γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“Ιντιφάντα”! Πρωτοακούσαμε την λέξη-ορισμό το 1988 όταν είχε ήδη καθιερωθεί στα κατεχόμενα από τον ισραηλινό στρατό εδάφη της Παλαιστίνης.
Στις 8/12/1987 ισραηλινός οδηγώντας ένα φορτηγό αυτοκίνητο στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας, προκάλεσε τον θάνατο τεσσάρων Παλαιστινίων.
Το ίδιο βράδυ εξαγριωμένοι κάτοικοι της Τζαμπαλίγια κινήθηκαν απειλητικά προς το τοπικό φυλάκιο του ισραηλινού στρατού όπου πέταξαν βόμβες μολότοφ και εκσφενδόνισαν πέτρες.
Τις επομενες ώρες, μετά την εκτέλεση ενός 17χρονου παλαιστινίου από αξιωματικό του ισραηλινού στρατού, οι κινητοποιήσεις εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη τη Λωρίδα όπου χιλιάδες νεαροί οπλισμένοι με τις γνωστές από την αρχαιότητα σφενδόνες έριχναν πέτρες στον, made in USΑ, ισραηλινό στρατό.
Έτσι ξεκίνησε και καθιερώθηκε η “Ιντιφάντα” που στα Αραβικά σημαίνει το “τίναγμα του σκύλου” όταν θέλει να πετάξει πάνω από το τρίχωμά του ξένα σώματα -ως γνωστόν, τα “τσιμπούρια” δεν πέφτουν, δυστυχώς, με ξαφνικά τινάγματα.
Για εμάς, την κοινωνία των ελλήνων, που δεν ξεχνά τα ελευθεριακά στοιχεία-θεμέλια των εθιμικών κοινών, που πολύ πριν την “Ιντιφάντα” είχαμε ακούσει και μάθει τι σημαίνουν λέξεις-ορισμοί όπως “Αλ Νάκμπα” (Μεγάλος διωγμός, ξεριζωμός του παλαιστινιακού λαού (1947) διχοτόμηση της Παλαιστίνης και εγκαθίδρυση του Ισραηλινού κράτους), και, αργότερα (16/9/1982) “Σάμπρα και Σατίλα” (καταυλισμοί παλαιστίνιων προσφύγων στην πατρίδα τους όπου ο ισραηλινός στρατός κατάσφαξε 3.500)
Για εμάς, λοιπόν, η “Ιντιφάντα” ήταν μια ακατανόητη αμυντική επιλογή που χρεώναμε στον Αραφάτ θεωρώντας τον υπεύθυνο -εώς και προδότη, γιατί, πάντα κατά την συγκυριακά διαμορφωμένη εκτίμησή μας, κανείς δεν είχε το δικαίωμα να καταδικάσει έναν υπερήφανο λαό να πετροβολά τον πιο καλά εξοπλισμένο στρατό από τους αμερικανούς ενώ επιχειρούσε “Τελική Λύση” σε βάθος χρόνου -αληθειοφόρο συμβάν που, σύμφωνα με τους αναθεωρητές, δεν είναι τίποτε άλλο από “νόμιμη δικαιωματική αυτοάμυνα” και βρίσκεται στη “σωστή πλευρά της ιστορίας”!!!
Λες και κάτι είχε καταλάβει η Εβραία Φιλόσοφος Χάννα Άρεντ όταν διαφοροποιήθηκε από τους Σιωνιστές εβραίους κατά την εγκαθίδρυση του κράτους του Ισραήλ.
Προσπάθησε να περάσει την ιδέα μιας πολιτικής κοινότητας με δημοκρατικό σύνταγμα, που δεν θα βασιζόταν στη φυλή τη μαρτυροποιημένη ή στη θρησκεία του πατρός αλλά θα εξασφάλιζε κοινά πολιτικά δικαιώματα για άραβες και εβραίους.
“Ιντιφάντα” λες ή ακούς και στο μυαλό σου έρχεται η εικόνα του νεαρού που στροφογυρίζει πάνω από το κεφάλι του τη σφεντόνα με την πέτρα -αδιαμφισβήτητο γεγονός που συμβαίνει εδώ και τώρα ως η αυθόρμητη μορφή αντίστασης απλών ανθρώπων που δεν είχαν καμιά σχέση με τον Αραφάτ και την PLO τότε, ούτε με την “made in USΑ” (σύμφωνα με τον Αραφάτ) ΧΑΜΑΣ, σήμερα.
