις δικτατορίες και τον κομμουνισμό αλλά από όλες τις μορφές κρατικής παρέμβασης που υποκαθιστούν την ατομική ελευθερία επιλογής με συλλογικές κρίσεις...”.
Εκείνο που πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα είναι πως στους εχθρούς του νεοφιλελευθερισμού ξεχωρίζουν “όλες τις μορφές κρατικής παρέμβασης” που τους καθιστά αντικρατιστές με έναν ειδικό τρόπο:
“...Σύμφωνα με τον κοινωνικό δαρβινισμό των ναζί -γράφει ο ιστορικός Johann Chapoutot στο “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΣ”, το κράτος εμποδίζει, αν δεν καταργεί τελείως, τη λογική και τη δύναμη της φύσης. Η φύση, όπως γνωρίζουμε, αφήνει να ξεπέσει ή να πεθάνει οτιδήποτε δεν είναι βιώσιμο... όμως παρεμβαίνει το κράτος και εξασφαλίζει την επιβίωση όσων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με τις δικές τους δυνάμεις.
Η ναζιστική προπαγάνδα φαίνεται πραγματικά ανεξάντλητη σ' αυτό το θέμα. Ας πεθάνει όποιος του αξίζει να πεθάνει, λένε οι κοινωνικοί δαρβινιστές και οι ναζί οπαδοί τους...”.
Σε αυτή τη γραμμή κινούνται και οι νεοφιλελέδες σαν τους Γεωργιάδη, Σκέρτσο, Γεραπετρίτη και Μητσοτάκη οι οποίοι, κουβαλώντας στις πλάτες τους 36.000 -το λιγότερο- θανάτους της πανδημίας που τρομοκρατούν τον λαό υποστηρίζοντας ότι οι ΜΕΘ, εκτός του ότι αυξάνουν τους θανάτους, είναι “πολυτέλεια” -λόγω δημοσιονομικών- παρότι διαθέτουν μελέτες που δείχνουν, βάσει στοιχείων, ότι σώζουν ζωές.
“...Το Κράτος”, γράφει ο Αδόλφος Χίτλερ στο “Mein Kampf”, είναι “...το μέσο προς την επίτευξη ενός στόχου...”, και ο στόχος αυτός δεν έχει διοικητικό ή αφηρημένο χαρακτήρα, είναι ολωσδιόλου σαφής και βιολογικός: είναι η ενίσχυση και η διαιώνιση της φυλής.
Τόσο από άποψη θεωρίας όσο και από πολιτική άποψη τα πράγματα ως προς τις “κρατικές παρεμβάσεις” είναι ξεκάθαρα: οι ναζί αποδεικνύονται φανατικοί αντικρατιστές...” - και μάλιστα με ιστορία αιώνων.
Ας πάρουμε μία ιδέα: “...Τα γερμανικά φύλα της αρχαιότητας δεν είχαν κράτος και ήταν οργανωμένα σε εκτεταμένες οικογένειες και φατρίες που σέβονταν τους νόμους της φύσης και της ζωής.
Το Κράτος είναι μια κατασκευή του ύστερου ρωμαϊκού δικαίου, ένα φαινόμενο σύγχρονο της φυλετικής παρακμής της αρχαίας Ρώμης...
Η γέννηση του Κράτους ήταν καταστροφική για τη γερμανική φυλή. Η ύπαρξη και η δράση του στάθηκαν εξίσου ολέθριες...
Η συγκρότηση μιας επαγγελματικής δημόσιας διοίκησης είχε το καταστροφικό αποτέλεσμα να μετατρέψει το νόμο και το κράτος σε αυτοσκοπό, ενώ αντιθέτως ένας θεσμός δεν πρέπει παρά να είναι το μέσο για την επίτευξη ενός στόχου, την εξέλιξη και επέκταση της γερμανικής φυλής...”.
Και ερχόμαστε στον 20ο αιώνα όπου:
“...Εκείνο που χαρακτηρίζει το τρίτο Ράιχ είναι, στην πραγματικότητα, ο πολλαπλασιασμός των κέντρων εξουσίας και λήψης αποφάσεων καθώς και η συνεχής κλιμάκωση του ανταγωνισμού ανάμεσά τους... Αυτός ο διοικητικός δαρβινισμός συστηματοποιήθηκε και απέκτησε ειδική σημασία και μία εύλογη θέση στο ναζιστικό “κοσμοείδωλο”: Η ζωή είναι πόλεμος και ο κόσμος ένα πεδίο μάχης όπου αναμετρώνται όχι μόνο οι φυλές αλλά και οι υπηρεσίες, κεντρικές διευθύνσεις και γραμματείες... Η ναζιστική απαξίωση του κράτους είναι σαφής. Από ανώτατη αρχή, όργανο της εθνικής κυριαρχίας, το κράτος μετατρέπεται σε μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού, βιολογικού σκοπού του είδους: Υποτάσσεται στη φυλή, της οποίας δεν είναι παρά ο υπηρέτης ή το όργανο.
