γράφει ο

Βασίλης Βελιάνος (Vas-Vel)

 

Οι Έλληνες, μετά τις αποτυχημένες  διαπραγματεύσεις τους με τον Θεό  και  με την αίσθηση του «ριγμένου» στις διεκδικήσεις τους, έστυψαν τα μυαλά τους με το που πάτησαν στην Ελλάδα και προσαρμόστηκαν στην  πραγματικότητά τους. Όπως και σε όλες τις…ξενιτιές άλλωστε. Ο Θεός  εξάλλου τους έταξε μυαλό.

 

Συν τω χρόνω, οργάνωσαν τα αυτόνομα  βασίλειά τους,  σκοτώνονταν μεταξύ τους, μα τα έκαναν ξακουστά σε ολόκληρο τον κόσμο. 

 

Οι θαλασσόλυκοι της ράτσας, βάλθηκαν να δαμάσουν και την  θάλασσα. Εξελίσσοντας τις πρωτόγονες σχεδίες τους,  σε  περήφανους εμπορικούς στόλους.  

 

Η Ελλάδα πλέον  ήταν πολύ μικρή για να χωρέσει τις φιλοδοξίες τους. Κάτι.... χρυσόμαλλα δέρατα, κάτι  τα πλούτη των άλλων λαών -που μπήκαν στο μάτι τους- όλο και  μεγάλωναν  την   όρεξή τους,  για επέκταση και πλούτο. Οι… ιμπεριαλιστές!  Εκείνοι οι περιούσιοι οι Εβραίοι εξάλλου,  που τους τριβέλιζαν τα αυτιά με τους προφήτες τους της Παλιάς διαθήκης, τους κάθονταν από δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου,   στο στομάχι... Έταξαν τα σχετικά λάφυρα λοιπόν στους  βουνίσιους,  τους έβαλαν να τραβάνε κουπί και εδραίωσαν την θαλασσοκρατορία τους.

 

Μετατρέποντας αγώι με το αγώι, τους εμπορικούς τους στόλους και σε πολεμικούς. 

 

Φυτεύοντας  κι  από μια δράκα έποικους, όπου τους γυάλιζε  στη Μεσόγειο,  δημιουργώντας αποικίες. Υποδουλώνοντας -εύκολα - τους ντόπιους.

 

Επιτρέποντάς τους ωστόσο,  να προκόβουν   και στις ελληνικές αποικίες των  συμπολιτειών. Με τον όρο, να φορολογούνται από  τις μητροπόλεις. 

 

Για να το… φιλοσοφούν οι… μητροπολιτικοί, μην  χασομερώντας  στην  άγρα του επιούσιου.

 

Έχοντας απεριόριστο χρόνο-και μέσα- οι Έλληνες  της μητροπολιτικής Ελλάδας, διέτριψαν για αιώνες περί τους  πολιτισμούς τους. 

 

Με κάμποσες πολεμικές επιχειρήσεις ενδιάμεσα… Μα όποιος κάμνει πολέμους, μοιραία κάμνει  και ήττες.

 

Η θάλασσα ωστόσο,   παρά-ήταν απρόβλεπτη. Και τα πανιά  αργά. Έπρεπε να βρουν τον τρόπο να πετάξουν. 

 

Γι αυτόν ακριβώς  τον  σκοπό, στρατολόγησαν τον Δαίδαλο και τον Ίκαρο! Αν και ο Θεός τους το ξέκοψε! Μέχρι που  ο Θεός  τσατίστηκε  τους αφαλόκοψε και τους τιμώρησε!

 

Οι πόλεις κράτη των Ελλήνων, άρχισαν να θωρακίζουν κάστρα. Με θαυμαστή αρχιτεκτονική. Σκαρώνοντας μνημεία και ναούς. Στάδια και θεραπευτήρια. Θέατρα και σχολές. Προσελκύοντας: επισκέπτες, σπουδαστές, αρρώστους, αθλητές, ιστορικούς και περίεργους, από όλους τους τριγύρω λαούς. 

 

Ώσπου,  ε κάποια στιγμή, άρχισαν να εμφανίζονται στην επικράτεια και τα πρώτα ιδιωτικά  τσιφλίκια.

 

Του  Αρχαίου Έλληνα, δεν του έμεναν πολλά ακόμα  να  ανακαλύψει.  Από τα περισσότερα που  σήμερα ονομάζονται τέχνες, επιστήμες και πολιτισμός. 

 

Μην αφήνοντας οι μοναχοφάηδες και κάτι ακόμα να ανακαλυφθεί από τις  επερχόμενες γενιές. Τις δικές μας.  Γενεές, που βολεύτηκαν στα κεκτημένα. Πέφτοντας ευχάριστα  και την  αδράνεια.

 

Να είναι καλά εκείνοι οι πρόγονοι τελικά που ακόμα και σήμερα σώζουν την Ελλάδα. Που την επισκέπτονται οι… «νεοκοσμίτες» για να θαυμάσουν τα δημιουργήματά τους. Αυτό  ονομάστηκε  από την Εσπερία τουρισμός. 