Κι όμως: “...Ελίζ Στέφανικ: “Κάποιος που καλεί σε γενοκτονία των Εβραίων παραβιάζει τους κανονισμούς ή τον κώδικα συμπεριφοράς του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, ναι ή όχι;”
-Λιζ Μαγκίλ: “Αν ο λόγος οδηγεί σε συμπεριφορά, μπορεί να αποτελεί παρενόχληση”
-Ε. Στέφανικ: “Ρωτάω συγκεκριμένα: το κάλεσμα για γενοκτονία των Εβραίων συνιστά εκφοβισμό ή παρενόχληση;”
-Λ. Μαγκίλ: “Αν είναι στοχευμένο και ισχυρό, ναι, είναι παρενόχληση”.
-Ε. Στέφανικ: “Συνεπώς, η απάντηση είναι ναι”.
-Λ. Μαγκίλ: “Είναι μια απόφαση που εξαρτάται από τα συμφραζόμενα, κυρία βουλεύτρια”.
-Ε. Στέφανικ: “Αυτή είναι η κατάθεσή σας σήμερα; το κάλεσμα για γενοκτονία των εβραίων εξαρτάται από τα συμφραζόμενα;” (...)
Η Ελίζ Στέφανικ είναι 39χρονη Ακροδεξιά Ρεπουμπλικανή βουλευτίνα και η Δρ. Λιζ Μαγκίλ είναι Πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια.
Στην Ουάσιγκτον στις 5/12/23 η αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων υπέβαλε σε εξαντλητική δημόσια ανάκριση τις προέδρους τριών μεγάλων Πανεπιστημίων των ΗΠΑ (Χάρβαρντ, ΜΙΤ, Παν. Πενσιλβάνια) για την “ανοχή” τους σε κρούσματα αντισημιτισμού που εκδηλώθηκαν από φοιτητές, ακόμη και για ¨εκκλήσεις για γενοκτονία των Εβραίων”...
Τόσο η Δρ. Κλοντίν Γκέι (Χάρβαρντ) όσο και η Δρ. Σάλι Αν Κορνμπλουθ (Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης: ΜΙΤ) υποβλήθηκαν στην ίδια σειρά ερωτήσεων περί γενοκτονίας.
Η Δρ. Γκρέι ανέπτυξε την άποψη πως “...εξαρτάται από τα συμφραζόμενα...”, αν το κάλεσμα για γενοκτονία των Εβραίων παραβίαζε τους κανόνες συμπεριφοράς του Χαρβαρντ.
Η Δρ. Κορνμπλουθ απάντησε κατ'αρχάς: “...Δεν έχω ακούσει κανέναν στο Πανεπιστήμιό μας να καλεί σε γενοκτονία των Εβραίων...”.
Η βουλεύτρια Στέφανικ τη διέκοψε: “...Ακούσατε όμως σύνθημα για Ιντιφάντα...”...”.
Όταν διάβαζα στα “Κρυφά Χαρτιά” του Τ. Κωστόπουλου (ΝΗΣΙΔΕΣ “ΕφΣυν” 23/12) για τούτη τη ταύτιση της “Ιντιφάντα” με τη “γενοκτονία”, σαν πρώτη αντίδραση η σκέψη πήγε στην αποκάλυψη του Εβραίου Ιστορικού και συγγραφέα Ιλαν Παπέ ότι “η κυβέρνηση του Ισραήλ θα επιχειρήσει να ναζιστικοποιήσει τους Παλαιστινίους” (δες σχόλιο “Ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΝΑΖΙΣΜΟΣ”).
Ως δεύτερη, πήγε στην επιχείρηση Αναθεώρησης της Ιστορίας της Κεραμέως η οποία, ως υπουργός Παραπαιδείας και σκοταδισμού δήλωσε εν όψει της επετείου του “ΟΧΙ” της 28ης Οκτωβρίου του 1940: “...Ο στρατός μας στο Αλβανικό ΕΠΟΣ πολέμησε τον Λαϊκισμό...”!!!
