γράφει ο
Βασίλης Βελιάνος (Vas.-Vel.-)
Κάθε φορά που με φέρνει ο δρόμος μου σε ένα από τα κτερίσματα των εθνικών μας συμφορών, θεωρώ στοιχειώδη υποχρέωσή μου να ανάψω ένα κεράκι. Στην μνήμη των αδικοχαμένων.
Είτε αυτό το σημείο είναι η Μάνδρα με τις πλημμύρες της, είτε το Μάτι με τις πυρκαγιές του, είτε τα Τέμπη με την σύγκρουση των τραίνων. Που πήρε τις ζωές νέων παιδιών στην πλειοψηφία τους.
Αλλά και σε πολλά.. βουβά σημεία, ανάβω κεράκι. Όπως ο ΒΟΑΚ (Βόρειος οδικός άξονας της Κρήτης) για παράδειγμα. Στον οποίο, τα διάσπαρτα εικονοστάσια των αδικοχαμένων από τροχαία, είναι περισσότερα από τα… πουρνάρια. Με τρεις πρωθυπουργούς στο ενεργητικό της η Κρήτη αν έχουμε τον Θεό μας δηλαδή.
Σε ένα από αυτά τα σημεία- μνημεία λοιπόν -δεν έχει σημασία σε ποιο- συνάντησα έναν υπέρ-αιωνόβιο Έλληνα τον ΠΟΛΥΚΡΑΤΗ. Χωρίς άλλα βιογραφικά στοιχεία στον σταυρό του τάφου του.
Ο σταυρός απλά έγραφε: ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ 1821- 2021.
Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου μην πιστεύοντας στα όσα έβλεπα, βγάζοντας φωναχτά το μαράζι μου:
-Ε ρε και να μπορούσα να έκαμνα δέκα ερωτήσεις στον μακροβιότερο Έλληνα…
-Ξεκίνα με την πρώτη ερώτηση. - άκουσα μια υποχθόνια φωνή μέσα από τον τάφο και κόντεψα να λιποθυμήσω με το φάντασμα του Πολυκράτη. Πήρα βαθιές ανάσες και τον ρώτησα:
-Αλήθεια τώρα, έζησες διακόσια χρόνια κατά τας… επί-γραφάς επί του σταυρού;
-Ενδεικτικό είναι αυτό. Δεν πέθανα ακόμα. Συνεχίζω να ζω με τον τρόπο μου. Θεραπεύοντας πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, όλων όσων ασέλγησαν πάνω μου. Διαχρονικό άλλοθι είμαι κοντολογίς.
-Μάλιστα…Το Πολυκράτης τουλάχιστον είναι πραγματικό όνομα;
-Σημειολογικό κι αυτό. Είμαι ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ. Για άλλους βαθύ και για άλλους ρηχό. Και για να ακριβολογώ, είμαι πολλά κράτη συμπυκνωμένα σε ένα. Διαλέγεις και παίρνεις. Από εκεί και το Πολυκράτης.
-Λιγάκι αυθαίρετο ακούγεται. Ξέρεις που βρίσκεσαι τώρα;
-Ξέρω. Ζω σε έναν τάφο που έσκαψα μόνος μου και καταχώνιασα το σαρκίο μου.
-Πώς σου βγήκε αυτό;
-Πείραμα κάνω. Για να δω πόσο θα αντέξει το γένος χωρίς κάποιον μόνιμο…φταίχτη.
-Βασανιστικό. Και δεν βγαίνεις ποτέ έξω;
-Όσοι ζουν στα σκοτάδια, δεν τους λείπει το έξω.
-Με τί τρέφεσαι;
-Με τις κατάρες των μισών Ελλήνων. Ανάλογα και με την κυβέρνηση που βγάζετε.
-Κάντο λιανά αυτό για να το αφομοιώσω.
-Το κράτος, όλοι το καταδικάζουν. Αλλά και όλοι το χρησιμοποιούν. Ο Έλληνας έμαθε μόνο να καταδικάζει, ενώ του επιτρέπεται μόνο να καταγγέλλει.
-Σωστό κι αυτό . Οι μισοί Έλληνες σε καταριόνται είπες. Κι οι άλλο μισοί;
-Αναγνωρίζουν πάνω μου τον εαυτό τους. Αυτοί με συμπαθούν. Μόνο στο σκέλος των επιδομάτων τους όμως με συμπαθούν όμως. Στην πάταξη των παρανομιών τους, με πυροβολούν.
