γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Ο κόσμος θέλει να εξαπατάται... Οι άνθρωποι δεν πέφτουν απλώς στη φάκα, όπως λέει η παροιμία... Ποθούν την εξαπάτηση... Αισθάνονται ότι η ζωή τους θα ήταν εντελώς ανυπόφορη αφ' ης στιγμής έπαυαν να προσκολλούνται σε ικανοποιήσεις ολότελα ανύπαρκτες...
Η μάζα θέλει να κυβερνάται με απεριόριστη πυγμή: ποθεί ακραία την αυθεντία: κατά τη διατύπωση του Λε Μπον διψά για υπακοή...”.
Μάλλον αρνούμαι να δεχτώ πως κάτι τέτοιο όπως το περιγράφει ο Τεοντόρ Αντόρνο -Κοινωνιολόγος-Φιλόσοφος εκ των ιδρυτών της περίφημης “Σχολής της Φρανκφούρτης” και της “Κριτικής Σκέψης”- μπορεί να συμβαίνει.
Όχι, τουλάχιστον, στις μέρες μας και, σίγουρα, όχι για όλους τους ανθρώπους γενικά και αόριστα.
Όσοι, πάλι, διακατέχονται από τον φόβο, την αίσθηση του ανυπεράσπιστου μπροστά στις αβεβαιότητες που όλο και περισσότερο παίρνουν τις θέσεις των βεβαιοτήτων, είναι αυτοί ακριβώς που παρακαλούν για πρόσθετη ασφάλεια.
Εκείνη την ασφαλίτικη τρομοκρατική -κυριολεκτούμε εδώ- ασφάλεια που τους πουλά μια αστυνομία, βασικά, η οποία, σύμφωνα με τον φιλόσοφο συνιδρυτή της “Σχολής της Φρανκφούρτης”, Βάλτερ Μπένγιαμιν: δεν μπορεί παρά να λειτουργεί εκτός των ορίων που θέτουν οι νόμοι (βλ: “Το Μήνυμα Σε Μπουκάλι” στη θασιακή 01/2023).
Τη θέση του Μπένγιαμιν επιβεβαιώνει, κατά κάποιο τρόπο, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Northumbria της Μ. Βρετανίας, Γιώργος Παπανικολάου απαντώντας, στις ερωτήσεις που έθεσε “Η ΕΠΟΧΗ” (23-24/12), ως εξής:
“...Ας μην ξεχνάμε, η ΕΛ.ΑΣ από την ίδρυσή της, αλλά και από τις κατοπινές εξελίξεις, προσδιορίστηκε από το στρατοκρατικό χαρακτήρα της -η εισηγητική έκθεση του Ν.1481 έκανε ανοιχτά λόγο για εσωτερικό “εχθρό”-.
Αυτό είναι το στοιχείο το οποίο καθιστά αδύνατη, για ιστορικούς και πρακτικούς λόγους, τη διαμόρφωση ενός αστυνομικού επαγγελματισμού ταγμένου στην επιδίωξη της ισονομίας, της προστασίας από την κοινωνική βλάβη, της βελτίωσης του αισθήματος ασφάλειας στην καθημερινή ζωή...”.
Η πρόταση με την οποία ολοκληρώνει την παρέμβασή του είναι καθοριστικής σημασίας ως προς τον εγκλωβισμό μας στις “κανονικότητες”:
“...Η αναστροφή αυτής της κατάστασης, ζήτημα κρίσιμο και από την σκοπιά της πολιτειακής δημοκρατικής τάξης, δεν θα είναι ζήτημα μερικών παρεμβάσεων και “μεταρρυθμίσεων” τεχνικής φύσης.
Η πολιτική αριστερά θα πρέπει να διεκδικήσει ένα συνολικό επαναπροσδιορισμό της έννοιας της δημόσιας ασφάλειας, ως περιορισμό της κοινωνικής βλάβης στη βάση των αξιών της δημοκρατικής ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της συμπεριληπτικότητας, του δημοκρατικού ελέγχου, της κοινωνικής πρόληψης του εγκλήματος...
