γράφει ο 

Γιώργος Καρανίκας

 

Πορτοσάλτε και Αυτιάς θα μείνουν στο πάνθεον της εν δυνάμει σύγχρονης δημοσιογραφίας του Χατζηαβάτη…

 

Μόνο ως επιεικώς άστοχο ή εκτός πραγματικότητας μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει  το σχόλιο του Γιώργου Αυτιά στην πρωινή εκπομπή του στον ΣΚΑΪ.

 

Ο δημοσιογράφος ετοιμαζόταν να παρουσιάσει την δήλωση που είχε κάνει μία κοπέλα, όταν και δήλωσε πως θα κόψει το φαγητό για να μπορέσει να πληρώσει το ρεύμα.

 

«Δεν θα φάω δύο εβδομάδες για να το πληρώσω, γιατί με κυνηγάει. Το φαΐ μπορώ να το σταματήσω».

 

Αντί λοιπόν να πει κάτι για την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι αρκετοί πολίτες από τους υπέρογκους λογαριασμούς ρεύματος λόγω της ρήτρας αναπροσαρμογής, ο Γιώργος Αυτιάς “μετέδωσε” τα εξής:

 

«Είπε μια γυναίκα σε ένα ρεπορτάζ ότι τρεις βδομάδες έκοψε το φαγητό, ζούσε με τα απολύτως απαραίτητα για να πληρώσει το ρεύμα. Αυτό ήταν γροθιά στο στομάχι. Υπάρχουν φιλότιμοι άνθρωποι».

 

Και ξεκινά μια ενδοσκόπηση της αξιοπρέπειας του Έλληνα παλαιοτέρων δεκαετιών σε σύγχρονη μορφή όπου όλοι έχουν πέσει στη μάσα κι αυτός …είναι φτωχός πλην τίμιος και με το κούτελο καθαρό. 

 

Και φυσικά δεν χρωστάει σε κανέναν…

 

Ο Βαγγέλης Στεργιόπουλος σε ένα κείμενό του στο Βήμα ή στα Νέα, δεν θυμάμαι γράφει: «Πριν από αρκετά χρόνια είχα διαβάσει μια φράση που εντυπώθηκε καλά στο νου μου, διότι συνόψιζε με εξαιρετικά εύστοχο κατά την άποψή μου τρόπο το γιατί η χώρα μας οδηγήθηκε στη στενόχωρη και θλιβερή κατάσταση που όλοι και όλες βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.

 

Τον πυρήνα της εν λόγω φράσης αποτελούσαν δύο έννοιες που συνιστούν αντιθετικό ζεύγος: η αξιοπρέπεια της φτώχειας και η αναξιοπρέπεια του πλούτου.

 

Οι Έλληνες μετέβησαν —ίσως αργά και ανεπαίσθητα, σίγουρα όμως αναπόφευκτα— από την πρώτη στη δεύτερη, προλειαίνοντας οι ίδιοι το έδαφος για την καταβαράθρωση ολόκληρου του κοινωνικού και οικονομικού συστήματος της χώρας κατά τη διάρκεια της επιτήρησης και των μνημονίων.

 

Όσοι είχαν την τύχη να συμβιώσουν ή έστω να συνομιλήσουν με εκπροσώπους των παλαιότερων γενεών θα συμφωνήσουν, νομίζω, ότι κύρια χαρακτηριστικά των ανθρώπων αυτών - της πλειονότητάς τους τουλάχιστον - ήταν η φιλεργία και η φιλοπονία, η δημιουργική διάθεση, η νοικοκυροσύνη, προπάντων δε η αξιοπρέπεια, μολονότι πολλοί εξ αυτών ζούσαν μέσα στην ένδεια, πένονταν.

 

Έχοντας βιώσει, σε μικρότερη ή και μεγαλύτερη ηλικία, τις τραυματικές εμπειρίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου, οι άνθρωποι αυτοί διακρίνονταν για το ψυχικό σθένος τους, αντιμετώπιζαν τις ποικίλες δοκιμασίες της ζωής με εγκαρτέρηση, σέβονταν ειλικρινώς τους συνανθρώπους τους, συναισθάνονταν τον πόνο και τις έγνοιες τους.

 

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο πλέον καλλιεργημένος —με την ευρεία, ουσιαστική έννοια του όρου— άνθρωπος που έχω γνωρίσει ύστερα από μισόν αιώνα ζωής ήταν ένας μακαρίτης πλέον αρτινός μάστορας, ένας απλός πετράς, που σε γοήτευε από την πρώτη στιγμή με το ήθος, την ταπεινότητα και, προπάντων, την αξιοπρέπειά του.

 

Αυτά τα χαρακτηριστικά, αυτήν την αξιοπρέπεια με μια λέξη, απώλεσε βαθμηδόν η ελληνική κοινωνία με την πάροδο των χρόνων, αφενός μεν λόγω της αδυναμίας της να επιτύχει το σωστό συγχρονισμό της μεταβολής των όρων διαβίωσης και της ψυχοπνευματικής ανάπτυξης των μελών της, αφετέρου δε λόγω της χρεοκοπίας του εκπαιδευτικού συστήματός της, αρχής γενομένης από τη δεκαετία του ’80.

 

Σταδιακά, με αποκορύφωμα την τελευταία δεκαετία του εικοστού και την πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, η αναξιοπρέπεια του πλούτου παραμέρισε και καθυπόταξε την αξιοπρέπεια της φτώχειας.

 

Η δυναστική αυτή αναξιοπρέπεια οδήγησε στην αξιολόγηση των ανθρώπων με βάση όχι το «είναι», αλλά το «φαίνεσθαι» και το «κατέχειν».

 

Αναπόφευκτα, όπως έγραψα και ανωτέρω, η εποχή των παχιών αγελάδων, των αφειδώς παρασχεθέντων δανείων, του ακριβού αυτοκινήτου και της μεζονέτας διέβρωσε τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, προκάλεσε τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων και της πολιτικής ζωής, έριξε τη χώρα στον γκρεμό της διαβόητης «κρίσης».

 

Και φτάνουμε στο σήμερα όπου μας ζητούν ορισμένοι δημοσιολογούντες, αλλά και πολιτικοί να φροντίσουμε να πληρώσουμε και να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας, ενώ γνωρίζουν ότι δεν έχουμε τα χρειώδη!

 

Από την άλλη το μαστίγωμα είναι συνεχές, λογαριασμοί από παντού και μάλιστα παραφουσκωμένοι σαν αμερικάνικες γαλοπούλες, πρόστιμα και πανωτόκια σε οφειλές που έχουμε σε εφορίες και ασφαλιστικές εισφορές, δόσεις που ξέμειναν από τον καιρό της ευδαιμονίας…

 

Και σε αυτή την παραζάλη και ορισμένοι να επιμένουν ότι καλύτερα να πληρώσουμε και να έχουμε πρόσωπο καθαρό στο κράτος και στις εταιρείες ηλεκτρικού ρεύματος και κάθε άλλης παροχής, αλλά το στομάχι ας είναι άδειο!

 

Ηλίθιους δεν τους λες όσους προσπαθούν να μας πείσουν για αυτόν τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε…

 

Ανόητους δεν τους λες μια και η ανοησία πολλές φορές είναι και άστοχη έκφραση γνώμης.

 

Σίγουρα τους λες Ιαβέρηδες ενός συστήματος που συστηματικά αρπάζει και ρημάζει και αφήνει πίσω του καμένη γη, κυνηγώντας τον Αγιάννη για ένα καρβέλι ψωμί που έκλεψε για να φάει…

 

Βρε άντε και πνιγείτε στον Σηκουάνα!