Η μόνη πραγματική αυθεντική και σταθερή οντότητα... δεν είναι το κράτος... αλλά η φυλή, αυτή η ακατάλυτη βιολογική πραγματικότητα...”.
Ας αφήσουμε εδώ τους παλιούς φιλελεύθερους ναζί και ας πάμε στους νεοφιλελεύθερους:
“...Αυτό που κάνουμε -υποστηρίζει ο υπ. Υγείας- είναι, Πρώτον: αλλάζουμε τη σχέση εργασίας των γιατρών του ΕΣΥ με το σύστημα και επιτρέπουμε το ιδιωτικό έργο εκτός ωραρίου... Δεύτερον: με τη θέσπιση των απογευματινών χειρουργείων επ' αμοιβή εντός του ΕΣΥ... με το Τρίτο μέτρο επιτρέπουμε στους ιδιώτες γιατρούς να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο ΕΣΥ μισθώνοντας χώρους και μηχανήματα του ΕΣΥ...
Η γενική ιδέα για τη λύση του προβλήματος και τη δημιουργία του νέου ΕΣΥ σε μεσομακροπρόθεσμη βάση είναι η μεγαλύτερη συνέργεια δημοσίου και ιδιωτικού τομέα...”.
Εάν δεν κολλήσουμε στη γραφειοκρατική, και σχετικιστική, αναζήτηση της Άριας Φυλής, θα την αναγνωρίσουμε στην Οικονομία της Αγοράς, στην χρηματιστηριακή ελίτ, στους τεχνοκράτες ειδήμονες και στους οικονομικο-πολιτικούς δολοφόνους που με τις οικονομικές θανατοπολιτικές καταργούν το κράτος πρόνοιας, το κράτος δικαίου και κάθε “μορφή κρατικής παρέμβασης”.
Ο Άδωνις θέλοντας να υπερασπιστεί τις, διοικητικού και κοινωνικού δαρβινισμού, μεταρρυθμίσεις που καθιστούν το ΕΣΥ μηχανισμό ευγονικής της Οικονομίας, τρομοκρατεί τους γιατρούς: “...Δεν θα διστάσω να εφαρμόσω τα έκτακτα μέτρα στη βάση της κείμενης νομοθεσίας...”.
Ο γιατρός Χρήστος Παπάζογλου μέλος του ΔΣ του ΠΙΣ δήλωσε στη “ΕφΣυν” 26/7: “...Τα μπαλώματα τα έφερε η κυβέρνηση αρχικά εν μέσω πανδημίας. Μετά τα πέρασε στον νόμο για τις συμβάσεις του ΕΟΠΥΥ προ διετίας. Τώρα τα χρησιμοποιεί για τις “έκτακτες ανάγκες του καλοκαιριού”.
Αξιοποιεί μεθοδεύσεις που εφάρμοσε και σε προηγούμενη περίοδο εν μέσω πανδημίας, η οποία εντέλει προσχηματικά χρησιμοποιήθηκε ως έκτακτη και επιτακτική ανάγκη...”.
Ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης(!) σ' ένα από τα διαγγέλματά του προς τον λαό, τον Απρίλη του 2020, διαβεβαίωνε ότι αυτός είναι που αποφασίζει για την επιβολή “κατάστασης έκτακτης ανάγκης”: “...Μετά την κρίση η κάθε εξουσία οφείλει να εγκαταλείπει το απυρόβλητο της ανάγκης...”!!!, εκτός και αν τη νομιμοποιήσει ως μια κανονικότητα.
Ο τρόπος είναι γνωστός “...Σε θέματα δικαστικά -γράφει ο ιστορικός μας στο “Ελεύθερος να υπακούς”- για να μην εξαρτάται από τους δικαστές και την υποτιθέμενη υπερβολική επιείκια το “κίνημα” (κόμμα) των ναζί επιβάλλει ένα μόνιμο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, παραχωρώντας στην Αστυνομία με τα διατάγματα του Φεβρουαρίου του 1933, τρομακτικές εξουσίες στον τομέα της πολιτικής καταπίεσης...”.
Ο δικός μας φυρερίσκος όχι μόνο στην αστυνομία αλλά και τις δημόσιες -και ιδιωτικές- μυστικές υπηρεσίες, όχι μόνο τη Greek Mafia αλλά και τις ηγεσίες του δικαστικού σώματος έχει παραχωρήσει την ελευθερία να υπακούν και να λειτουργούν στη βάση του διοικητικού δαρβινισμού.
Και όσο για τον κοινωνικό δαρβινισμό, ας είναι καλά το “ανταγωνιστικό περιβάλλον” στον χώρο της δημόσιας Υγείας που “μεσομακροπρόθεσμα” θα λειτουργεί ως μηχανισμός ευγονικής στην υπηρεσία οικονομικών στόχων της φυλής των φιλελεύθερων νεοναζί.
