γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να αμφισβητεί το 112 που κυριολεκτικά σώζει ζωές...” -άστραψε και βρόντηξε, έμπλεος ιερής αγανάκτησης, ο Υπουργός Πολιτικής Προστασίας Γιάννης Κεφαλογιάννης υπό την επίβλεψη, πάντα, του Πρωθυπουργού που αυτή τη φορά διάλεξε για τον εαυτό του τον ρόλο της Παρθένου Παρθενόπης: “...Εγώ, αυτό που εύχομαι είναι να μπορούμε να βρίσκουμε πάντα τη δύναμη εκείνη να πορευόμαστε πρώτα και πάνω απ’ όλα με ενότητα...”, εννοώντας ασφαλώς την απόφαση να ορίζει φίλο και εχθρό που στοχοποιεί σε κάθε νομοσχέδιο ως εσωτερικό εχθρό και στη συνέχεια να αποφασίζει την κατάσταση εξαίρεσης κατά περίπτωση.
Εκείνο το σημείο που χρήζει σχολιασμού εδώ είναι η σημασία που δίνει στο 112 ο νεοφιλελεύθερος οικονομικός δολοφόνος ο Μητσοτάκης μετά του νεάντερνταλ υπουργίσκου του που ξεστόμισε το “...Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν...”, φέρνοντας στο νου τόσο τα “εντέλλεσθε” των ΟΝΝΕΔιτών Διευθυντών των Νοσοκομείων προς τους γιατρούς, όσο και το περιβόητο “αναντίλεκτα” της πρώην Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου της Γεωργίας Αδειλίνη.
Ένα χρόνο πριν, στη “θασιακή” 27/8/24 σε σχόλιο με τίτλο: “Βγάλτε τον σκασμό” -ως μετάφραση του “αναντίλεκτα” -για να δείξω το βάθος της αντικοινωνικής σκέψης της παρέθεσα κάποια μέρη του βιβλίου της Χάνα Άρεντ “Ο κ. Μαρξ και η παράδοση της δυτικής πολιτικής σκέψης” με αναφορά στη σκέψη του Αριστοτέλη:
“...Για τον Αριστοτέλη ο ελεύθερος άνθρωπος αποτελεί μέλος μιας πόλεως και τα μέλη της πόλεως διακρίνονται από τους βαρβάρους μέσω της ικανότητας του λόγου…
Ο Αριστοτέλης είναι ο τελευταίος για τον οποίο η ελευθερία δεν είναι ακόμη “προβληματική” αλλά σύμφυτη με την ικανότητα του λόγου. Επομένως ο Αριστοτέλης είχε ακόμη την επίγνωση ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι μόνο από τη στιγμή που συνδιαλέγονται μεταξύ τους και ενεργούν από κοινού διά της ομιλίας τους.
Τον ορισμό του Αριστοτέλη για τον άνθρωπο ως “ζώον λόγον έχον”, τον οποίο απέδιδε, φυσικά, μόνο για τους κατοίκους μιας πόλεως, για όσους ήταν μεταξύ τους ίσοι, εύκολα τον παρεξηγούμε ως μια γενική διατύπωση που ισχύει για όλα τα ανθρώπινα όντα.
Όταν ο Αριστοτέλης έλεγε πως η πολιτική ζωή ενός ελεύθερου πολίτη χαρακτηριζόταν από τον “λόγον έχον”, δηλαδή ότι υφίστατο στη συνάφεια του λόγου, όριζε την ουσία του ελεύθερου ανθρώπου και τους τρόπους συμπεριφοράς τους και όχι της ελευθερίας ως ανθρώπινου αγαθού...”.
Υπό αυτή την έννοια τόσο για την Αδειλίνη όσο και για τον Κεφαλογιάννη, η κοινωνία των ελλήνων παραμένει φεουδαρχική και οι έλληνες υπήκοοι, μια και ο φιλελεύθερος κοινοβουλευτισμός δεν τους αναβάθμισε σε πολίτες.
Εάν έτσι έχουν τα πράγματα ως προς τη διαταγή “Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν”, ως προς την “αμφισβήτηση του 112” τα ίδια τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.
Υποστηρίζει ο Αριστοτέλης στα “Πολιτικά” 1280: “...Άλλοι μόνο για λόγους επιβίωσης (ζην) αλλά περισσότερο ακόμη για λόγους ποιοτικά ανώτερης ζωής (ευ ζην) συγκροτήθηκε η πόλη (διαφορετικά θα υπήρχε πόλη δούλων και των άλλων ζώων. Τώρα όμως δεν υφίσταται τέτοια πόλη, επειδή οι δούλοι και τα άλλα ζώα δεν μετέχουν σε ζωή που διέπεται από ευδαιμονία και επιλεγμένη ελευθερία). Τελικός, λοιπόν, σκοπός της πόλης είναι το ευ ζην και όλα αυτά υπάρχουν για να υπηρετήσουν τον τελικό σκοπό. Πόλη είναι οι σχέσεις συνύπαρξης γενών και οικισμών με σκοπό την εξασφάλιση τέλειας και αυτάρκους ζωής...”.
Εντάξει. Στην κατηγορία “των άλλων ζώων” δεν είμαστε σήμερα.
Στην κατηγορία των “δούλων” όμως υπάρχουν τρεις υποδιαιρέσεις.
I. Ο δούλος που δεν έχει συνείδηση της θέσης του που παραμένει δούλος.
II. Ο δούλος που έχει συνείδηση της θέσης του χωρίς να αντιδρά: ο υπηρέτης.
III. Ο δούλος που έχει συνείδηση της θέσης του και αντιδρά ως επαναστάτης.
Εντάξει ρε παιδιά, μπορεί να μην είμαστε επαναστάτες αλλά ούτε και δούλοι είμαστε.