-Είναι ακριβώς μοιρασμένοι οι συμπαθούντες και οι μισούντες;
-Διχασμένοι είναι και οι μεν και οι δε.
-Δηλαδή;
-Οι της προοδευτικής μπάντας, μην έχοντας να πουν κάτι καινούριο από το 1821 και δώθε, ήταν και παραμένουν κρατιστές. Η αντίστοιχη συντηρητική, δεν έχει να κάνει κάτι περισσότερο, μιας και τα έκανε όλα. Αφού αναδείχτηκε μέσα από την εκμετάλλευση μου από το 1821 επίσης.
-Σταθερούς φίλους έχεις;
-Έχω τους κρατικοδίαιτους.
-Μην επαναλαμβάνεσαι. Αναφερθήκαμε ήδη σ΄ αυτούς.
-Όταν λέω κρατικοδίαιτους εννοώ τους επιχειρηματίες. Κατηγορίας… φτερού. Που κάνουν δουλειές μόνο με τα λεφτά του κράτους. Τα δικά μου δηλαδή. Το τέλος της μέρας, με βρίσκει μόνο με σταθερούς και φανατικούς εχθρούς.
- Όπως;
-Όπως κάποιους που οι έξω τους λένε σοφούς, με τους δικούς μας να τους υπερφαλαγγίζουν ως… δοκησίσοφοι. Που τα ξέρουν όλα. Μπερδεμένοι μέσα έξω είμαστε.
-Είναι η εκδοχή σου αυτή.
-Είναι η πείρα μου, αποτυπωμένη στο πετσί μου.
-Από που μαθαίνεις τα νέα από εκεί έξω;
-Από τους συγγενείς των πεθαμένων εδώ. Το μνήμα μου είναι στέκι ξέρεις.
-Λέγοντας στέκι εννοείς;
-Όλοι στέκονται από πάνω μου και με μακαρίζουν που έζησα διακόσια χρόνια. Στρογγυλοκάθονται στα μάρμαρα βγάζοντας τον ατμό τους. Η καλύτερή τους είναι αυτή.
-Ναι ε; Γκαραντί αυτό;
-Τον Έλληνα φίλε μου άστον να φτιάχνεται μιλώντας σε ώτα… μη ακουόντων. Θα το κάνει με τις ώρες.
-Χάχα! Χωρίς… διακοπές και χωρίς ενστάσεις.
-Έτσι. Η χειρότερή του Έλληνα είναι, όταν παρεμβαίνω στα μονόπρακτά τους και εναντιώνομαι με στεντόρεια φωνή…
-Αχά! Τι κάνουν αλήθεια σ΄ αυτήν την περίπτωση;
-Φάντασμα! Ουρλιάζουν και το βάζουν στα πόδια.
-Μάλιστα…Ακόμα και το alter ego της η ράτσα το βλέπει για φάντασμα. Και τρομάζει κι από πάνω.
-Δεν είναι βέβαιο πως τρομάζει. Απλά δεν ανέχεται ούτε τον εαυτό της. Γιατί κανά δυο μέρες μετά, ξανάρχεται. Η… ράτσα. Κι αν όχι η ίδια, μια καινούρια ράτσα… Κλώνος της προηγούμενης. Άρα τα ίδια και τα ίδια οι θαμώνες του τάφου.
-Από περιέργεια έρχεται η ράτσα η οι κλώνοι της, ή για να συνεχίσει τον μονόλογό της;
-Για να καταγγείλει όλους τους άλλους. Βγάζοντας λάδι την αφεντιά της.
-Ε καλά τώρα, γνωστό κι αυτό κουσούρι του Ελληνάρα. Τι νομίζεις πως πρέπει να γίνει για να ανακάμψουμε;
-Καλή ερώτηση. Πόσα εκατομμύρια Έλληνες είμαστε; Και πόσοι Ελληνοποιημένοι;
-Εννέα παρά κάτι εκατομμύρια Έλληνες και ένα περίπου εκατομμύριο Ελληνοποιημένοι.
-Χμμμ, χμμμ, δύο εννιά δεκαοκτώ συν δύο εκατομμύρια για τις αστοχίες, είκοσι εκατομμύρια χοντρικά δημόσιους υπαλλήλους χρειαζόμαστε. Εισαγόμενους από την Ευρώπη.
-Και περιμένεις να σε συμπαθήσουμε ζητώντας αυτές τις τερατώδεις προσλήψεις μωρέ; -αγανάκτησα.
