γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
“...Τιμούμε την εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου του 1973 αναβαθμίζοντας την Παιδεία (σε ιδιωτική-αντικοινωνική)... χτίζοντας ένα Κράτος (βίας και τρομοκρατίας των Ειδικών Φρουρών)...
Κρατάμε ζωντανό το σκίρτημα ελευθερίας που έδωσε, αργότερα, παλμό στον κοινοβουλευτισμό...”.
Τη δήλωση του Μητσοτάκη ακολούθησε η δήλωση του Τασούλα:
“...Το μήνυμα του Πολυτεχνείου... είναι η υπεύθυνη, λαϊκή και διαρκής προστασία της ελευθερίας και της δημοκρατίας(;) μέσα σε συνθήκες Κοινοβουλευτισμού...”!!!
Η απέλπιδα προσπάθεια Πρωθυπουργού και Προέδρου να συνδέσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου με τον κοινοβουλευτισμό ένα μόνο στόχο εξυπηρετεί: να σχετικοποιήσουν τόσο τον κοινοβουλευτισμό όσο και τη δημοκρατία ώστε να εμφανιστεί το καθεστώς των Οικονομικών δολοφόνων του Μητσοτάκη ως μία “είναι δεν είναι” κοινοβουλευτική Ολιγαρχία και όχι ως αυτό που είναι.
Δυστυχώς, σ' αυτή την απέλπιδα προσπάθεια έρχεται και δίνει “χέρι βοηθείας” η “Άποψη” της “ΕφΣυν” 18/11 η οποία, εντελώς λαθεμένα -σε βαθμό αναθεώρησης της Ιστορίας- αντιλαμβάνεται τη Μεταπολίτευση ως κάποιου είδους συνέχεια του Πολυτεχνείου:
“...Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στο κλίμα που δημιούργησε η ήττα του αντιμνημονιακού κινήματος της περιόδου 2010-2015, θεώρησε και θεωρεί ότι η συγκυρία είναι ευνοϊκή για να πετύχει τον στόχο “τέλος της Μεταπολίτευσης”. Όμως το Πολυτεχνείο παραμένει ορθό...”.
Παρενθετικά ας σημειωθεί το προφανές: το πρώτο λάθος οδήγησε την “Άποψη” στο δεύτερο λάθος για “ήττα του αντιμνημονιακού κινήματος”. Αυτό που πραγματικά ηττήθηκε δεν ήταν το άλογο που έσερνε το κάρο αλλά το κάρο που μπήκε μπροστά από το άλογο.
“...Από τη μεταπολίτευση κι έπειτα -γράφει η Β. Λάζου στο DOC 16/11- το Πολυτεχνείο αποτέλεσε όχι μόνο σημείο αναφοράς αλλά και καθρέφτης των αντιφάσεων της δημοκρατίας (κοινοβουλευτικής ασφαλώς)... Το Πολυτεχνείο υπήρξε, και παραμένει, μια πράξη ριζοσπαστικής δημοκρατίας.
Σε αντίθεση με άλλες επετείους, δεν τιμά την “εθνική ενότητα” αλλά την πολιτική ελευθερία.
Ο “εχθρός” προς τον οποίο αντιπαρατέθηκε η νεολαία δεν ήταν εξωτερικός εισβολέας, αλλά εσωτερικός...”.
Ας συγκρατηθεί εδώ πως από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η σύγκρουση, μεταξύ της “πράξης ριζοσπαστικής δημοκρατίας” του Πολυτεχνείου με την κοινοβουλευτική δημοκρατία της Μεταπολίτευσης, είναι μετωπική.
Η σοβαρότητα του ζητήματος καθιστά αναγκαία τη βοήθεια του Νίκου Πουλαντζά:
“...Τίποτε δεν είναι περισσότερο λαθεμένο από το να θεωρείται ότι η δικτατορία ανατράπηκε... στις 23 Ιουλίου με την επιστροφή του Καραμανλή στην Ελλάδα. ...Τα δικτατορικά καθεστώτα εξαναγκάζονται να μτασχηματιστούν σε στιγμή που δεν μπορούν πλέον -και επειδή δεν μπορούν πλέον- να ελέγχουν με τη βία το λαϊκό κίνημα, πράγμα που σημαίνει ότι ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο δεν μπορούν, κυρίως ούτε καν να ελέγξουν και να κατευθύνουν τον ίδιο τον μετασχηματισμό τους...
