γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Η ΕΥΠ επί ΣΥΡΙΖΑ ερευνούσε την Greek Mafia. Επί ΝΔ η Greek Mafia διοικεί την ΕΥΠ...” δήλωσε μέσα στη Βουλή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξης Τσίπρας.
Πριν καν προλάβεις να συμμαζέψεις τη σκέψη σου ώστε να δεχτεί και ν' αρχίσει να εξετάζει κριτικά αυτή την καταγγελία, σκάει, πάνω λες στη μούρη σου, το δισέλιδο ρεπορτάζ της “ΕφΣυν” (21/12) με τίτλο: “Πλοκάμια της GreekMafia στο Μαξίμου;” όπου μεταξύ άλλων διαβάζεις ότι “...Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία η αναφορά του Αλ. Τσίπρα ότι η Greek Mafia εξακολουθεί να δραστηριοποιείται και μάλιστα με αναβαθμισμένο ρόλο: εάν την περίοδο 2015-17 τον έλεγχο φέρεται να είχαν πρώην στελέχη της Αντιτρομοκρατικής, υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ -απόστρατοι και εν ενεργεία- και Δικηγόροι, σήμερα διαφαίνεται άμεση σύνδεση με την ΕΥΠ που τελεί υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού...
...προστίθεται σε ένα παζλ από αναφορές σε δημοσιεύματα, δημόσιες τοποθετήσεις και δημοσιογραφικές πληροφορίες που “δείχνουν” άμεση σύνδεση του Μέγαρου Μαξίμου με το οργανωμένο έγκλημα, οι οποίες ουδέποτε προκάλεσαν το ενδιαφέρον των Εισαγγελικών λειτουργών, πόσο μάλλον του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισιδώρου Ντογιάκου...”.
Ας σημειωθεί εδώ πως τακτικά η “ΕφΣυν” μας πληροφορούσε για τις προσπάθειες υποβάθμισης της δίκης που βρίσκεται σε εξέλιξη, η οποία, αν και πλημμεληματικού χαρακτήρα αποκαλύπτει το μεγάλο βάθος και πλάτος της υπόθεσης.
Τα νέα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας δεν είναι μόνο ενημερωτικά. Μας οδηγούν στη συμπλήρωση της Greek Mafia από GreekPolice Mafia σε Greek Police-Politics Mafia που έρχεται να ενισχύσει το επίσης δισέλιδο ρεπορτάζ της “ΑΥΓΗΣ” (25/12) με τίτλο: “Ποιους ελέγχει η GreekMafia και προσπαθούν να την αθωώσουν;”:
“...Η υπόθεση έχει ως εξής: Η ΕΥΠ... πραγματοποιεί μια ιδιαίτερα απαιτητική έρευνα για 18 μήνες τη διετία 2015-17 προκειμένου να εξαρθρώσει μια εγκληματική συμμορία με κέρδη που ξεπερνούν τα 3 εκατ ευρώ τον μήνα και στην οποία κομβικό ρόλο παίζουν εν ενεργεία και απόστρατοι αστυνομικοί, γνωστοί άνθρωποι της νύχτας, ποινικοί, δικηγόροι και δημοσιογράφοι... η εγκληματική αυτή οργάνωση παρείχε για χρόνια “προστασία” σε 900 παράνομους χώρους στο κέντρο της Αθήνας εξασφαλίζοντας κέρδη εκατομμυρίων.
Υπό την επίβλεψη της Greek Mafia βρισκόταν 300 χαρτοπαικτικές λέσχες-καζίνο, 350 οίκοι ανοχής και 250 καταστήματα studios και χώροι strip shows, ενώ λειτουργούσε και ένα εκτεταμένο δίκτυο εκβιασμών ακόμη και πολιτικών προσώπων.
Μάλιστα, τις τελευταίες ημέρες υπάρχει σύνδεση της Greek Mafia τόσο με την υπόθεση βιασμού στην Ηλιούπολη όσο και με την υπόθεση Μίχου στον Κολωνό, με την ιδιοκτήτρια του οίκου ανοχής όπου μεταφερόταν η 12χρονη να εμφανίζεται ως “ταμίας” της Greek Mafia...
