γράφει ο

Βύρων Δημητριάδης

 

Κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα, την παγκόσμια σφαίρα, με λίγες λέξεις θα μπορούσαμε να τη συνοψίσουμε: πληθωρισμός (Greedflation: πληθωρισμός της απληστίας), κίνδυνος παγκόσμιας ύφεσης ή αναιμικής ανάπτυξης, αυξανόμενη ανισότητα και αυξανόμενο χρέος για τον Παγκόσμιο Νότο, υπερθέρμανση του πλανήτη, πόλεμος κ.α.

 

Η εικόνα, όμως, που προωθούν τα συστημικά ΜΜΕ αναβλύζει αισιοδοξία -υποστηρίζει ο Χ.Π (“Η ΕΠΟΧΗ” 1/6) προσδιορίζοντας την ψευτο-αισιοδοξία: “...Η Αμερική ανθεί ακόμα και τη στιγμή που ο εμπορικός της πόλεμος με την Κίνα κλιμακώνεται.

 

Η Γερμανία υπέστη την απώλεια των φτηνών ρωσικών προμηθειών φυσικού αερίου χωρίς οικονομική καταστροφή.

 

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν προκάλεσε πετρελαϊκό σοκ. Οι αντάρτες Χούθι, με τους πυραύλους τους, μόλις μετά βίας έχουν επηρεάσει την παγκόσμια ροή αγαθών.

 

Το εμπόριο, ως μερίδιο του παγκόσμιου ΑΕΠ, ανέκαμψε από την πανδημία...”.

 

Από την άλλη μεριά, ο Michael Hardt και ο Sandro Mezzadra σε πρόσφατο άρθρο τους στο New Left Review προτείνουν την έννοια του “πολεμικού καθεστώτος” για να κατανοήσουμε τη φύση αυτής της περιόδου:

 

“...Αυτό φαίνεται, πρώτα απ' όλα, στη στρατιωτικοποίηση της οικονομικής ζωής και την αυξανόμενη ευθυγράμμισή της με τις απαιτήσεις της “εθνικής ασφάλειας”.

 

Όχι μόνο προορίζονται περισσότερες δημόσιες δαπάνες για εξοπλισμούς αλλά και η οικονομική ανάπτυξη στο σύνολό της διαμορφώνονται όλο και περισσότερο από στρατιωτικές λογικές και λογικές ασφαλείας. Οι εκπληκτικές εξελίξεις στη τεχνητή νοημοσύνη προωθούνται σε μεγάλο βαθμό από στρατιωτικά συμφέροντα για τεχνολογίες σε πολεμικές εφαρμογές.

 

Τα υλικοτεχνικά κυκλώματα και οι υποδομές προσαρμόζονται ομοίως σε ένοπλες συγκρούσεις και επιχειρήσεις.

 

Τα όρια μεταξύ οικονομικού και στρατιωτικού γίνονται όλο και πιο θολά. Σε ορισμένους οικονομικούς τομείς, δεν διακρίνονται...”.

 

Με την έννοια “πολεμικό καθεστώς” δεν γίνεται κατανοητή η “φύση αυτής της περιόδου” ως μίας κάποιας απλής συγκυρίας, όπως δεν γίνεται κατανοητή “η στρατιωτικοποίηση της οικονομικής ζωής” ως μίας απλής αλλαγής μίας οικονομικής πολιτικής.

 

Όσο για τις “απαιτήσεις” της “εθνικής ασφάλειας” η πρώτη και η καλύτερη δεν είναι άλλη από την εγκαθίδρυση του καθεστώτος γνωστού ως “κατάσταση έκτακτης ανάγκης”.

 

Με την προϋπόθεση ότι η εγκαθίδρυση της “κατάστασης έκτακτης ανάγκης” έχει ήδη συντελεσθεί -έτσι απλά χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι όλοι εμείς οι ευρω-πολίτες (δες Ziblatt-Levitsky: “Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες”) -το διακύβευμα των ευρωεκλογών δεν μπορούσε να ήταν άλλο από το ποσοστό συμμετοχής σ' αυτές.

 

Το ποσοστό συμμετοχής -εντελώς ανεξάρτητα από τις κομματικές προτιμήσεις- είναι ο βαθμός νομιμοποίησης, όχι της “κατάστασης έκτακτης ανάγκης” αλλά, αυτών καθ' αυτών των ευρωεκλογών, ως μία διαδικασία αυτο-ευνουχισμού τους.

 

Έχω την αίσθηση ότι λειτουργούμε στο ίδιο μήκος κύματος με τον Τάσο Τσακίρογλου (“Ποιο είναι το πραγματικό διακύβευμα των ευρωεκλογών;” - “ΕφΣυν” 31/5) που το εντοπίζει χρησιμοποιώντας το έργο του Ιταλού Φιλόσοφου-Κοινωνιολόγου, Έντζο Τραβέρσο “Ιστορία και Επανάσταση: αντικρούοντας τον αναθεωρητισμό” ο οποίος σε κάποιο σημείο υποστηρίζει:

 

“...Ο Εθνικισμός και ο Ιμπεριαλισμός, ο Πανγερμανισμός και η ιδέα του “ζωτικού χώρου”, ο “λυτρωτικός αντισημιτισμός” και ο ρατσισμός, η ευγονική και η εξόντωση των “κατώτερων φυλών”, το μίσος για την αριστερά και η χαρισματική δικτατορία, είναι τάσεις που είχαν εμφανιστεί σε λιγότερο ή περισσότερο αναπτυγμένες μορφές από τα τέλη του 19ου αιώνα.

