γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
Την ίδια στιγμή που ο Πρωθυπουργός της χώρας χρησιμοποιεί αγροτικούς χωματόδρομους -ως πολιτικός απατεώνας και οικονομικός δολοφόνος που είναι- για ν' αποφύγει συνάντηση με αγανακτισμένους αγρότες που τον περιμένουν σε ανοιχτές λεωφόρους αποκαλύπτοντας έτσι τον πραγματικό ανίερο Μητσοτάκη, την ίδια στιγμή πορευόμαστε λες και θέλουμε να ενισχύσουμε το παραμύθι της ιερότητας, την υπερβατικότητα ενός Φύρερ.
Για τη συγκεκριμένη περίπτωση δεν νομίζω πως θα βοηθούσε η χρησιμοποίηση των όρων “δεύτερη φύση” (Μαρξ) ή “έξις” (Μπουρντιέ) ούτε “πειθαρχία” (Φουκώ) και “εθελοδουλεία” (Μασερέ).
Θα χρεώσω τη σύγχυση στην γκεμπελικού τύπου προπαγάνδα της κυβέρνησης που σε συνδυασμό με μια μειωμένη πραγματολογική και πολιτική γνώση καταλήγουμε να μπερδεύουμε το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, τη Βουλή και την Πλατεία Συντάγματος:
“...Ανήμερα 28 Οκτωβρίου 1941 -γράφει στις “Σημειώσεις για την περίπλοκη ιστορία του Αγνώστου Στρατιώτη της Αθήνας” (“ΕφΣυν” 18/10), η Ιστορικός Ελένη Κούκη-, η δωσιλογική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου οργάνωσε ένα τελετουργικό στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, κατά το οποίο κατατέθηκαν στεφάνια τόσο για τους Ιταλούς όσο και για τους Έλληνες πεσόντες του πρόσφατου Ελληνοϊταλικού πολέμου.
Τιμές επίσης απέδωσαν ευζωνικά τμήματα, η Ελληνική Χωροφυλακή και Ιταλοί καραμπινιέροι.
Στις 28 Οκτωβρίου 1941, όμως, έγιναν και άλλες (αντι)τελετές. Απλοί πολίτες, κυρίως φοιτητές, κάποιοι με την παρότρυνση του Κωνσταντίνου Τσάτσου, κάποιοι άλλοι στο πλαίσιο της δράσης τους στο ΕΑΜ, κατέθεσαν λουλούδια στο μνημείο.
Την ώρα που η επίσημη κυβέρνηση παραχωρούσε το μνημείο στους κατακτητές, η Αντίσταση το υιοθετούσε...”.
“...Την επομένη -σημειώνει ο Παντελής Μπουκάλας στις “ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ” του στην “Καθημερινή” (26/10)- η πορεία των αναπήρων του Αλβανικού μετώπου, οργανωμένη από τον ΕΑΜ, κατέληξε στον Άγνωστο Στρατιώτη. Που στέκεται εκεί σαν σύνδεσμος της Βουλής με τον λαό που την εκλέγει και την ελέγχει, όχι σαν τείχος. Ούτε σαν σημείο αποστειρωμένο, προορισμένο αποκλειστικά για κούφιες επισημότητες και σέλφι τουριστών. Προφασίζονται εν πολλαίς αμαρτίαις, του πατριδοκαπηλικού λαϊκισμού προεξέχοντος, οι κυβερνώντες επικαλούμενοι την “προσβεβλημένη ιερότητα του χώρου”.
Μα πόσο ιερός είναι πια ο πόθος να εκδικηθείς τον Πάνο Ρούτσι, να βάλεις τρικλοποδιά στον Νίκο Δένδια ή να απαγορεύσεις την ορατότητα των Τεμπών;...”.
Ο Παντελής Μπουκάλας δείχνει ολοκάθαρα τη συνέχεια της γραμμής που ενώνει τη “δωσιλογική κυβέρνηση του Γεώργιου Τσολάκογλου” με τους σημερινούς “κυβερνώντες”.