Εξαφανίζοντας τον ιταλικό φασισμό και τον γερμανικό ναζισμό, εξαφάνισαν την καταξιωμένη, στη συνείδηση του λαού, εθνική αντίσταση την ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και μαζί τη δράση της Δεξιάς των γερμανοτσολιάδων, των δοσίλογων, των ταγματασφαλιτών και των άλλων ασπόνδυλων.
“...Η ταύτιση Ιντιφάντα και Ολοκαυτώματος -συνεχίζει ο Τ.Κ.- δεν ήταν ωστόσο προσωπική έμπνευση της ακροδεξιάς βουλευτίνας που εζήλεψε τη δόξα του γερουσιαστή Μακάρθι.
Τους τελευταίους τουλάχιστον μήνες αποτελεί την αιχμή του δόρατος της προπαγάνδας του ισραηλινού λόμπι και της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής (AJC) -της ισχυρότερης, επιφανέστερης και συνάμα αντιδραστικότερης οργανωτικής έκφρασης ισραηλιτών στις ΗΠΑ.
Μια μέρα πριν την επίμαχη ακρόαση στην επιτροπή αμερικανικής Βουλής, ο ιστότοπος της AJC ήταν αυτός που ανέλαβε να διαφωτίσει το κοινό γι' αυτήν την εξίσωση: “...Η αραβική λέξη Ιντιφάντα μεταφράζεται ως “εξέγερση” ή “αποτίναξη”. Έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει περιόδους έντονης παλαιστινιακής διαμαρτυρίας κατά του Ισραήλ, κυρίως με τη μορφή βίαιης τρομοκρατίας (...).
Η φράση “Ιντιφάντα παντού” καλεί τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να συμμετάσχουν σ' έναν ξεσηκωμό κατά του Ισραήλ...”.
Ας παρακάμψουμε προς στιγμήν, την παραπλανητική περιγραφή της εξέγερσης ενάντια σε μία βάρβαρη και παράνομη στρατιωτική κατοχή (με άοπλες αρχικά διαδηλώσεις ή το πολύ-πολύ πετροπόλεμο, που ο ισραηλινός στρατός έπνιγε στο αίμα με αληθινά πυρά) ως “βίαιη τρομοκρατία”.
Ο σκληρός πυρήνας της απάτης βρίσκεται στην αξιωματική ταύτιση της “πλειοψηφίας των εβραίων” (παγκοσμίως) με τους “υποστηρικτές του Ισραήλ”, γενικώς, και των εθνοκαθαρτήριων σχεδίων των υπηρεσιών του και των αγριοτήτων του στρατού, των σωμάτων ασφαλείας και των στρατιωτικοποιημένων ακροδεξιών εποίκων του...”.
Και στην Ελλάδα οι νεοφιλελέδες-νεοναζιστές έχουν ενεργοποιημένους τους μηχανισμούς αναθεώρησης και προπαγάνδας.
Αποφεύγοντας -για παράδειγμα- τις λεπτομέρειες, ο Αλέξης Παπαχελάς θα υποστηρίξει στην “Καθημερινή” (13/12) πως άλλο πράγμα είναι η θεμιτή κριτική στην πολιτική του Ισραήλ και “....εντελώς διαφορετικός ο βίαιος αντισημιτισμός που εκδηλώνεται στα αμερικανικά πανεπιστήμια και στον δημόσιο διάλογο...”.
Είναι τόσο μεγάλη η δόση αλαζονείας που τους καταντά ηλιθίους ώστε να μην αντιλαμβάνονται πως ένας απλός αναγνώστης που συνεχίζει να διατηρεί ακόμη ένα πνεύμα κριτικού προβληματισμού το πρώτο που θα καταλάβαινε διαβάζοντάς τους θα ήταν πως όλος ο κόσμος και ιδιαίτερα η νεολαία αντιδρά στον νεοναζισμό των εβραίων σιωνιστών που επιχειρούν γενοκτονική εθνοκάθαρση σε βάρος του λαού της Παλαιστίνης.
Ιντιφάντα, λοιπόν. Ιντιφάντα παντού.