Βέβαια, το “υπηρέτης” δεν ακούγεται καλά, όμως με το “υπήκοος”, έστω και υπάκουος, το πράγμα ισορροπεί κάπως… ε;
Ο νεοφιλελεύθερος οικονομικός δολοφόνος ο φυρερίσκος Μητσοτάκης αποφάσισε ότι “άνθρωπος λόγον έχον” δεν υπάρχει κι αυτός που υπάρχει: ο λογικός άνθρωπος έχει ξεχάσει το “ευ ζην” και αρκείται στο “ζην”.
Το κατά πόσο πήρε υπόψη του αυτούς που επικαιροποίησαν τη σκέψη του Αριστοτέλη ώστε αυτή να μην κινδυνέψει να εξαφανιστεί στη λήθη θα φανεί πολύ γρήγορα στο άμεσο μέλλον όταν η σκέψη αυτή αρχίσει να παίρνει τη μορφή της υλικής δύναμης υπέρ της πραγματικής, πλέον, δημοκρατίας.
“...Η ουσία του ανθρώπου δεν είναι αφαίρεση που υπάρχει μέσα στο μεμονωμένο άτομο. Στην πραγματικότητά της είναι το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων...” υποστήριξε ο Μαρξ φέρνοντας το “ζώον λόγον έχον” στη νεοτερικότητα ως διεκδικητή του “ευ ζην”.
Εάν, όμως, η ουσία μας σήμερα έχει τέτοιο περιεχόμενο, τι μπορεί να σημαίνει το “...τα σπίτια ξαναχτίζονται...”;
Γιατί μοιάζει να λέει η κυβέρνηση προς τους πυρόπληκτους: “...Σας κρατάμε ζωντανούς, τι άλλο θέλετε;...”.
“...Πρόκειται για ψέμα το οποίο ποντάρει στην ολιγάρκεια που γεννά ο τρόμος. Τα καμένα σπίτια δεν ξαναχτίζονται γιατί, για να ξαναχτιστούν, απαιτούν χρήματα που οι περισσότεροι πολίτες (πολίτες;!) δεν διαθέτουν και ούτε πρόκειται να αποκτήσουν. Σε κάθε περίπτωση, τα σπίτια δεν είναι μόνο τούβλα και μπετόν, αλλά αντιπροσωπεύουν ένα ολόκληρο σύστημα διαβίωσης, χωρίς το οποίο η ζωή, ακόμη και αυτή που σώθηκε από τις φλόγες, διατρέχει διαρκή και μεγάλο κίνδυνο...”, γράφει ο Άρης Αλεξάνδρου στην “Κ” 17/8, αναπτύσσοντας την έννοια της μαρξικής “ουσίας του ανθρώπου”.
Όπως και να ‘χει η “φιλοσοφία” του 112 είναι πανω-κάτω η εξής: οι δυνατότητες του κρατικού μηχανισμού είναι πεπερασμένες – τα λεφτά πάνε αλλού. Όποιος εκτός από τη ζωή του επιθυμεί να σώσει και τα ζωντανά του, το σπίτι του, τα χωράφια του και τα υπόλοιπα υπάρχοντά του ας επενδύσει σε εναλλακτικές μεθόδους προστασίας.
Η προπαγάνδα για τα ασφαλιστήρια των σπιτιών κατά της φωτιάς έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις ώστε να περνά από το μυαλό σου ο εκβιασμός, ο κυβερνητικός εκβιασμός.
Όπου να ‘ναι θα εμφανιστούν πάνω στα καμένα κουφάρια της περιουσίας του καθενός ξεχωριστά, οι Ασφαλιστικές και οι Τράπεζες: “Γιατί δεν έχεις ασφαλίσει το σπίτι; Άρα φταις!”.
Στην κατάσταση του άγριου εκβιασμού και της κατασκευής του hommo oeconomicus, η παρέμβαση του Φιλόσοφου Κορνήλιου Καστοριάδη είναι καθοριστική: “...Ό, τι καλείται, ανοήτως, στην πολιτική, φιλοσοφική, οικονομική θεωρία “άτομο” - σε αντίθεση με την κοινωνία – δεν είναι τίποτε άλλο από κοινωνία. Είναι διαδοχικά στρώματα εκκοινωνισμού. Δεν υπάρχει “ανθρώπινο άτομο”. Υπάρχει ψυχή εκκοινωνισμένη (με τον όρο “ψυχή” μοιάζει να προσεγγίζει συμπληρωματικά την μαρξική “ουσία του ανθρώπου”, στο πλαίσιο πάντα της προσπάθειας και των δύο φιλοσόφων να επικαιροποιήσουν τη σκέψη του Αριστοτέλη).
Και, σ’ αυτόν τον εκκοινωνισμό, στο τελικό αποτέλεσμα, δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα από ατομικό με την αληθή έννοια του όρου… Τα εκκοινωνισμένα άτομα… ενσαρκώνουν εν μέρει πράγματι, εν μέρει δυνητικά, τον ουσιώδη πυρήνα των θεσμών και των σημασιών της κοινωνίας τους...”.
Ε, λοιπόν, αυτή η κοινωνία των εκκοινωνισμένων ανθρώπων, είναι ο εχθρός του “… καθεστώτος των Κυκλώπων (Οδύσσεια) όπου δεν υπάρχουν θέμισται ούτε και βουληφόροι αγοραί, νόμοι και συνελεύσεις του δήμου, και όπου ο καθένας μπορεί να σκοτώσει γυναίκα και παιδιά, να τα φάει, να τους κάνει ό, τι θέλει...”, όπως, για παράδειγμα, υπηκόους του Κυκλώπειου κράτους του Μητσοτάκη.
