γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
“...Σε ένα σκηνικό ολικής αποσύνθεσης και πολιτικού εκφυλισμού, η κυβέρνηση (των πολιτικών απατεώνων και των οικονομικών δολοφόνων) του Μητσοτάκη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολυεπίπεδη κρίση, που απειλεί να συμπαρασύρει ολόκληρο το οικοδόμημα της εξουσίας...
...Οι γνωστές επικοινωνιακές τακτικές... δείχνουν ολοένα και περισσότερο ανεπαρκείς απέναντι σε μια πραγματικότητα που γεννά διαρκώς νέα ερωτήματα και απαιτεί συγκεκριμένες απαντήσεις...”.
Δειγματοληπτική επιλογή από τη σωρό των άρθρων που κυκλοφορούν στα ΜΜΕ -κείμενα με σκληρή κριτική, ακόμη και αντισυστημική, που όμως καταλήγουν πάντα σε αυτό που κατά βάθος είναι: η ανομολόγητη συναίνεση στη βάση της οποίας λειτουργεί το αντιπροσωπευτικό-κοινοβουλευτικό Ολιγαρχικό Πολιτικό σύστημα της χώρας.
Πάρτε, για παράδειγμα, την “πολυεπίπεδη κρίση που απειλεί να συμπαρασύρει ολόκληρο το οικοδόμημα της εξουσίας” και θεωρείστε ότι είναι η “πραγματικότητα που γεννά διαρκώς νέα ερωτήματα και απαιτεί συγκεκριμένες απαντήσεις”.
Πόσο συγκεκριμένη είναι η έννοια του “ολόκληρου” όταν πρόκειται για το “οικοδόμημα της εξουσίας”;
Διότι, εάν η “πολυεπίπεδη κρίση” συμβαίνει εντός των ορίων του “οικοδομήματος της εξουσίας” δεν μπορεί παρά να είναι ελεγχόμενη.
Το “οικοδόμημα της εξουσίας” του Μητσοτάκη αυτοπροστατεύεται από τότε που αποφάσισε και κήρυξε τη χώρα σε “κατάσταση εξαίρεσης” σε “κατάσταση πολιορκίας”.
Με το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία να λειτουργούν υπό καθεστώς “έκτακτης ανάγκης”, δημιουργείται η αίσθηση της “κλειστής χώρας”.
Υπό αυτή την έννοια, και με την άδεια του μεγάλου Καβάφη, θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι “ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από την χώραν, έξω”.
Έτσι, λοιπόν, θα εκμεταλλευτώ την αποστασιοποίησή μου -να αντικρίζω, δηλαδή, τη γη από μια θέση στο διάστημα- για να προσπαθήσω να εξηγήσω πραγματολογικά τις τάσεις τόσο του πολιτικού συστήματος όσο και της κοινωνίας.
Υπό αυτή την οπτική απλά βλέπεις εντελώς καθαρά την κοινοβουλευτική-αντιπροσωπευτική δημοκρατία να καταλήγει, κατά 99,9%, σε Ολιγαρχικά καθεστώτα.
Ολιγαρχικό, επί της ουσίας, καθεστώς που, όμως, δεν είναι σε θέση να λειτουργήσει ως τέτοιο εάν δεν υφίσταται την εκβιαστική συναίνεση που κρατά το πολιτικό σύστημα εντός των θεσμικών πλαισίων.
Στην περίπτωση της συγκέντρωσης του Κασιδιάρη είχαμε έναν κρατικό μηχανισμό που επικαλούνταν “αδυναμία” του νόμου ν' απαγορεύσει τη συγκέντρωση, ο ίδιος κρατικός μηχανισμός δεν δίστασε να επιβάλει καθεστώς στρατιωτικού νόμου στην πόλη διατάζοντας γενική απαγόρευση υπαίθριων συναθροίσεων σε ολόκληρο το κέντρο της πόλης, και κατεβάζοντας τα ρολά σε 6 κεντρικούς σταθμούς του μετρό.
Το επίσημο, προκλητικό αιτιολογικό της αστυνομίας ανέφερε κυνικά ότι “...Από την πραγματοποίηση των εν λόγω συναθροίσεων επαπειλείται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια λόγω πιθανής διάπραξης σοβαρών εγκλημάτων...”.
Με άλλα λόγια ο Κασιδιάρης βρήκε “στρατευμένη κρατική ασπίδα”. Όχι απλό άσυλο για τη φασιστοσύναξη του στο ξενοδοχείο “Καψής”, της πόλης, αλλά έναν ολόκληρο μηχανισμό καταστολής έτοιμο να του ανοίξει τον δρόμο, τσακίζοντας στο ξύλο και στα χημικά όσους αντιφασίστες τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν.
Υπάρχει και κάτι ακόμη. Αποστασιοποιημένος όπως είμαι μπορώ και διακρίνω πολύ καθαρά τη μάζα των ατόμων, όλων των ομάδων των “ειδικών φρουρών” και των στρατιωτικοποιημένων μπάτσων.
Βλέπεις το πού και το πώς κινούνται εκτός υπηρεσίας: στα γυμναστήρια, σε διάφορες “σχολές πολεμικών τεχνών”, εκεί που συχνάζουν και οι χρυσαυγίτες. Με αποτέλεσμα, στις εκλογές φανερώνεται έντονα, στα εκλογικά κέντρα που βρίσκονται κοντά στις μονάδες τους τα ποσοστά της Χ.Α έχουν πάντα κατακόρυφη άνοδο.
Μία μάζα ατόμων που η ιδιαιτερότητά τους συμβάλλει στη γενικότερη προσπάθεια ναζιστικοποίησης της κοινωνίας των ελλήνων.