-Ναι αλλά θα φέρουν πίσω τριπλάσια λεφτά στο κράτος από το κόστος των μισθών τους αυτοί. Εγγυημένο!
-Ναι ε; Με…με… ποιον τρόπο;
-Ο Έλληνας φίλε, χρειάζεται τρεις μπάστακες: Έναν αστυνομικό για να μην παρανομεί. Έναν εφοριακό να μην φοροδιαφεύγει κι έναν πολιτικό που να… ακυρώνει τους δύο προηγούμενους! Είπες τίποτα;
-Θες να μου πεις δηλαδή πως οι ακυρώσεις των πολιτικών του έργου των αστυνομικών και των εφοριακών, σηκώνει είκοσι εκατομμύρια νέες προσλήψεις;
-Και στο αποδεικνύω.
-Είμαι όλος αυτιά.
-Ξεκινάμε από σένα. Πόσες τροχαίες παραβάσεις κάνεις την εβδομάδα;
-Ε να μην…κάνω; -στριμώχτηκα με την ερώτηση.
-Ναι αλλά πόσες; - επέμενε.
-Ε τι; Να μη μιλήσω στο κινητό από τον δρόμο δηλαδή; Να μην μπω ανάποδα σε έναν μονόδρομο είκοσι μέτρα για το σπίτι και να κάνω κύκλο ενός χιλιομέτρου;
-Για… συνέχισε.
-Κάνω καμιά δεκαριά παραβάσεις την εβδομάδα τέλος πάντων.
-Τριάντα τον μήνα δηλαδή. Φίλε μου μόνος σου θα πληρώνεις τους μισθούς τριών αστυνομικών τροχονόμων.
-Ναι αλλά αν σφίξουν τα λουριά θα οδηγώ συνετά.
-Μαζί σου! Όταν πετύχεις στην πειθαρχία, θα απολύσω κι εγώ τους εκατοντάδες χιλιάδες τροχονόμους αστυνομικούς. Μόνο στην Αθήνα αυτοί.
-Και γιατί δεν βάζεις κάμερες παντού, αντί για προσλήψεις;
-Αγάλι αγάλι ξεκίνησε κι αυτό. Οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα σφίγγουν τα λουριά σε δυο περιπτώσεις: Είτε όταν πέφτουν, είτε όταν οι αγανακτισμένοι νομοταγείς, γίνουν πολλαπλάσιοι από τους παραβατικούς.
-Νομίζω πως είναι πολύ αργότερα κι από το αργά πλέον. Χάνονται δισεκατομμύρια κάθε εβδομάδα
-Η Ελληνική οικονομία, ζει και αναπνέει… από τα πρόστιμα. Που είναι δέκα και είκοσι και τριάντα φορές μεγαλύτερα από τα αντίστοιχα διοικητικά.
-Σ αυτό σου δίνω δίκιο. Πότε θα απολύσεις και τους άλλους αστυνομικούς πλην των τροχονόμων;
-Μου βάζεις δύσκολα τώρα. Πάμε πάλι στον δικό σου ανθολόγιο. Πόσες παρανομίες κάνεις όταν δεν σε βλέπουν;
-Καμία.
-Καθάρισες το οικόπεδό σου ή τον κήπο σου έστω από τα ξερόχορτα;
-Οοοοοχι.
-Ασφάλισες το σπίτι σου για φυσικές καταστροφές;
-Για… του χρόνου το άφησα. Σε αστικό ιστό ζω και στο ρετιρέ. Ούτε φωτιά με απειλεί ούτε πλημμύρα.
-Ο σεισμός όμως; Θα εξαιρέσει λες τα ρετιρέ;
-Ενοικιαστής είμαι ο κακόμοιρος. -αμύνθηκα.
-Δίνεις κάτι παραπάνω σε μαύρο χρήμα για το ενοίκιο;
-Σε… εκβιασμούς υποκύπτω. Εξάλλου το μέσο δηλωθέν ενοίκιο στην Ελλάδα, είναι κάτω από τριακόσια ευρώ. Φταίω μόνο εγώ κατά την γνώμη σου;
-Άρα κρύβεις εισοδήματα από τα ιδιαίτερα μαθήματά σου. Μην σε πιέζω παραπάνω. Ανέδειξες αβίαστα τα δίκια μου. Για τις προσλήψεις αστυνομικών και εφοριακών.