 

Με μερικούς από τους απόγονους,  να χλευάζουν  τους τουρίστες  που τους τάιζαν γεμάτοι αχαριστία:  «Πως όταν οι πρόγονοι  έφτιαχναν Παρθενώνες, αυτοί οι… βάρβαροι ζούσαν ακόμα στα δέντρα. Και τρέφονταν με βελανίδια.»  Να μάθουν αυτοί!

 

Η αδράνεια όμως,  είναι προπομπός της παρακμής. Με πρώτο σημάδι,  το  φευγιό των προκομμένων,  στους νέους πολιτισμούς που αναδύονταν. 

 

Ώσπου σε κάποια στιγμή,  οι ρωμαλέοι Ρωμαίοι κυρίεψαν και τα απομεινάρια της πάλαι ποτέ ακμάζουσας  Ελλάδας.  Μα ευτυχώς,  την σεβάστηκαν. 

 

Με τον πολιτισμό στο λίκνο του,  να πέφτει σε χειμέρια νάρκη. Και με τους   πολυμήχανους  Έλληνες, να γεμίζουν  τις αυλές των νέων αυτοκρατοριών…

 

Ο Ελληνικός πολιτισμός μπήκε σε καταστολή  για κάμποσους αιώνες. 

 

Για να τον ξανασυναντήσουμε στις εποχές του Βυζαντίου… Απαλλοτριωμένο. Από την αποθέωση μέχρι και την απαξίωση.  Μα όλα αυτά, εκτός των τειχών μας πλέον. 

 

Όταν και η βυζαντινή αυτοκρατορία έκλεισε τον κύκλο της,  η Ελλάδα έγινε ντε γιούρε, μέρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Περνώντας 400 ακόμα χρόνια υποταγής. Και με τον πολιτισμό σε βύθιση.  

 

Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και  η Οθωμανική αυτοκρατορία βαρούσε  και τη δική της διάλυση οι… Φιλέλληνες έσωσαν τους Έλληνες!  Βάζοντας πλάτη  στην λευτεριά τους. Με τους  Έλληνες να σκοτώνουν  εκ περιτροπής την ώρα τους  και να σκοτώνονται και μεταξύ τους  στους εμφύλιους.

 

Από τις 158 στροφές του ΥΜΝΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ του Διονύσιου  Σολωμού,  κρατήσαμε ως νεοέλληνες, μόνο τις δυο πρώτες στροφές.  

 

Κάνοντάς τες εθνικό μας ύμνο. Αν έχουμε την υπομονή να δρασκελίσουμε μέχρι και την 147η στροφή  θα διαβάσουμε κι αυτά που γράφει μεταξύ των άλλων ο εθνικός μας ποιητής. 

 

Μα που συνεχίζουμε να καμωνόμαστε,  πως αφορούν… κάποιους άλλους:

 

«Μην ειπούν στο στοχασμό τους. Τα ξένα έθνη αληθινά: Εάν μισούνται ανάμεσά τους Δεν τους πρέπει ελευθεριά.»

 

Εκεί κοντά στην απελευθέρωση της Ελλάδας, η Ευρώπη σήκωνε και  την παντιέρα της βιομηχανικής επανάστασης. 

 

Μερικοί αποκληρωμένοι από το σύστημα  νεοέλληνες, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι,  αντέγραψαν τις βιομηχανικές επαναστάσεις των …βελανιδοφάγων!   Στήνοντας δειλά-δειλά και τα πρώτα  φουγάρα της τοπικής  τους βιομηχανίας.

 

Ακόμα και για αυτό ωστόσο,  το  διαλυτικό δαιμόνιο της φυλής, είχε το αντίδοτό του: Που το έλεγαν… συνδικαλισμό. Με το μεταλλαγμένο σλόγκαν:  «Νόμος είναι το δίκιο του συνδικαλιστή».  

 

Τα ελληνικά φουγάρα κυριαρχούσαν  μόνο   στις θάλασσες πλέον, πάνω  σε ποντοπόρα πλοία αλλά με αλλοδαπούς ναυτικούς! 

 

Στα μετόπισθεν  περίσσεψε   μονάχα  ο τουρισμός! Και τα επιδόματα. Που σαν να  μας το χρωστούσε η οικουμένη, όφειλε  να κλίνει ευλαβικά το γόνυ της στους απογόνους. Με τον τουρίστα  να τον καταληστεύουν κάποιοι επιτήδειοι…

 

Ακόμα και το πολίτευμα της Δημοκρατίας που εφεύραν οι πρόγονοι και το υιοθέτησαν οι πάντες στην οικουμένη,  σπάνια  ευδοκίμησε  στο λίκνο του! 

