γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
Η αλήθεια, εδώ που τα λέμε, είναι πως όταν ο Βορίδης, ως ξεφωνημένος μετα-φασίστας, καλούσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη “...να κάνει παρεμβάσεις στο κράτος και τους θεσμούς για να μην ξανάρθει η
Αριστερά (δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ) στην εξουσία γιατί οι ιδέες της είναι ελαττωματικές...”, το μυαλό, καθόλου δεν πήγαινε προς την περίπτωση να υπάρχουν κι άλλες πολιτικές δυνάμεις εκτός της ΝΔ που θα ήθελαν να “βάλουν πλάτες” για να καταστρέψουν τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ακόμη και όταν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο επιβεβαιώθηκε ότι το Ιερατείο του Περισσού χρησιμοποιώντας “ψηφοδέλτια” διά ιδίαν χρήσιν στο δημοψήφισμα του 2015 στην πραγματικότητα το έκανε για να απομακρύνει το ποίμνιο από το “ΌΧΙ” στις θανατοπολιτικές-μνημόνια της Τρόικα (Κομισιόν, ΕΚΤ και ΔΝΤ), “βάζοντας πλάτες”, ταυτόχρονα, στο “ΝΑΙ” της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, ακόμη και τότε, το μυαλό αρνούταν να δεχτεί τη σύμπλευση, στη βάση του: “ο εχθρός του εχθρού μου, φίλος μου”, του Ιερατείου του Περισσού με τη νεοναζιστική ηγεσία της ΝΔ.
Μόνο όταν ετούτο το αληθειοφόρο συμβάν μαζί με ένα παλαιότερο -τότε που η Παπαρήγα έδειχνε με το δάχτυλο τον ΣΥΡΙΖΑ ως “καθοδηγητή των κουκουλοφόρων” και μοίραζε διαβεβαιώσεις ότι η δική τους ταξική επανάσταση θα σεβαστεί τις τζαμαρίες των μαγαζιών- ήρθαν και δέθηκαν ως δομικά στοιχεία μιας διαδικασίας εν εξελίξει κατά την οποία τόσο η νεοναζιστική ηγεσία της ΝΔ χρησιμοποιώντας τη “θεωρία των δύο άκρων” όσο και το Ιερατείο του Περισσού τη θεωρία του “σοσιαλφασισμού”, επιτέθηκαν από κοινού εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο τότε, το μυαλό, άφησε να αρθεί η άρνηση και να αρχίσει επιτέλους να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα λέγοντας τα πράγματα με τ' όνομά τους όσο κι αν είναι επίπονο κάτι τέτοιο.
Έτσι, απελευθερωμένο από δόγματα και βεβαιότητες μπόρεσε να καταλάβει τη σημασία της καταγγελίας των νεοναζιστών ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί “εθνική εξαίρεση” σε συνδυασμό, πάντα, με την καταγγελία των αναχωρητών ότι η “κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν η χειρότερη” ακόμη και των νεοφιλελεύθερων- νεοναζιστικών κυβερνήσεων των Σαμαρά-Βενιζέλου -ίσως και της κυβέρνησης των ΔΝΤ-ΕΚΤ- Παπαδήμου- και Κούλη Μητσοτάκη.
Παρ' όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξε. Και άντεξε όχι ως “κόμμα εξουσίας” αλλά ως εκφραστής της θέλησης της ιστορικά διαμορφωμένης Κοινωνικής Αριστεράς που μπορεί και θέλει να κυβερνήσει με εντελώς διαφορετικά διακυβεύματα ξεμπροστιάζοντας, έτσι, όχι τόσο τη νεοναζιστική βιοπολιτική της ΝΔ, όσο τον βολεμένο συστημικό αναχωρητισμό του Ιερατείου του Περισσού.