Με άλλα λόγια, θα πρέπει να αποτελεί ένα πολιτικό και κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο θα προσεγγίζει το πρόβλημα αστυνομία με όρους όχι νομής και διαχείρισης της εξουσίας, αλλά, ως άνοιγμα δρόμων πέρα από την υπαρκτή αστυνομία...”.
Ίσως έτσι ξεπεράσουμε την κανονικότητα της εκτός νόμου λειτουργίας της νόμιμης ΕΛ.ΑΣ: δημιουργώντας τα λεγόμενα “θεσμικά αντίβαρα” που, εντωμεταξύ έχεις φροντίσει να μπάσεις σε αυτά την κοινωνία των Ελλήνων μ' έναν τρόπο μόνιμης, ας πούμε, ενεργοποίησης του Άρθρου 120 του Συντάγματος.
Απουσία των παραπάνω βλέπουμε τον χιμλερίσκο υπουργό Προστασίας του Πολίτη να κινητοποιεί αρχηγούς της ΕΛ.ΑΣ και διοικητές της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ώστε να βρεθεί ο δράστης που κλώτσησε ένα γατάκι, σε μια απέλπιδα προσπάθεια ν' αποκτήσουν κοινωνικά χαρακτηριστικά τα “τάγματα εφόδου” των Ειδικών Φρουρών που γαμούν και δέρνουν και, που, άμα λάχει, σκοτώνουν -μάλλον εκτελούν- στην ψύχρα και ανθρώπους και “νομιστεράκια”, το ίδιο νόμιμα, στέλνοντας το μήνυμα ότι μπορεί κάποιος “μπαλαμός” να δολοφονήσει Ρομά εντελώς νόμιμα -ακόμη και να επιχειρήσει να τον κάψει ζωντανό, στοχεύοντας ασφαλώς στη μετεξέλιξη της κοινωνίας σε “αστυνομική κοινωνία” (βλ: προηγούμενο σχόλιο).
Γκεμπελική επικοινωνιακή τακτική που εφάρμοσε τελευταία και ο υπουργός Υγείας βλέποντας στη TV κάποιον που κάπνιζε σε μπουζουκομάγαζο, με τη βοήθεια της αναπληρώτριάς του που είναι και γιατρός, παρακαλώ, ώστε να οδηγείται η σκέψη μας στον Μένγκελε.
“...Την ώρα που ο συγκεκριμένος υπουργός -γράφει ο Δ. Χρήστου στην “ΑΥΓΗ” (1/1/23)- χρεώνεται τεράστιες ευθύνες για τη θνητότητα στην Ελλάδα που κατέχει τη χειρότερη επίδοση στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η χώρα μας κατατάσσεται πρώτη μεταξύ των 27 μελών της Ε.Ε σε υπερβάλλουσα θνητότητα. Και το ποσοστό υπέρβασης έφτασε το 24,3% υπερδιπλάσιο του μέσου ευρωπαϊκού όρου που ήταν στο 12%.
Τον Απρίλιο η χώρα μας μετρούσε 104,3 θανάτους ανά εκατομμύριο, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 20,9 θανάτους ανά εκατομμύριο.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι πρώτη σε ημερήσιες απώλειες ανά εκατομμύριο κατοίκους, πρώτη σε απώλειες επταημέρου, πρώτη σε διασωληνωμένους ανά εκατομμύριο, τέταρτη σε ημερήσια κρούσματα αναλογικά με τον πληθυσμό και πέμπτη σε αριθμό κρουσμάτων επταημέρου...”.