Σ' αυτό το πλαίσιο της αναγκαίας και αναπόδραστης δημοκρατικής τομής στον μετασχηματισμό του καθεστώτος, μπορούμε να κατανοήσουμε τα γεγονότα της Ελλάδας...
Η τομή ήταν λιγότερο εμφανής στην Ελλάδα γιατί ήταν ο “Στρατός” ο ίδιος που παρέδωσε την εξουσία στον Καραμανλή και στους πολιτικούς.
Πράγμα βέβαια εντελώς απατηλό: πρώτα απ' όλα δεν επρόκειτο για τον “Στρατό” αυτόν καθαυτόν στο σύνολό του, αλλά για ένα πραγματικό προνουντσιαμέντο των αξιωματικών του Γ' Σώματος, που υποστηρίχθηκαν από το Ναυτικό και την Αεροπορία, εναντίον της στρατιωτικής Χούντας των Αθηνών.
Έπειτα, είναι αμφίβολο ότι τα πράγματα εκτυλίχθηκαν σύμφωνα με τη “θέληση” αυτού του προνουντσιαμέντου και του κουτσο-συμβιβασμού που επακολούθησε με τη Χούντα.
Τα υπομνήματα που υπέβαλαν στον ανακριτή τα κυριότερα μέλη της Χούντας μετά τη σύλληψή τους είναι αποκαλυπτικά απ' αυτή την άποψη.
Είναι πιθανό ότι οι εξεγερμένοι... έλληνες αξιωματικοί σκόπευαν αρχικά σε έναν μετασχηματισμό δίχως δημοκρατική τομή: ένα καθεστώς δηλαδή όπου, με ορισμένες παραχωρήσεις προς τους πολίτες και κάποιες σχετικά ελεγχόμενες ελευθερίες, τα σημαντικά κέντρα λήψης αποφάσεων θα παρέμεναν στα χέρια του Στρατού.
Αυτό επιβεβαιώθηκε άλλωστε με την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος τον Φεβρουάριο του 1975...
...Δεδομένης της συγκυρίας στην οποία ανατράπηκε το καθεστώς, οι εκκαθαρίσεις και οι αλλαγές παρέμειναν μέσα στα όρια που καθόριζε μια “συνέχεια” του κράτους.
Όχι μόνο δεν υπήρξε δημοκρατικός μετασχηματισμός... αλλά και η δημοκρατική τομή έγινε υπό την ηγεμονία της αστικής τάξης...
-...χρησιμοποίησα τον χαρακτηρισμό “δημοκρατική τομή” με τρόπο ενδεικτικό για να προσδιορίσω τη διαφορά, στο πλαίσιο του αστικού κράτους, ανάμεσα στη μορφή εκτάκτου ανάγκης (δηλωμένος και ανοιχτός πόλεμος στις λαϊκές μάζες) και στις δημοκρατικές αστικές μορφές... που ενισχύουν ιδιαίτερα τις δομές της εκτελεστικής εξουσίας σε βάρος του κοινοβουλίου και των δημόσιων ελευθεριών...-
Έτσι, το φασιστικό και το ναζιστικό καθεστώς διέφεραν από τα δημοκρατικά καθεστώτα των άλλων καπιταλιστικών χωρών...”.
Συγχωρέστε με που παρέθεσα μεγάλο μέρος των επιστημονικών αναλύσεων του Νίκου Πουλαντζά -από το θεωρητικό/πολιτικό δοκίμιο: “Η κρίση των δικτατοριών: Πορτογαλίας, Ελλάδας, Ισπανίας”- αλλά το έκανα για δύο λόγους: ο πρώτος ομολογουμένως έχει να κάνει με την προτροπή(;) προς το διάβασμα και απεγκλωβισμό, άρα, από τον Καστοριαδιακό “τηλεοπτικό-καταναλωτικό αυνανισμό”.