Ως “κόμμα εξουσίας” -έτσι κι αλλιώς δεν υπήρξε ποτέ, ακόμη και όταν ήταν στην κυβέρνηση (ας θυμηθούμε την αξεπέραστη “ανάλυση” της Περιστέρας)- υπήρχε, και δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει, στα μυαλά κάποιων στελεχών, και του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα επίσης.
Μια εικονική πραγματικότητα που τον οδήγησε στο να μοιράζει από εδώ κι από κει υποσχέσεις όπως, ας πούμε, για “επιστροφή στην κανονικότητα του 8ωρου” (προεκλογική ομιλία του σε εργαζόμενους) ή για “επιστροφή στη δημοκρατική κανονικότητα” (κεντρική προεκλογική ομιλία στην Αθήνα) -γεγονός αδιαμφισβήτητο που δείχνει έναν Τσίπρα αυτοκαταστροφικό… για να μην πω, συστημικό.
Βέβαια, ετούτη η τελευταία συνδυασμένη επίθεση της δυστοπικής συμμαχίας έγινε εντός του, επίσης δυστοπικού, καθεστώτος της μετά-αλήθειας.
Σύμφωνα με τον Βασίλη Ρόγγα (Η ΕΠΟΧΗ 24/6) το λεξικό της Οξφόρδης το 2016 ανέδειξε ως λέξη της χρονιάς τη “μετά-αλήθεια”.
Η μετά-αλήθεια κυριαρχεί από το 2018 στην πολιτική σκηνή χωρών όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία...
Το φαινόμενο συνδέεται άρρηκτα με τον τρόπο που τα νέα μέσα ενημέρωσης δημιουργούν και προβάλουν ειδήσεις με την κουλτούρα του μεταμοντέρνου σχετικισμού και, τελικά, με την προώθηση της ακροδεξιάς ατζέντας παγκοσμίως.
Τραμπ και Πούτιν είναι ίσως οι πιο δυνατοί παίκτες σε αυτά με τη συνεργασία τεράστιων και αδρά χρηματοδοτούμενων ομίλων μίντια στις χώρες τους.
Η σκηνή της εκλογικής αντιπαράθεσης, στην Ελλάδα, στήθηκε από τους επικοινωνιολόγους, τους media leaders και τους πολιτικούς της ΝΔ...
Το αποτέλεσμα έχει ως εξής: η τηλεόραση από τις 5 το πρωί αναδεικνύει την ατζέντα, πάντα επιθετικά ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ, όποιο κι αν είναι το θέμα, πάντα θετικά για την ΝΔ, ό, τι κι αν συζητιέται.
Στο Ραδιόφωνο η γραμμή γίνεται πιο χαλαρή, καφενειακή, αλλά επιτελεί ακριβώς το ίδιο.
Στα site το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτικών άρθρων αναπαράγει non papers, fake news, ad hominem επιθέσεις.
Όλα τα παραπάνω πλαισιωμένα με την αχλή ενός
πρωτογενούς, πηγαίου, συναισθηματικού εθνικισμού στη μεταχείριση του λόγου, με έναν λαϊκισμό ραφιναρισμένο σε ό, τι αφορά τα οικονομικά ζητήματα και μια βαθιά έγνοια να αναδειχθεί πως αναμετριέται η απόλυτη σταθερότητα με την απόλυτη περιπέτεια.
Ξέρουν και αυτοί από διαιρετικές τομές, από μπλοκ εξουσίας, από πολιτισμική ηγεμονία.
Στα σύγχρονα εργαλεία περιλαμβάνονται τα στατιστικά και οι διαρκείς μετρήσεις της κοινής γνώμης με Focus groups, η ισχυρή και ταυτόχρονα αδιόρατη για το υποκείμενο πολιτική του μετατόπιση -έστω κατα τι- με τη χρήση τεχνολογικών “σκουντηγμάτων”... όπως η Majoritas, η Team Jorge κ.α. Δυστυχώς υποτιμήθηκαν.
