γράφει ο 

Γιώργος Καρανίκας 

 

Με προβλημάτισε ένα άρθρο στο Έθνος όπου αναφέρει ότι τα Βαλκάνια, θα είναι το επόμενο πεδίο αντιπαράθεσης Δύσης με Ρωσία…

 

Με δεδομένο ότι η Μόσχα έχει σημεία αναφορά σε χώρες των Βαλκανίων υπάρχει το ενδεχόμενο μιας πιο δυναμικής επανεμφάνισης της Ρωσίας στα Βαλκάνια που από μόνη της αναμένεται να οδηγήσει σε μια νέα αντιπαράθεση μεταξύ Δύσης και Μόσχας προκαλώντας νέες αποσταθεροποιητικές τάσεις στην ήδη εύθραυστη περιοχή αλλά και μια πιθανή ανάφλεξη στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη με απρόβλεπτες συνέπειες.

 

Μάλιστα ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σερβίας Αλεξάντερ Βούτσιτς, ανέφερε ότι μπορεί η Αλβανία, η Βόρεια Μακεδονία, η Βουλγαρία, το Κόσσοβο -έχοντας ενταχθεί στο ΄άρμα' της Δύσης-  να καταδίκασαν την ρωσική εισβολή, η Σερβία όμως έξι μέρες μετά την έναρξη του πολέμου κρατά αποστάσεις από τις διπλωματικές κινήσεις της Δύσης, τονίζοντας ότι δεν προτίθεται να επιβάλει κυρώσεις στην Ρωσία.

 

Το Βελιγράδι «έσπασε» την βαλκανική γραμμή, εξαργυρώνοντας, μεταξύ άλλων, σε πρώτη φάση, την εξασφάλιση παροχής φυσικού αερίου από την Ρωσία για τους επόμενους έξι μήνες- στη χαμηλότερη τιμή (270 δολάρια ανά 1.000 κυβικά μέτρα) σε όλη την Ευρώπη-που πέτυχε στην συνάντηση που είχε ο Βούτσιτς με τον πρόεδρο Πούτιν τον περασμένο Νοέμβριο στη Μόσχα λόγω και των ειδικών σχέσεων που διατηρούν οι δύο χώρες.

 

«Αλλάζουν όλα τα δεδομένα στα Βαλκάνια και περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί η κατάσταση.

 

Ο Πούτιν θα κερδίσει την Ουκρανία αλλά θα χάσει φίλους σε όλη την Ευρώπη. Ακόμη και η σχέση του με την Σερβία θα δοκιμαστεί.

 

Όλες οι χώρες που έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ θα στοιχηθούν με τον Δυτικό κόσμο. Το ίδιο ισχύει και για το Κόσοβο και το Μαυροβούνιο.

 

Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι τι θα γίνει με την Σερβία και την Βοσνία Ερζεγοβίνη κυρίως λόγω του γεγονότος ότι έχει επιτραπεί στη Σερβική Δημοκρατία να κρατά αιχμάλωτη όλη τη χώρα» εξηγεί, μιλώντας στο ethnos.gr, o Γιάννης Αρμακόλας Κύριος Ερευνητής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαικής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) και Επίκουρος Καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

 

Ο ίδιος εκτιμά ότι το Βελιγράδι θα συνεχίσει να πατάει σε 2-3 διαφορετικές βάρκες αλλά δεν θα είναι τόσο εύκολο για τη Σερβία στο μέλλον. «Ξέρετε δεν μπορεί ένα κράτος να είναι υποψήφιο-μέλος στην ΕΕ και να μην ακολουθεί την Ε.Ε. σε αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής τόσο σημαντικές». Σύμφωνα με τον ίδιο είναι πολύ σημαντικό ότι οι περισσότερες χώρες των Βαλκανίων έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

 

«Θεωρώ ότι έγινε τεράστιο λάθος στην περίπτωση της Βοσνίας που δεν έγινε μια ταχεία ένταξή της πριν δέκα χρόνια στην νατοϊκή συμμαχία. Ήταν ένα μεγάλο λάθος αυτό» προσθέτει.

 

Αυτή τη στιγμή η Βοσνία-Ερζεγοβίνη είναι ο αδύναμος κρίκος. Η Βοσνία βρίσκεται εκατοντάδες μίλια μακριά από τις μάχες, αλλά αντιμετωπίζει ένα όλο και πιο διεκδικητικό αυτονομιστικό κίνημα των Σερβοβόσνιων που σύμφωνα με τους αναλυτές έχει τουλάχιστον σιωπηρή υποστήριξη από τη Μόσχα.

 

Σε ό,τι αφορά το Κόσσοβο ο Επίκουρος Καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας πιστεύει ότι είναι αναγκαίο να βρεθεί ένας τρόπος προκειμένου να παγιώσει το διεθνές καθεστώς του.

 

«Πρέπει να ξαναδούμε τις χώρες που δεν έχουν αναγνωρίσει το Κόσοβο, να ξαναδούμε το ζήτημα της αναγνώρισης. Αυτό περιλαμβάνει και την Ελλάδα».

 

Σημείο-αγκάθι για τα Βαλκάνια αποτελεί και η προμήθεια φυσικού αερίου η οποία γίνεται κυρίως από την Μόσχα.

 

«Αυτό μπορεί να το δει κανείς και από την θετική του πλευρά καθώς αναβαθμίζεται ο γεωστρατηγικός ρόλος της Ελλάδας. Κυρίως με την μονάδα υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Αλεξανδρούπολη και το διασυνδετήριο αγωγό με τη Βουλγαρία που αναμένεται να είναι έτοιμος μέχρι τον Ιούνιο του 2022 αλλά και την μεταφορά φυσικού αερίου από το ΕΣΦΑ στη Βόρεια Μακεδονία».

 

Η Ελλάδα ποτέ δεν είχε να περιμένει τίποτα από τη Ρωσία. Τα γεωπολιτικά συμφέροντα των δύο χωρών αποκλίνουν παντελώς ενώ το πολιτικό και οικονομικό της σύστημα, είναι αποκρουστικό και πολύ πιο πρωτόγονο σε σχέση με το ελληνικό που αν και υστερεί,  βρίσκεται εγγύτερα σε αυτά της δημοκρατικής και καπιταλιστικής Δύσης.

 

Αντιθέτως, οι αναθεωρητικές γεωπολιτικές επιδιώξεις της Ρωσίας ταυτίζονται ευκαιριακά  με αυτές της Τουρκίας όπου από κοινού συνυπάρχουν στη Συρία, τη Λιβύη και άλλου...

 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία λοιπόν μας αφορά περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.

 

Δεν θα ήταν παράλογο μάλιστα εκτός από αμυντικό εξοπλισμό να στείλουμε και εθελοντές που έχουν στρατιωτική εκπαίδευση.

 

Τούτο, τόσο σαν μήνυμα προς όσους σχεδιάζουν αλλαγές συνόρων αλλά και για την απόκτηση εμπειρίας των στρατιωτών μας  σε πραγματικό πεδίο μάχης...

 

Είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι μια επιτυχής έκβαση της εισβολής στην Ουκρανία χωρίς διεθνείς αντιδράσεις και συντριπτικό κόστος για τη Ρωσία, θα ανέβαζε κατακόρυφα τις πιθανότητες η Τουρκία να επιχειρήσει το ίδιο κατά της Ελλάδας...

 

 

Το θέμα είναι αν θα το τολμήσει…