Την έντονη αντίδρασή της για τον τρόπο με τον οποίο ορισμένα τοπικά μέσα ενημέρωσης διαχειρίστηκαν την τραγική είδηση της αυτοκτονίας του 28χρονου στην Καβάλα εκφράζει η ψυχολόγος Χρύσα Πυραλεμίδου.
Με δημόσια παρέμβασή της, υπογραμμίζει τους κινδύνους της μιμητικής αυτοκτονίας (φαινόμενο Werther) από τη δημοσιοποίηση εικόνων και λεπτομερειών, υπενθυμίζοντας τις σαφείς οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και ζητώντας στοιχειώδη σεβασμό στον πόνο της οικογένειας.
Η Ανάρτηση:
Δεν είναι όλα είδηση! Και δεν είναι όλα προς δημοσίευση! Με αφορμή την πρόσφατη αυτοκτονία του 28χρονου στην Καβάλα, αξίζει να μιλήσουμε για κάτι που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Αφορά την ψυχική υγεία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και, εν τέλει, την ίδια την ευθύνη μας απέναντι στην κοινωνία.
Όταν δημοσιοποιούνται εικόνες από τον τόπο μιας αυτοκτονίας, διευθύνσεις, περιγραφές και λεπτομέρειες για τον τρόπο με τον οποίο έχασε τη ζωή του ένας άνθρωπος, δεν έχουμε απλώς υπερβολική κάλυψη μιας τραγικής είδησης. Έχουμε μια πρακτική που μπορεί να προκαλέσει πραγματική βλάβη!
Η επιστημονική έρευνα έχει δείξει ότι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται μια αυτοκτονία στα μέσα ενημέρωσης μπορεί να επηρεάσει ευάλωτους ανθρώπους. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως φαινόμενο Werther ή αλλιώς φαινόμενο της μιμητικής αυτοκτονίας. Γι’ αυτό και η υπεύθυνη ενημέρωση δεν είναι θέμα αισθητικής ή προσωπικής επιλογής. Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας!
Και υπάρχει και κάτι ακόμη, που συχνά ξεχνάμε! Πίσω από κάθε τέτοια είδηση υπάρχουν άνθρωποι. Μια οικογένεια, γονείς, αδέλφια, φίλοι που προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν μια απώλεια που δεν χωρά εύκολα σε λέξεις. Δεν τους οφείλουμε περισσότερες εικόνες, περισσότερες λεπτομέρειες, περισσότερη έκθεση. Τους οφείλουμε σεβασμό! Ο δημόσιος πόνος δεν είναι θέαμα και η ανθρώπινη τραγωδία δεν είναι περιεχόμενο για περισσότερα κλικ.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει διατυπώσει σαφείς κατευθυντήριες οδηγίες για την υπεύθυνη κάλυψη των αυτοκτονιών: αποφυγή λεπτομερών περιγραφών της μεθόδου και του τόπου, αποφυγή εντυπωσιασμού και προβολής εικόνων που αναπαράγουν την τραγωδία, έμφαση στην πρόληψη και στην αναζήτηση βοήθειας.
Η ενημέρωση μπορεί να σώσει ζωές. Μπορεί, όμως, όταν γίνεται ανεύθυνα, να επιβαρύνει ανθρώπους που ήδη βρίσκονται σε βαθιά ψυχική οδύνη.
Η αυτοκτονία δεν είναι μια απλή απόφαση ούτε μια αναπόφευκτη κατάληξη. Είναι ένα σύνθετο φαινόμενο,που συνδέεται με πολλούς παράγοντες και στο οποίο η πρόληψη και η έγκαιρη υποστήριξη έχουν καθοριστική σημασία.
Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, πριν δημοσιεύσουμε, πριν αναπαράγουμε, πριν σχολιάσουμε: "Αυτό που πρόκειται να κοινοποιήσω ενημερώνει πραγματικά ή απλώς εκθέτει έναν άνθρωπο και τον πόνο των δικών του";
Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε κάθε λεπτομέρεια μιας τραγωδίας για να κατανοήσουμε τη σοβαρότητά της!Χρειάζεται να μάθουμε να μιλάμε γι’ αυτήν με υπευθυνότητα, ευαισθησία και σεβασμό. Γιατί ο στόχος δεν είναι να περιγράψουμε τον θάνατο με κάθε λεπτομέρεια. Είναι να προστατεύσουμε τη ζωή!
Και κυρίως, να θυμίζουμε σε κάθε άνθρωπο που υποφέρει ότι δεν χρειάζεται να μείνει μόνος με τον πόνο του.Υπάρχει βοήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι και δομές που μπορούν να σταθούν δίπλα του.
Ας δώσουμε, λοιπόν, περισσότερο χώρο στην πρόληψη και λιγότερο στον εντυπωσιασμό. Περισσότερο χώρο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και λιγότερο στην εκμετάλλευση του πόνου. Γιατί, η υπεύθυνη ενημέρωση δεν είναι λογοκρισία. Είναι ευθύνη απέναντι στην ανθρώπινη ζωή.