Άλλωστε, η σημερινή κυβέρνηση του νεοφιλελεύθερου Μητσοτάκη κατασκευάζει συνεχώς “ευκαιρίες” ώστε να μη σταματά να επιβεβαιώνει το συμπέρασμα ότι αποναζιστικοποίηση δεν επιχειρήθηκε ποτέ στην Ελλάδα -όπως και σε ολόκληρη την Ευρώπη- μετά το τέλος του Β' Π. Πολέμου και την πτώση της κυβέρνησης του Χίτλερ στη Γερμανία.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το κόμμα των κοτζαμπάσηδων ιδιοκτητών της χώρας καθώς και οι βασικοί κρατικοί μηχανισμοί που τους στηρίζουν όπως οι ανώτερες στρατιωτικές, αστυνομικές, διοικητικές και δικαστικές σχολές, οι μηχανισμοί, δηλαδή, του λεγόμενου “βαθέως κράτους της Δεξιάς” και του παρακράτους της (Greek Mafia), συνεχίζουν να λειτουργούν ως θερμοκήπιο καλλιέργειας του νεοναζισμού υπό τη σύγχρονη μορφή του Μάρκετινγκ ανθρώπων στο πλαίσιο της Οικονομίας των Αγορών.
Μαφιόζικο σύστημα συγκοινωνούντων δοχείων που λειτουργεί με την κάλυψη και την προστασία του πολιτικού συστήματος που είναι γέννημα-θρέμμα του Ολιγαρχικού αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού -του πολιτεύματος που προβοκατόρικα, ναι, προβοκατόρικα, αποκαλούν “...δημοκρατία”.
Στον βαθμό που θα συνειδητοποιούμε την ασυμβατότητα αντιπροσώπευσης με τη δημοκρατία στον ίδιο βαθμό θα συνειδητοποιούμε την αναγκαιότητα της άμεσης δημοκρατίας ως πολιτικού προγράμματος ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων.
Γιατί τι νομίζετε ότι περιέγραφε ο Άδωνις Γεωργιάδης όταν έλεγε: “...Ο κάθε εισαγγελέας (Δικαστική Εξουσία) όταν πέφτει πάνω σε μία έρευνα απάνω σε υπουργό (Εκτελεστική Εξουσία), το Σύνταγμα τι λέει;
Αμελλητί το στέλνει στη Βουλή (Νομοθετική Εξουσία). Αμελλητί τι σημαίνει;
Δεν έχει δικαίωμα να μας πει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αν θεωρεί ένοχο τον Βορίδη. Λέει “δείτε αν θέλετε να το ελέγξετε”.
Ποιος στο Σύνταγμα έχει την αρμοδιότητα να το ελέγξει; Η Βουλή (Νομοθετική Εξουσία). Τι λέει η Βουλή; Η κυβερνητική πλειοψηφία(Εκτελεστική Εξουσία).
Ποιος έχει την πλειοψηφία; Η κυβέρνηση της ΝΔ. Τι αποφάσισε η κυβέρνηση της ΝΔ; Ότι δεν πρέπει να ελεγχθούν. Τελεία...”!!!
Και έτσι έσονται οι τρεις, εξουσίες, εις σάρκαν μία: αυτή του Φυρερίσκου Μητσοτάκη, εκ των ιδιοκτητών της χώρας.
Μήπως η ανάλυση του Άδωνη σημαίνει ότι με την κατάργηση του Άρθρου 86 του Συντάγματος θα αποκατασταθεί η διαταραχθείσα διάκριση των εξουσιών;
Δεν νομίζω πως θα μπορούσε να βρεθεί κάποιος που να πιστεύει σε μια τέτοια εξέλιξη -εκτός, βέβαια, κι αν αυτός ο κάποιος ενημερώνεται μόνο από τα δελτία ειδήσεων των καναλιών πανελλαδικής εμβέλειας.