 

Είτε επειδή οι πλειοψηφίες έπνιγαν ξεδιάντροπα  χρόνια πίσω τις μειοψηφίες, είτε επειδή η φυλή όπου άκουγε δημοκρατία, το παράφραζε  σε… ασυδοσία,είτε και επειδή κάτι μειοψηφίες της… μειοψηφίας,  έπαιρναν τη ρεβάνς τους εκδικητικά,  καβαλικεύοντας πλέον τις πλειοψηφίες. Συνεχίζοντας ως έθνος   να τα    κάνουμε από κούπες…

 

Μέσα στο λήθαργο  του κράτους, δεν ήθελαν και πολύ κι   οι:  «ούνα φάτσα ούνα ράτσα» μετεξελιγμένοι Έλληνες πολιτικοί, να προσπαθήσουν  να  αναρριχηθούν ως  ...θεοί στη θέση του θεού!  Απολαμβάνοντας -ελέω θεού και ως μοναδικοί κληρονόμοι θαρρείς- μονάχα τις θεϊκές τους  διακοπές με το που καταλάμβαναν  την εξουσία. 

 

Στον τόπο των διακοπών του ίδιου του θεού... Τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες το χρόνο αν είχαν  το Θεό  τους. Κι ας καιγόταν η Ελλάδα από τις πυρκαγιές τα καλοκαίρια. Κι ας πνιγόταν στις λάσπη από τις πλημμύρες. Κι ας  τράκαραν τα τραίνα στα ραντεβού τους στα τυφλά!

 

Ένας τρόπος περίσσεψε για να νοικοκυρευτούμε ως λαός:  Το νοικοκύρεμά μας από κάποιους… άλλους. Με υπογραφές και με μνημόνια.  Εντός εκτός και επί τα αυτά λένε οι οικονομολόγοι θωρώντας τα επόμενα μνημόνια…

 

Και τώρα; Τι κάνουμε τώρα ορέ πατριώτες;  Μακρό-οικονομικές προβλέψεις της… Καλένδας  κάνουμε κατά το χούι μας. Όσες  δεν τις αφήσαμε για τον Άγιο Παΐσιο.

 

Νομοτελειακό αυτό: Ότι δεν εξελίσσεται  και δεν συντηρείται,  ξεπερνιέται από τον χρόνο. Και το καταπίνουν τα χορτάρια...

 

Με δημοκρατική ελευθερία τώρα πλέον υποτίθεται. Μη ξέροντας ωστόσο σε πολλές περιπτώσεις, που  περίπου  θα χρησίμευε στην ράτσα,  αυτή η ελεύθερο/ασυδοσία...

 

Οι δύο τελευταίες κατοχές της Ελλάδας, έμελλε να είναι -κατά σύμπτωση-  από τους ίδιους κατακτητές. Με διαφορετικά, μονάχα τα ...πολεμικά  μέσα σε κάθε κατοχή:

 

Στον… τρέχοντα αιώνα οι κατακτητές Γερμανοί, δεν ...δανείστηκαν -αγύριστο- τον κρατικό  χρυσό,  όπως το 1942. Αυτή τη φορά ήρθαν να μας ...αγοράσουν. Με τον παρά στο χέρι και  κοψοχρονιά.  Με τα λαπ-τοπ παραμάσχαλα. Με παρά που ήταν… δικός μας,  μας αγόρασαν όμως.  Μέχρι που μας τον ξανά-δάνεισαν…

 

Πουλήστε, πουλήστε, πουλήστε. Είναι η  συνταγή των σοφών της οικονομίας. Ε που να σκάσετε και να πλαντάξετε πια: Η Γλυφάδα… αφελληνίστηκε ήδη.  

 

Με  τις χρυσές βίζες και τις άδειες παραμονής. Ξεπουλήσαμε κι άμε στο διάολο….

 

Κάποιοι… μάντεις πολιτικοί πάντως,  αποφάνθηκαν πως η χώρα ήταν:  «ένα... απέραντο φρενοκομείο.» Κι όταν κάτι τέτοιο, αρθρώνεται ...αυτοπροσώπως από  τον… πρόεδρο του φρενοκομείου -που παρέμεινε ωστόσο πρόεδρός του...- το πράγμα αμετάκλητα   είχε φτάσει στο: "μη παρέκει".

 

Μια εικόνα χίλιες λέξεις λένε οι σοφοί! Επειδή όμως η αφεντιά μου  δεν έχει μήτε  το πενάκι μα μήτε  και το μυαλό του ΚΥΡ(ιακόπουλου) που σε μια γελοιογραφία του έγραψε:

 

«Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι πέτυχαν σε όλα εκτός από ένα: Τους απογόνους τους», αναγκαστικά  κατέφυγα στις χίλιες λέξεις.

 

Με το συμπάθιο  αν σε κούρασα ορέ συντοπίτη. Υπόσχομαι πως στην επόμενη απόπειρα, θα γίνω κι εγώ γελοιογράφος:  Και ΚΥΡ στη θέση του ΚΥΡ! Αμ πώς;