γράφει ο

Σωτήρης Μπουζάρας

 

ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΛΑΙΟΣ ΙΑΠΩΝΑΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ - ΝΤΕΛΙΒΕΡΑΣ ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕ ΤΟΝ (ΝΕΑΡΟ) ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

 

Νόμιζα πως έχω υπάρξει από τους πιο αρχαίους ντελιβεράδες στην Ελλάδα (πριν περίπου 30 χρόνια) μέχρι που είδα σήμερα αυτή την φωτογραφία!

 

Αρχές δεκαετίας του '90 στην πανέμορφη (αληθινή) πρωτεύουσα της περιφέρειας ΑΜΘ, την Καβάλα και πριν καλά - καλά αποκτήσω εμπειρία σε κάποιο αντικείμενο, ξεκίνησα να ψάχνω για εργασία στην νέα μου πόλη. Εργαζόμουν και στην πόλη μου τα καλοκαίρια από μικρό παιδί σε διάφορες ευκαιριακές δουλειές, χωράφια, οικοδομές, ηχοληψία κ.ο.κ. και δεν μπορούσα όταν έχω ελεύθερο χρόνο από τα μαθήματα να κάθομαι.

 

Έκανα την αρχή ζητώντας εργασία στις εφημερίδες της πόλης και τις συναφείς επιχειρήσεις (λόγω προηγούμενης εμπειρίας σε ΜΜΕ στην Κομοτηνή από μικρό παιδί) αλλά δεν είχα τύχη καθώς κανείς δεν θα εμπιστευόταν έναν νέο και μη ντόπιο για τέτοια δουλειά. Νο πρόμπλεμ. Το καλοκαίρι λοιπόν που ψαχνόμουν, ένας από τους αξέχαστους καθηγητές μου με έστειλε σε μία επιχείρηση γνωστού του.

 

Επρόκειτο για επιχείρηση ψιλικών, τσιγάρων και λοιπών τέτοιων προϊόντων που τροφοδοτούσε όλο τον νομό Καβάλας. Ένας συνάδελφος είχε αναλάβει τα εκτός Καβάλας και την Θάσο κι εγώ τις διανομές εντός της πόλης.

 

Που δεν είναι και εύκολη πόλη, όπως αμέσως ανακάλυψα. Ξεκίνησα λοιπόν αμέσως τις πατέντες.

 

Μου έδωσαν το ήδη παλαιό παπάκι του μαγαζιού και η συνάδελφος - υπεύθυνη της επιχείρησης μου έδινε μία - μία τις παραγγελίες. Δεν μου άρεσε. Γιατί να τις πηγαίνω μία - μία, όπως σήμερα οι διανομείς πηγαίνουν τα φαγητά; Ξεκινώ τις μετατροπές στο παπάκι.

 

Προσθέτω μία μεγάλη κάσα πίσω, αγοράζω και ιμάντες. Οργανώνω τις παραγγελίες ανά περιοχή παραβλέποντας την συνάδελφο που έδινε άλλες οδηγίες (επικοί καυγάδες - μέχρι που κατάλαβε τι έκανα και συμφώνησε) ώστε με ένα δρομολόγιο να καλύπτω πολλές παραγγελίες μαζί. Η Καβάλα είναι τεράστια πόλη και θεώρησα άδικο να καλύπτω την ίδια απόσταση πολλές φορές για κάθε ξεχωριστό πελάτη.

 

Πρώτα πήγαινα στις περιοχές κάτω στην παραλία στην ισιάδα και μετά στις απότομες ανηφόρες επάνω στο βουνό. Το παπάκι αγκομαχούσε παρόλο που ήμουν και 40 κιλά ελαφρύτερος από σήμερα.

 

Η μπαγκαζιέρα φορτωνόταν με μεγάλες σακούλες και κούτες μέχρι που έφτανε περίπου στο ύψος των πακέτων που κουβαλά ο Ιάπωνας ντελιβεράς της φωτογραφίας! Ήμουν η επιτομή της παραβίασης του ΚΟΚ σε θέματα ασφαλείας και γραφικό θέαμα σε όλη την πόλη!

 

Ευτυχώς δεν είχα θέματα με την Τροχαία καθώς με είχαν όλοι σε εκτίμηση. Άλλες σακούλες κρεμόταν στις δύο πλευρές του τιμονιού κάνοντας την οδήγηση ολίγον από θρίλερ, άλλες ανάμεσα στα πόδια και άλλες από όπου μπορούσα να κρεμάσω κάτι με τους ιμάντες όπως στα πλαϊνά της σέλας.