-Ναι αλλά όχι σε τέτοιο πλήθος…- Αντιστάθηκα πιο χαλαρά αυτή τη φορά.-
- Ακόμα κι όταν όλα πάνε στραβά, συνέχισε να χαμογελάς. Στραβά έστω… Άλλο να κλαις κι άλλο… να κλαίγεσαι.
- Το θέμα δεν είναι να μάθεις αλλά να ξεμάθεις αυτά που ξέρεις. Που εσύ μας έμαθες
-Ως λαός μέσα στη χώρα μας, υστερούμε σε σχέση με τον Έλληνα που ζει και εργάζεται στο εξωτερικό.
-Αυτό είναι αλήθεια.
-Από μαγειρική ξέρεις κάτι;
-Τα βασικά. Μ΄ αρέσει να μαθαίνω νέα πράγματα όμως.
-Ένας σεφ θα σου πει πως η Γεύση από την… Επίγευση είναι θέμα σπουδών.
-Είναι.
-Στην γεύση κουτσά στραβά όλοι τα καταφέρνουμε. Πρέπει να ειδικευτούμε και στην επίγευση. Και όχι μόνο στον τομέα της μαγειρικής.
-Ξανά μανά στα θρανία δηλαδή; Εκεί μας σέρνουν οι μόλις τριακόσ[οι της βουλής;
-Βλέπεις κάποιον άλλο ευκολότερο δρόμο; Όταν οι οικονομολόγοι μιλούσαν για βιώσιμη ανάπτυξη οι πολιτικοί της… βαρηκοΐας άκουγαν… βρώσιμη.
-Κι εσύ βαρήκοος το έπαιζες και μην κάνεις τώρα τον κουφό.
-Λίγο πολύ όλοι θαμώνες… εστίασης ήμασταν. Αλλά ο δρόμος έχει επιστροφή φρονώ.
-Θέλω να συμμεριστώ την αισιοδοξία σου ρε Πολυκράτη, αλλά οι πρότεροι βίοι μας δεν μου το επιτρέπουν.
-Η μεταρρύθμιση φίλε είναι σαν ένα μικρό εγκεφαλικό.
-Και;
Ή την παγιδεύεις επί τόπου, ή περνάει και χάνεται αν την αφήσεις για κάποια άλλη στιγμή. Μέτρα χαμένες ευκαιρίες και θα συμφωνήσεις μαζί μου στο τέλος.
-Ένα πράγμα ξέρω εγώ: Όταν η βρωμιά συνάντησε την πολιτική εκείνη που έκλεισε τη μύτη της αηδιασμένη φεύγοντας ήταν η βρωμιά.
-Μου θυμίζεις τον μάστορα στο συνεργείο αυτοκινήτων τώρα που συστήνει στον πελάτη του: Αφού δεν μπορώ να σου φτιάξω τα φρένα, σου δυναμώνω την κόρνα.
-Κατόπιν εορτής, κάνε με σοφό να σε κάνω πλούσιο.
- Μην πέφτεις να πεθάνεις. Τα καλύτερα έρχονται.
-Έρχονται ή… έρπονται;
-Έλα γίνε λιγάκι πιο αισιόδοξος… Το κλειδί του μέλλοντος το κρατάμε όλοι μαζί αλλά και ο καθένας ξεχωριστά.
-Λες ε;
Αρκεί να μην πασχίζουμε να αποδείξουμε για κανάν αιώνα ακόμα, πως σε ένα κλειδωμένο συρτάρι, εμείς καταφέραμε και πετάξαμε μέσα και το κλειδί.
-Υπερβολές!
- Κουράστηκα για σήμερα. Έκανες πενήντα ερωτήσεις αντί για δέκα.
-Μια τελευταία ερώτηση: Τι προβλέπεις για τις επόμενες εκλογές;
-Δεν είναι πρόβλεψη. Στατιστική είναι: Μια κουτσή κυβέρνηση δεν πέφτει από καμιά ανάπηρη αντιπολίτευση. Πέφτει πατώντας τα… κορδόνια της. -είπε θυμόσοφα.
- Το… καλό/κακό με τις επαναστάσεις , είναι πως είναι ένα μεθυστικό απεριτίφ, που πρέπει να το πιείς σαν σφηνάκι. Αλλά με… άδειο στομάχι. Συνεπώς …εθισιμένο…
-Στο επανιδείν… κοψοχέρη Βασίλη.
