γράφει ο
Βασίλης Μυλωνάς
Μέσα σ’ αυτό το αλαλούμ και στην κακοφωνία,
που έχουν οι ηγέτες μας, πια, για την Ουκρανία.
Ζητείται ένας αρχηγός, πυγμή να ’χει μεγάλη
κι αυτό το σκορποχώρι τους, σε τάξη να το βάλει.
Όπως ο Τσώρτσιλ έκανε, πριν απ’ ογδόντα χρόνια
κι αχρήστεψε με μαστοριά, του Χίτλερ τα κανόνια.
Που έβαλε σε μια γραμμή, τον Ρούσβελτ και τον Στάλιν
και νίκησαν τον ναζισμό, στην άγρια την πάλη.
Σήμερα που άναψε φωτιά κι η Ευρώπη ξαναβράζει,
άλλος λέει, ντου απάνω τους, κι άλλος, απλώς, διστάζει.
Παιδιά, να στείλουμε στρατό, είπε ο Μακρόν Μανώλης,
πριν γίνει ο Πούτιν άρχοντας, της Ουκρανίας όλης!
Τι λες βρε Μανωλάκη μου; Ο Σολτς τού απαντάει,
θ’ ανάψει ο Βλαδίμηρος και όλους θα μας φάει!
Αυτός έχει πυρηνικά, πολλές φορές το λέει,
άμα τον ενοχλήσουμε, σαν ποντικούς μάς καίει!
Και ο Μανώλης με καημό, του λέει, στείλε τους «Ταύρους»,
βοήθησέ τους, Όλαφ μου, τους Ουκρανούς τους…μαύρους!
Αυτό το είπε και προχθές, ως και η Ανναλένα!
Κι ο Σολτς του λέει, ω, νάιν, νάιν, με ρώτησε εμένα;
Πετιέται και ο Κάμερον, πέρα απ’ το νησί του,
μ’ άσχημα λόγια για τον Σολτς, κουνάει την κεφαλή του.
Κοιτάξτε, λάθος άνθρωπος, στη λανθασμένη θέση,
στη λανθασμένη τη στιγμή, μας βρέθηκε στη μέση!
Μα ο Γερμανός μουλάρωσε, δεν κάνει βήμα πίσω,
με «Ταύρους» τον Βλαδίμηρο, δε θα τον απαντήσω!
Γιατί, αυτά τα όπλα μου, φτάνουν μες στη Ρωσία
κι ο Πούτιν θα μ’ εκδικηθεί, συζήτηση καμία!
Πέρα απ’ τον Ατλαντικό, ο Μπάιντεν…παρεμβαίνει,
αλλά τώρα κατάντησε, μονομερώς να κραίνει.
Ζελένσκι σού ’χω φίλε μου, εγώ μια…πακετάρα,
αλλά έχω εμπόδιο, μία παλιά κατάρα!
Σού ’χω καμιά εξήντα δις, μα ίσως δεν μπορέσω,
γιατί πρέπει να εγκριθούν και από το Κογκρέσο!
Και καρτερούν οι Ουκρανοί, τα βόλια τελειώνουν
και οι φίλοι τους οι δυτικοί, σαν πετεινοί μαλώνουν.
Λόγια ακούμε φλογερά, από την φον ντερ Λάιν,
μα ο Πούτιν σφάζει «αδελφούς», όπως έκανε ο Κάιν.
Στην αρχή τη στηρίξανε, όλοι την Ουκρανία,
τον δράκο τον καλμάρανε, στην αδελφοφαγία.
Μα τώρα τα μπερδέψανε κι άλλα αντ’ άλλων κάνουν
και με το σταγονόμετρο, οι ενισχύσεις φτάνουν.
Γι’ αυτό ζητείται άμεσα, ένας «Τσώρτσιλ» ηγέτης,
πρωτού ο Ζελένσκι να γενεί, του Πούτιν ο…επαίτης.
Να είναι διορατικός, το αύριο να ξέρει,
αυτούς τους…ηγετίσκους μας, να τους κρατά στο χέρι.
Και να τα πιάσει απ’ το αυτί, ετούτα τα…σαΐνια
και να τους πει, στον πόλεμο, δεν είν’ καιρός για γκρίνια.
Τον Τσώρτσιλ που συντόνισε, στον πόλεμο, μεγάλους,
τους Στάλιν, Ρούσβελτ και ντε Γκολ, Ρώσους και Αγκλογάλλους.
Θέλουμε άρχοντα, λοιπόν, να πίνει, να καπνίζει,
να δέρνει, άμα χρειαστεί, μα...και να ζωγραφίζει.