 

Το παπάκι ήταν βαρυφορτωμένο σαν το Ντάτσουν του Χάρρυ Κλυνν στο εξώφυλλο του δίσκου "Πατάτες".

 

Πολύ γρήγορα όμως φάνηκε το αποτέλεσμα. Αντί οι παραγγελίες να πηγαινοέρχονται όλη μέρα μέχρι αργά το απόγευμα, με λίγες απλές κινήσεις και καταφέρνοντας τους πελάτες να οργανώνονται καλύτερα για την αυριανή ημέρα (λογιστάκος γαρ...), με το παπάκι - Ντάτσουν οι διανομές ολοκληρωνόταν σε 2 - 3 ώρες.

 

Και οι πελάτες ήταν κατά πολύ ευχαριστημένοι και εγώ επίσης που τελείωνα την εργασία μου πολύ γρηγορότερα.

 

Δεν ξέρω αν μετά την αποχώρησή μου κράτησαν αυτό το "σύστημα" στην εταιρεία ή διέγραψαν ότι με θύμιζε (καθώς ήμουν και απαιτητικός υπάλληλος και ερχόμουν και σε προστριβές με τον αφεντικό - απαίτησα να γίνεται σέρβις στο παπάκι που είχε να δει τεχνίτη από τότε που βγήκε από το εργοστάσιο, τον υποχρέωσα σε αγορά κράνους --πριν 30 σχεδόν χρόνια!-- και άλλα πολλά, να είναι καλά ο άνθρωπος που με ανέχτηκε τέτοιον παράξενο εργαζόμενο) όμως για μένα καθώς και για τους πελάτες της επιχείρησης ήταν κάτι πολύ χρήσιμο, σε έναν φαινομενικά ασήμαντο τομέα της δικής τους επιχείρησης να μπαίνει μία τάξη και οργάνωση ώστε και η δική τους δουλειά να γίνεται πιο γρήγορα και να έχουν τα προϊόντα που χρειάζονται άμεσα στα χέρια τους για πώληση. Φυσικά όλοι πλήρωναν μετρητοίς μόλις με έβλεπαν να πλησιάζω και μάλιστα μου έδιναν και γενναιόδωρα φιλοδωρήματα!

 

Εξού και εγώ κάνω το ίδιο σήμερα, στους σύγχρονους συναδέλφους μου ντελιβεράδες όταν παραγγέλνω κάτι. Λαμβάνεις καλό, δίνεις καλό.

 

Με κάποια επόμενη αφορμή θα σας διηγηθώ τι έκανα όταν από την δουλειά, μου ζήτησαν να ξεκινήσω να μεταφέρω τις εισπράξεις της εβδομάδας, κάθε Παρασκευή στην τράπεζα. Επρόκειτο για δεκάδες εκατομμύρια δραχμές εκείνη την εποχή, που εγώ δεν ήθελα να βλέπω λεφτά ούτε ζωγραφιστά μπροστά μου και φοβόμουν να το αναλάβω μήπως με πάρουν χαμπάρι και ληστέψουν ένοπλοι στον δρόμο (!) αλλά τελικά και εδώ την λύση έδωσε ...μία άλλη πατέντα ώστε να μεταφέρω αυτά τα τεράστια ποσά στην τράπεζα (Πίστεως) με ασφάλεια! (οι υπεύθυνοι ασφαλείας, σωματοφύλακες, καγκεμπε κλπ ας κάνουν υπομονή μέχρι να τους αποκαλύψω το μυστικό)

 

Στην φωτογραφία εμφανίζεται ένας αρχαίος ντελιβεράς, από το 1935, που μοιράζει κρύα noodles στο Τόκιο! Τα noodles στοιβαζόταν κατά τον τρόπο της φωτογραφίας ώστε να οργανώνονται καλύτερα οι διανομές και ο πελάτης να είχε το γευστικό του γεύμα στην ώρα του!

 

Τελικά χωρίς να το ξέρω, κάποιοι άλλοι παλαιότεροι συνάδελφοι εργαζόμενοι, 6 δεκαετίες πριν από εμένα είχαν ξεκινήσει να οργανώνουν την τέχνη του ντελίβερι!