Όμως, ακόμη και υπό το καθεστώς της μετά-αλήθειας, ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξε -άντεξε τόσο όσο χρειάζεται για να μην τον βάλουν σε “παρένθεση”.
Αντίθετα, ετούτη η δυστοπική συμμαχία έκλεισε την παρένθεση που είχε ανοίξει η λεγόμενη Μεταπολίτευση όπου ο “Εθνάρχης” βαφτίζοντας τη Βουλή “συντακτική”, απέκλεισε τη διενέργεια συντακτικής συνέλευσης των ενεργών πολιτών που θα διαμόρφωνε το Σύνταγμα των Ελλήνων και όχι της Ελλάδας των homo oeconomicus -βλέπε παράγραφο 2 και 3 του Άρθρου 28 του Συντάγματος.
Η συζήτηση που λαμβάνει χώρα εδώ και πολλά χρόνια για το τέλος της μεταπολίτευσης -γράφει ο Θύμιος Γεωργόπουλος (Doc 25/6)- και κυρίως η ανάλυση των χαρακτηριστικών που έχει ανάγκη η κοινωνία και χρειάζεται ο τόπος για τη μετάβαση στη μετα-μεταπολίτευση θα λάβουν οριστικά τέλος σήμερα Κυριακή αργά το βράδυ.
Σε λίγες ώρες, ξημερώματα Δευτέρας, τα ρολόγια μας θα γυρίσουν μισό αιώνα πίσω και οι αναλύσεις που γράφτηκαν, του τύπου: “...υπάρχει ζωτική ανάγκη για νεό κοινωνικό συμβόλαιο και η κοινωνία των πολιτών είναι -όσο ποτέ άλλοτε- ώριμη για ένα άλλο πολιτικό σύστημα που θα έχει τη δυνατότητα να οδηγήσει την Ελλάδα στη Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση και στον πολύπλοκο κόσμο...” , θα φαντάζουν πλέον ως άρθρα ιδεολογικής ουτοπίας, την ώρα που η πραγματικότητα θα αποτυπώνεται ως κείμενο παρηκμασμένης λογοτεχνικής δυστοπίας.
Έχω την αίσθηση ότι, αυτή τη στιγμή, είναι λάθος να μιλάμε για “ιδεολογικές ουτοπίες” και “παρηκμασμένες λογοτεχνικές δυστοπίες”.
Όπως επίσης είναι λάθος να θεωρείται ο ΣΥΡΙΖΑ “κόμμα εξουσίας” που υπόσχεται “επιστροφή σε κανονικότητες”.
“...Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι μαζικές εξοντώσεις, οι παγκόσμιοι πόλεμοι και οι ατομικές βόμβες
δεν είναι κάποια “επιστροφή στη βαρβαρότητα” αλλά τα αποχαλινωμένα αποτελέσματα των νεωτερικών κατακτήσεων της τεχνικής και της κυριαρχίας...” υποστήριζε το 1956 ο Herbert Marcuse -Κοινωνιολόγος, από τους ιδρυτές της περίφημης “Σχολής της Φρανκφούρτης” διερεύνησης και διεύρυνσης της μαρξικής κριτικής σκέψης.
Η νεοφιλελεύθερη-νεοναζιστική ΝΔ του φυρερίσκου Κούλη, ως συνέχεια πλέον της Χούντας των Συνταγματαρχών, της ΕΡΕ και ό, τι αντικοινωνικό είχε προηγηθεί από συστάσεως του Ελληνικού κράτους, είναι, πράγματι, ένα “κόμμα εξουσίας” που ελέγχει βαθύ κράτος, κράτος και παρακράτος -το έδειξε ως “σοβαρή Χ.Α.”.
Ως τέτοια είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τα παλιοναζιστικά μορφώματα που θα χρησιμοποιήσει για να ξαναστήσει το δήθεν “δημοκρατικό τόξο”.