Τα άτομα, υποστηρίζει η θεωρία, αλλά και μια πραγματολογική ανάλυση, διαμορφώνονται και κατασκευάζονται από την εκάστοτε θέσμιση της κοινωνίας και τις σημασίες της, από τις αξίες, τους κανόνες, τους προσανατολισμούς της, και με τη σειρά τους συμβάλλουν στη διαμόρφωση και στη συνέχισή της.
Έτσι, στα σημερινά κοινοβουλευτικά πολιτεύματα υπάρχει ο αντίστοιχος ανθρώπινος τύπος: ψηφοφόρος, οπαδός κομμάτων, παθητικός καταναλωτής ιδεολογίας και κρατικού θεάματος, ιδιώτης.
Με άλλα λόγια, απομονωμένος από τους γύρω του χωρίς συλλογικότητα και πολιτική ταυτότητα.
Το άτομο του κοινοβουλευτισμού όχι μόνο δεν είναι πολίτης αλλά δύσκολα θα περιγραφόταν ως πολιτικό ον (ζώον πολιτικόν του Αριστοτέλη). Είναι ο ανθρωπολογικός τύπος του κοινοβουλευτισμού.
Είναι εμφανές πως το δημοκρατικό πολίτευμα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μια δημοκρατική κοινωνία, μια κοινωνία που θα θέλει και να αναγνωρίζεται γι' αυτό το πολίτευμα, που να θέλει να συμμετέχει στα κοινά και να αυτοκυβερνάται.
Με τη σειρά της, η δημοκρατική κοινωνία είναι αδιανόητη χωρίς δημοκρατικά άτομα, χωρίς δηλαδή τον ανθρωπολογικό τύπο της δημοκρατίας -και όχι του κοινοβουλευτισμού.
Στην άμεση δημοκρατία η “γενική βούληση”, η βούληση του δήμου, δεν προϋπάρχει, δημιουργείται με τη συμμετοχή και τη διαβούλευση, την πρωτοβουλία και τον αγώνα, τις διαφωνίες και τις συγκρούσεις όλων των πολιτών.
Χρειάζεται λοιπόν άτομα ικανά να λαμβάνουν ουσιαστικό μέρος στην πολιτική ζωή της πόλεως, άτομα με δημοκρατικές ιδέες, ελεύθερες πεποιθήσεις, με δυνατότητες και ικανότητες κριτικής και λόγου (αρετές, με τον αρχαιοελληνικό όρο) που θα επιτρέπουν την άμεση συμμετοχή των ατόμων στη λήψη των αποφάσεων και στη θέσπιση των νόμων, δηλαδή ατόμων που θέλουν και είναι ικανά να αυτοκυβερνώνται.
Βασικό, λοιπόν, ζωτικό ζήτημα για τη δημοκρατία αναδεικνύεται η πολιτική παιδεία των ατόμων, που αποκτάται μέσω της άμεσης συμμετοχής στις διαδικασίες και στους θεσμούς, και αυτό συνιστά τη δημοκρατική παιδεία, με την ευρύτερη και βαθύτερη σημασία του όρου.
Εδώ βρίσκεται ο ρόλος του δημοκρατικού πολιτεύματος που με τους θεσμούς συμμετοχής επιτρέπει, δημιουργεί και συντηρεί τα δημοκρατικά άτομα, τον ανθρωπολογικό τύπο της δημοκρατίας.
Τα άτομα διαμορφώνονται και κατασκευάζονται από την εκάστοτε θέσμιση της κοινωνίας και τις σημασίες της, από τις αξίες, τους κανόνες, τους προσανατολισμούς της και με τη σειρά τους συμβάλλουν στη διαμόρφωση και στη συνέχισή της.
Αυτός είναι και ένας από τους σκοπούς, μία από τις βασικές αξίες του δημοκρατικού πολιτεύματος: η διαμόρφωση του οικείου ανθρώπινου τύπου μέσω της άμεσης δημοκρατίας.
Και αν ο σκοπός της διαμόρφωσης του “ανθρωπολογικού τύπου της δημοκρατίας” δείχνει να είναι ακατόρθωτος σήμερα, αντίθετα, ο “ανθρωπότυπος του κοινοβουλευτισμού” κυκλοφορεί ανάμεσά μας και οπλοφορεί, όντας στόχος της επιχείρησης ναζιστικοποίησης της κοινωνίας των ελλήνων που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Ως αποκλειστικός φορέας της θεσμοθετημένης συναίνεσης η αντιπολίτευση ανοίγει τον δρόμο ώστε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία να μετατραπεί σε Ολιγαρχία.
Την άμεση σύνδεση Ολιγαρχίας με τον ανθρωπότυπο του κοινοβουλευτισμού ανέλαβε να προβάλει ο Κώστας Γρηγοριάδης με το, απεριόριστων δυνατοτήτων, πενάκι του στην “ΕφΣυν”:
Μια συμπαγή μάζα ΜΑΤατζήδων με ρόπαλα σηκωμένα, έτοιμα να κατέβουν με δύναμη στα κεφάλια των αντιναζιστών, προσπαθεί να ανοίξει τον δρόμο κραυγάζοντας εν χορώ: “...Πίσω ρε να ακούσουμε τον Ηλία...”!!!
Ο ανθρωπότυπος του κοινοβουλευτισμού δεν είναι σε θέση -δυστυχώς- ν' αντιληφθεί τη μηδαμινότητα του Ηλία Κασιδιάρη και της Χ.Α μπροστά στον βίο και την πολιτεία, το menschenfuhrung -διοίκηση ανθρώπων- του Μητσοτάκη... του Κυριάκου Μητσοτάκη.