Η τότε διοίκηση της ΕΥΠ ενημέρωσε ως όφειλε, λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης, τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και κατόπιν ακριβώς τον ίδιο φάκελο έλαβε ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυρ. Μητσοτάκης...
...Κεντρικό παραμένει το ερώτημα ποιος ελέγχει τα τελευταία χρόνια τις παράνομες αυτές δραστηριότητες καθώς... κύκλοι δεν αποκλείουν τα ηνία να ανέλαβε ένα νέο δίκτυο ανθρώπων με επαφές στα υψηλά κλιμάκια της πολιτικής ηγεσίας του τόπου...
...Μία από τις μεγαλύτερες δίκες των τελευταίων ετών κινδυνεύει να οδηγηθεί σε φιάσκο εξαιτίας της λειτουργίας ενός παρακρατικού μηχανισμού που προσπαθεί με τερτίπια... να αθωώσει τους κατηγορούμενους...”.
Ύστερα απ' αυτά και όσα ακόμη συμβαίνουν στον χώρο της Δικαιοσύνης με τις τακτικές και τις απειλές του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισίδωρου Ντογιάκου η αναβάθμιση είναι απαραίτητη ώστε να αντανακλά πιστά την πραγματικότητα: μιλάμε για Greek Police-Politics-Justice Mafia.
Υπό αυτή, λοιπόν, την πανοπτική παρακολούθηση της πολυσύνθετης, πλέον, Greek Mafia, η “ΕΠΟΧΗ” (23-24/12) τόλμησε να θέσει τα εξής ερωτήματα: Έχουν νόημα οι επιμέρους αλλαγές στην Ελληνική Αστυνομία ή επιβάλλεται μια συνολική μεταρρύθμιση; Μπορεί, εν τέλει, να αλλάξει η αστυνομία;
Εκτός της Καθηγήτριας Εγκληματολογίας και Αντεγκληματικής Πολιτικής Σοφίας Βιδάλη και του Γ. Παπανικολάου Αν. Καθηγητού στο Πανεπιστήμιο Northumbria της Μ. Βρετανίας στη συζήτηση πήρε μέρος και ο Αν. Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου, Χ. Παπαχαραλάμπους ο οποίος απάντησε ως εξής: “...Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν... έγραψε στο περίφημο δοκίμιό του “Για μια κριτική της αξίας”, ότι την αστυνομία δεν δεσμεύει το δίκαιο, ότι στην ουσία αυτή χρησιμεύει στο κράτος όταν αυτό δεν μπορεί να πετύχει τους σκοπούς του έννομα.
Η εξουσία συνεπώς της αστυνομίας, λέει ο Μπένγιαμιν, είναι “άμορφη”, “διάχυτη” και “φασματική”.
Ο ρόλος της είναι η πειθαρχική “παρακολούθηση” του πολίτη. Η νομική ιδεολογία συνδέει, αντίθετα, με την αστυνομία ένα ρόλο μέριμνας, προ-δραστικής λειτουργίας και διασφάλισης αγαθών, η οποία και δικαιολογεί την κατασταλτική της δράση.
Αυτό που αυτή η ιδεολογία επιδιώκει είναι η καθησυχαστική εκλογίκευση της πραγματικής αστυνομικής δράσης, την οποία περιγράφει ο Μπένγιαμιν...
Η “δυτική δημοκρατία” αποκαλύπτεται πλέον ως ένα “όλον” ακώλυτης λειτουργίας της οικονομίας της αγοράς την οποία εγγυάται ένα κατασταλτικό κράτος.
Η νεοφιλελεύθερη κατάληξη υπήρξε η λογική συνέπεια αυτής της έτσι μετασχηματισμένης δημοκρατίας.
Η ελευθερία της αστυνομίας να υπηρετεί αυτή τη διαδικασία γίνεται σε αυτό το πλαίσιο η προσφορότερη λύση...