Ο δεύτερος για να δημιουργηθεί ένα σημείο ιστορικών δεδομένων προκειμένου να αντιπαρατεθεί ο ιστορικός αναθεωρητισμός της “Άποψης” της “ΕφΣυν” 18/11 που υπό τον τίτλο: “Η Μεταπολίτευση δεν παραδίδεται” θεωρεί ότι:
“...Το Πολυτεχνείο... πιστώθηκε όμως και μια καθαρή νίκη “πολιτικής γραμμής”: έφραξε τον δρόμο στο σχέδιο φιλελευθεροποίησης της Χούντας με τον Μαρκεζίνη και συντεταγμένης-αυταρχικής Μεταπολίτευσης και οδήγησε στη χρεοκοπία τη Δεξιά...”.
Και όμως, και η νεοφιλελευθεροποίηση πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία Αξιωματικών του Στρατού και πολιτικών του παλιού πολιτικού συστήματος και η υποταγή του Ιερατείου του ΚΚΕ στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό πραγματοποιήθηκε, και η Δεξιά αφομοίωσε στοιχεία νεοναζισμού και, τελικά, πραγματοποιήθηκε η κοινοβουλευτική ολιγαρχία γνωστή ως περίοδος της Μεταπολίτευσης.
“...Το καθεστώς της δικτατορίας δεν προέκυψε εν κενώ. -γράφει η Β. Λάζου στο DOC 16/11- Ήταν το αποκορύφωμα ενός ασφυκτικού μετεμφυλιακού πλαισίου όπου ο έλεγχος των κοινωνικών φρονημάτων, τα πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης, η δαμόκλειος σπάθη της “εθνικοφροσύνης” και η διαρκής επιτήρηση του πολίτη διαμόρφωναν μια κοινωνία πειθαρχίας και φόβου...”.
Η Β. Λάζου στο ίδιο άρθρο εκτός από τη συνέχεια του καθεστώτος, δίνει και τη συνέχεια του κινήματος:
“...Η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 δεν υπήρξε ιστορικό στιγμιότυπο αποκομμένο από το συλλογικό βίωμα. Εντάσσεται σε μια μακρά αλυσίδα αγώνων για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη που αρχίζει με την Κατοχή και την Εθνική Αντίσταση, διατρέχει τον Εμφύλιο και φτάνει έως τη Δικτατορία.
Μέσα σε αυτήν τη διαχρονία των κοινωνικών συγκρούσεων το Πολυτεχνείο δεν εμφανίζεται ως “έκρηξη στιγμής”, αλλά ως αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας πολιτικής και ηθικής ωριμότητας της ελληνικής κοινωνίας...”.
Κι επειδή τα Πολυτεχνεία των νέων γενιών είναι μια πραγματικότητα εν βρασμώ καλά θα κάναμε να μην μπερδεύουμε τη συνέχεια των κινημάτων με τη συνέχεια των καθεστώτων.
Το καθεστώς της κοινοβουλευτικής Ολιγαρχίας, της Μεταπολίτευσης, είναι συνέχεια της Στρατιωτικής Δικτατορίας και του καθεστώτος της μετεμφυλιακής και κατοχικής Δεξιάς.
Το κίνημα του Πολυτεχνείου η νέα μορφή του οποίου ήταν το κίνημα των αγανακτισμένων και των αλληλέγγυων στους μετανάστες ήταν συνέχεια του κινήματος του 114 και της Εθνικής Αντίστασης.
Γι' αυτό Μητσοτάκης-Τασούλας θέλουν “το σκίρτημα ελευθερίας και δημοκρατίας μέσα σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού”.
Αντίθετα, εμείς, το κοινωνικό κίνημα, στοχεύουμε στην επανανοηματοδότηση της δημοκρατίας ως άμεσης δημοκρατίας ως συμμετοχικής και διαβουλευτικής δημοκρατίας.