Κι αν τότε ο κατακτητής -ο Ιταλικός φασισμός στην αρχή και μετά ο Γερμανικός ναζισμός- χρειαζόταν τη βοήθεια των “ευζωνικών τμημάτων” και της “Ελληνικής Χωροφυλακής” προκειμένου να επιβάλλουν την παρουσία τους στην αντιστασιακή καθημερινότητα των ελλήνων, σήμερα, ο σύγχρονος κατακτητής που αυτοπαρουσιάζεται ως ο απελευθερωτής του λαού από την εσωτερικό εχθρό εκτός από τη βοήθεια των Ταγμάτων Εφόδου των Ειδικών Φρουρών της ΕΛΑΣ που τείνουν να μετεξελιχθούν σε Μισθοφόρους Πραιτοριανούς της Οικογενείας Μητσοτάκη, διαθέτει, δυστυχώς, και τη βοήθεια που ασυνείδητα προσφέρουμε εμείς, ο λαός.
Είναι η δική μας συναινετική -φιλελεύθερη θα έλεγα- πλευρά, που πιθανότατα να οφείλεται σε μια μερική πραγματολογική και πολιτική γνώση για το συγκεκριμένο καθεστώς, που εντελώς λαθεμένα θεωρεί το “μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη σύνδεσμο της Βουλής με τον λαό” και τους “κυβερνώντες να επικαλούνται την προσβεβλημένη ιερότητα του χώρου” ενώ, στην πραγματικότητα, έχουμε να κάνουμε μόνο με την προσβεβλημένη, δηλαδή απειλούμενη, ιερότητα του φυρερίσκου Μητσοτάκη.
Του οποίου φυρερίσκου ο “ιερός πόθος για εκδίκηση” ασφαλώς και δεν εξαντλείται σε άτομα αλλά κυρίως στην ιστορία της Πλατείας Συντάγματος: την 3η του Σεπτέμβρη 1843 -για παράδειγμα- η Φρουρά και ο λαός των Αθηνών συγκεντρώθηκαν για να ανατρέψουν την απολυταρχία. Διδάγματα που είδαμε να ξαναζωντανεύουν μ' έναν ιδιαίτερο τρόπο το 2011 όταν οι αγανακτισμένοι πολίτες επανέφεραν στο πολιτικό σκηνικό μια νέα αλλά και την παλαιότερη μορφή άμεσης δημοκρατίας.
Κατά τη διαδικασία των λαϊκών συνελεύσεων δεν υπήρχαν ηγέτες ή αντιπρόσωποι.
Ένα λαϊκό “εμείς” αναδύθηκε το 2011. Αυτό το “εμείς” διαχρονικά λειτουργεί ως Συντακτική Εξουσία και οι καταλήψεις της Πλατείας Συντάγματος ήταν ο ενεργός Δήμος που έπαιρνε τη ζωή του στα χέρια του και προεικόνιζε απαραίτητες -σήμερα- θεσμικές αλλαγές για το ουσιαστικό βάθεμα της δημοκρατίας.
Το μίσος και ο ιερός πόθος για εκδίκηση του φυρερίσκου μας κατά των αγανακτισμένων πολιτών δεν κρύβονται τώρα που ένας παραλυτικός φόβος χαλαρώνει τους σφιγκτήρες του ανθρώπινου σώματος ιδιαίτερα τις ώρες που ο Μητσοτάκης αναλογίζεται τη βάσιμη πιθανότητα πως μια ενδεχόμενη επανεκλογή του ίσως λειτουργήσει ως μοχλός απασφάλισης και εκρηκτικής επανεμφάνισης του κινήματος της Άμεσης Δημοκρατίας ως πολιτικού προγράμματος, πλέον, ριζοσπαστικής μετεξέλιξης της αντιπροσωπευτικής ολιγαρχίας σε συμμετοχική και διαβουλευτική δημοκρατία.