Ο Μπένγιαμιν επιβεβαιώνεται στη διάγνωσή του για την εξ ορισμού “πέραν του έννομου” κείμενη φύση του αστυνομικού έργου.
Η επιβεβαίωση αυτή δείχνει επίσης και τα όρια της αφελούς αντίληψης ορισμένων ότι οι αστυνομικές υπερβάσεις είναι ελλείμματα “επαγγελματισμού”.
Και είναι αφελής αυτή η αντίληψη διότι αδυνατεί να αφομοιώσει την ποιοτική μετεξέλιξη που περιγράψαμε, ότι δηλαδή το ζήτημα δεν είναι τεχνικό ή τεχνοκρατικό (“καλύτερη εκπαίδευση” του αστυνομικού οργάνου) αλλά ουσιαστικό: στη μετασχηματισμένη δημοκρατία χρειάζεται μια αδέσμευτη από τον νόμο αστυνομία.
Αυτό που έχει σημασία εδώ είναι η ευρεία κοινωνική αποδοχή αυτού του ρόλου της αστυνομίας...
Το “μετασχηματισμένο δημοκρατικό όλον” διέπεται από μια “επιθυμία” της αστυνομίας με την ψυχιατρική έννοια. Ο “λαός” ταυτίζεται με την αστυνομία. Αυτή η ταύτιση δεν καθιστά ασφαλώς την αστυνομία “λαϊκή”. Αντιθέτως: είναι εκείνη η ταύτιση που συγκροτεί έναν “αστυνομικό λαό”...”.
Τον Βάλτερ Μπένγιαμιν (μέλος της τρομερής “Σχολής της Φρανκφούρτης”) έρχεται να συμπληρώσει ο Ζύγκμουντ Μπάουμαν: “...Φόβος -γράφει στο “Ρευστός Φόβος”- είναι το όνομα που δίνουμε στην αβεβαιότητά μας: στην άγνοιά μας για την απειλή και για ό, τι πρέπει να κάνουμε (...) προκειμένου να τη σταματήσουμε καθ' οδόν...
Οι άνθρωποι, ωστόσο, γνωρίζουν επιπλέον και κάτι άλλο: ένα είδος φόβου “δεύτερου βαθμού” έναν φόβο κοινωνικά και πολιτισμικά “ανακυκλωμένο”, έναν “παράγωγο φόβο” που κατευθύνει τη συμπεριφορά τους -αφού πρώτα έχει μεταμορφώσει την αντίληψή τους για τον κόσμο και τις προσδοκίες που κατευθύνουν τις επιλογές συμπεριφοράς τους-, είτε μια απειλή είναι άμεσα παρούσα είτε όχι...
Ο “παράγωγος φόβος” είναι μια σταθερή ψυχική διάθεση που περιγράφεται καλύτερα ως το συναίσθημα ότι είναι κανείς ευάλωτος στον κίνδυνο, ένα αίσθημα ανασφάλειας... και ευπάθειας...
...Το κράτος προσωπικής προστασίας αντλεί από τον φόβο και την αβεβαιότητα... μια μείωση του φόβου θα μπορούσε να σημάνει το τέλος ενός κράτους που ψάχνει νομιμοποίηση στην προστασία του απειλούμενου νόμου και της τάξης...”.
Εάν η ανάληψη του καθήκοντος της εμπράγματης ξερίζωσης του φόβου εμπίπτει, ενδεχομένως, στην προειδοποίηση του Τεοντόρ Αντόρνο (μέλος κι αυτός της “Σχολής της Φρανκφούρτης” που παραθέτει ο Μπάουμαν) ότι “...καμιά σκέψη δεν είναι απρόσβλητη από την επικοινωνία, και η εκφορά της στον λάθος τόπο και με λάθος τρόπο αρκεί για να υπονομεύσει την αλήθεια της...”, μήπως, λέω μήπως, είναι προτιμότερο να το πετάξουμε στο μέλλον εν είδει “μηνύματος στο μπουκάλι”;
Ίσως λυτρώσουν τις ελπίδες μας ριζοσπαστικότεροι ριζοσπάστες της Αριστεράς.