 

Ο ναζισμός δεν τις δημιούργησε, απλώς τις ριζοσπαστικοποίησε (...) όλα αυτά θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν “μια επανάσταση κατά της επανάστασης”...”.

 

Και ο Ναζισμός έκφραση του “Πανγερμανισμού” ήταν και συνεχίζει να είναι με διαφορετική μορφή εντός των πλαισίων της Οικονομίας της Αγοράς όπου συντελείται το Δ' Ράιχ των νεοφιλελέδων οικονομικών δολοφόνων.

 

Η εξήγηση της “μία επανάστασης κατά της επανάστασης” βρίσκεται στο βιβλίο του Γάλλου Ιστορικού Γιοάν Σαπουτό: “Η Πολιτιστική Επανάσταση του Ναζισμού” όπου αναλύει γιατί οι ναζί χρησιμοποιούν την έννοια “επανάσταση” με το προεπαναστατικό νόημα:

 

“... “επανάσταση” σημαίνει εδώ όχι “προβολή σε ένα αλλού ή σε ένα μέλλον” αλλά “κυκλική επάνοδος στην αφετηρία” -ακριβώς το νόημα που είχε η λέξη πριν οι Γάλλοι Επαναστάτες, κυρίως, την οικειοποιηθούν την περίοδο 1780-1790...

 

Οι ναζί... ήθελαν να δηλώσουν με σθένος και σφοδρότητα την αμετάκλητη ρήξη τους με το 1789: “Να σβηστεί το 1789 από την Ιστορία” σημαίνει να σβηστεί έως και η επαναστατική έννοια της λέξης “επανάσταση”...

 

Επανάσταση με την αυστηρή -δηλαδή την προεπαναστατική- έννοια του όρου, η ναζιστική κανονιστική σκέψη θέλει να ξαναβρεί τη φύση και της γέννηση της Φυλής, που είναι θαμμένη κάτω από τα ιζήματα αιώνων Ιουδαιοχριστιανικού επιπολιτισμού (acculturation) και αλλοίωσης...”.

 

Και ποια είναι σήμερα τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν το σύγχρονο “acculturation”;

 

“...Αυτό που σήμερα ονομάζουμε Ευρωπαϊκή Ένωση -γράφει ο Τάσος- δεν σηματοδοτεί τίποτα που να έχει σχέση με τη δημοκρατία. Αντίθετα, τα κονκλάβια και οι διορισμένοι “πουθενάδες” ορίζουν τις τύχες τους από τα πάνω χωρίς συμμετοχή των λαών.

 

Οι Ευρωεκλογές υποτίθεται ότι συγκροτούν το Ευρωκοινοβούλιο το οποίο, όμως, είναι απολύτως ευνουχισμένο και χωρίς καμία πραγματική εξουσία, την οποία ασκούν η Κομισιόν και το Γιουρογκρουπ, με το δεύτερο να μην προβλέπεται σε κανένα “Σύνταγμα”...”.

 

Βέβαια, όλα αυτά τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία που συνθέτουν τα όργανα της Ε.Ε καθόλου δεν προσεγγίζουν το περιεχόμενο του ναζιστικού όρου “acculturation” (επιπολιτισμός) για τον απλό λόγο ότι πρόκειται για εποικοδόμημα της κουλτούρας της Β.Δ. Ευρώπης:

 

“...Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν -συνεχίζει ο Τάσος- είναι έτοιμη να συμμαχήσει ακόμα και με τον “διάβολο”, δηλαδή την Ακροδεξιά, προκειμένου να εξασφαλίσει μια δεύτερη θητεία.

 

Και ο διάβολος έχει πρόσωπο, αυτό της Τζόρτζια Μελόνι και της Μαρί Λεπέν. Και δεν είναι μόνες.

 

Υπολογίζεται ότι 18 χώρες από τις 27 έχουν σοβαρό πρόβλημα με την Ακροδεξιά...”.

 

Στη γραμμή του Έντζο Τραβέρσο θα υποστήριζε κανείς πως ο Εθνικισμός, ο Φασισμός, ο Ναζισμός και η σύγχρονη “Ακροδεξιά” -ό, τι κι αν περιλαμβάνει αυτή- δεν είναι τίποτε άλλο από υλοποίηση της κουλτούρας που διαμόρφωσε εδώ και αιώνες η βίαιη Ιστορία της Ευρώπης μας.

 

Είναι το βάθρο που πανω του η Οικονομία της Αγοράς και ο (νεο)ναζιστικός φιλελευθερισμός επιβάλλουν τον επιπολιτισμό τους αναπαράγοντας τον homo oeconomicus -το απανθρωποποιημένο θύμα- ενός πολέμου που μοιάζει με Οικονομική πολιτική και μιας Οικονομικής πολιτικής που μοιάζει με θανατοπολιτική.