Στοιχεία αδιαμφισβήτητα που μας νομιμοποιούν να μιλούμε με βεβαιότητα γι' αυτούς που θα μπορούσαμε να είχαμε σώσει από τους 36.000 και πλέον νεκρούς από Covid-19 εάν αυτή η κυβέρνηση των νεοναζιστών ενίσχυε το ΕΣΥ και δεν τσέπωνε μοιράζοντας νόμιμα 7 δισ ευρώ σε “σκόιλ ελικικού” κ.α.
Όλα αυτά, βέβαια, καθόλου δεν παραπέμπουν στον Josef Mengele που υπήρξε συνεργάτης και προστατευόμενος του Otmar von Verschuer, ο οποίος διηύθυνε, από το 1942, το Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας, Ανθρώπινης Γενετικής και Ευγονικής, “Kaiser Wilhelm”.
Στο Άουσβιτς διεξήγε πειράματα τα οποία αφορούσαν την προσωπική έρευνά του.
Η τελευταία συνιστούσε τη βάση για τη Habilitationsschrift του, τη μεταδιδακτορική του διατριβή και το προαπαιτούμενο για την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία.
Συνεργαζόταν με συναδέλφους από το Ινστοτούτο K.W., το οποίο προμήθευε με δείγματα από νεκρούς αιχμαλώτους -στα πιο μακάβρια από αυτά καταλέγονται μάτια που αφαιρέθηκαν από παιδιά.
Όπως και η μελέτη των διδύμων, στο πλαίσιο της οποίας αποφάσιζε, σε μερικές περιπτώσεις, για τον ταυτόχρονο θάνατό τους.
Το ερευνητικό πρόγραμμα για το οποίο το Ινστιτούτο K.W χρειαζόταν το “ανθρώπινο υλικό” που τους αποστελλόταν από το Άουσβιτς απηχούσε διεθνείς τάσεις, καθώς εφάρμοζε το νέο παράδειγμα της φαινογενετικής, το οποίο υπονόμευε το μοντέλο του Mendel.
Με την αναφορά στην επιστημονική πλευρά του γιατρού Mengele, και των άλλων παιδιών, που “σήκωσα” από την παρουσίαση στην “ΑΥΓΗ” (1/1/23) του βιβλίου του David Marwell -που συμμετείχε στην έρευνα του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ στη δίωξη των εγκλημάτων ναζί- με τίτλο: “Μένγκελε. Το αληθινό πρόσωπο του “Αγγέλου του θανάτου””, θέλησα να καταδειχθεί ο νόμιμος χαρακτήρας όλων αυτών των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας σε Ευρωπαϊκό και γενικότερο διεθνές επίπεδο.
Το ίδιο νόμιμα είναι και όσα ανατριχιαστικά αποκάλυψε πρόσφατη έρευνα της “Καθημερινής”: οι αναμονές για χειρουργική επέμβαση στα δημόσια νοσοκομεία, σήμερα, είναι: 7.700 στο ΚΑΤ, 2.945 στο “Αγία Σοφία”, 2.650 στον “Ευαγγελισμό”, 2.200 στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, 1.900 στο Θριάσιο, 1.400 στο “Γεννηματάς”, 1.025 στο “Αλεξάνδρα”, 600 στον Ερυθρό Σταυρό και 300 στο Σισμανόγλειο!
Όπως δήλωσε στην “Καθημερινή” η Αγγελική Κρικρή, Επιμελήτρια Α' παιδοχειρουργός στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”: “...Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, αυτή τη στιγμή περιμένουν 160 παιδιά να χειρουργηθούν από εμένα. Κάνω ένα χειρουργείο την εβδομάδα -λόγω μη επάρκειας προσωπικού-, δηλαδή τέσσερα τον μήνα και περίπου 40 τον χρόνο.
Το παιδί που είναι στην 160η θέση θα χειρουργηθεί σε τέσσερα χρόνια...”.
Μια εφιαλτικά πραγματική κανονικότητα που σε γεμίζει φόβο. Τον φόβο του πειραματόζωου που έχει συνείδηση της θέσης του αλλά του έχουν αφαιρέσει την ικανότητα ν' αντιδρά.
