γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
Η Πρέσβης απέρριψε την άποψη ότι η Αθήνα έχει εγκαταλείψει τις παραδοσιακές σχέσεις της με τους Παλαιστινίους και τον αραβικό κόσμο:
“...Είμαστε υπέρ της λύσης των δύο κρατών...” τόνισε, υποστηρίζοντας ότι ο διάλογος με το Ισραήλ δεν έρχεται σε αντίθεση με τη στήριξη των παλαιστινιακών επιδιώξεων.
“...Για να προωθήσεις την υπόθεση των Παλαιστινίων, πρέπει να μιλάς και με τις δύο πλευρές...” ανέφερε.
Και αναρωτιέσαι, σε πρώτο χρόνο, και πριν τον δημοσιογράφο: ποιος έδωσε το δικαίωμα σε αυτό το φασιστόμουτρο να μπορεί να ξεφτιλίζει έναν ολόκληρο λαό, να ντροπιάζει τους έλληνες προωθώντας συνειδητά τη “λύση των δύο κρατών” - “θέση” και όρος που χρησιμοποιείται ώστε να δοθεί χρόνος ολοκλήρωσης της γενοκτονίας των Παλαιστινίων- όπως περιέγραψαν σε βιβλίο τους οι δύο μεγάλοι Εβραίοι αντισιωνιστές Ιλάν Παπέ και Νόαμ Τσόμσκι.
Βέβαια, του δημοσιογράφου του φάνηκε αδιανόητο το γεγονός να εμφανίζεται, στα πλαίσια της Γ.Σ του ΟΗΕ ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης, ως αγαπημένος φίλος του καταζητούμενου για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας του σιωνιστή-ναζί Νετανιάχου.
Να εμφανίζεται ως μέγας χορηγός, μετά τις ΗΠΑ, που χρηματοδοτεί με δισ ευρώ το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ που συνεχίζει ανεμπόδιστα τη γενοκτονία σε Γάζα και Δυτική Όχθη.
Αδιανόητο καθώς γνωρίζει, όπως όλος ο κόσμος, ότι οι Έλληνες είναι αδιαπραγμάτευτα ταγμένοι στο πλευρό του λαού της Παλαιστίνης.
Τι, τέλος πάντων, νομιμοποιεί έναν εκλεγμένο -υποτίθεται- Πρωθυπουργό να “δηλώνει” εχθρός του λαού;!
Η Κορίνα Βασιλοπούλου (ΕφΣυν 25/9) και ο Γιώργος Τσιάρας (ΕφΣυν 26/9) ανέλαβαν να μας μπάσουν στο κλίμα της Γ.Σ του ΟΗΕ.
“...Αν κάποιος ήθελε να μετρήσει το μέγεθος της υποκρισίας και του κυνισμού της αμερικανικής υπερδύναμης, θα αρκούσε να παρατηρήσει δύο εκ διαμέτρου αντίθετα σκηνικά που διαδραματίστηκαν χθες στην 81η Γ.Σ του ΟΗΕ.
Από αυτή τη μεριά, ο Μπένζαμιν Νετανιάχου, ο καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τη γενοκτονία στη Γάζα.
Από την άλλη, ο επικεφαλής της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς.
Οι δυο τους δεν συναντήθηκαν ποτέ. Και αυτό γιατί η κυβέρνηση Τραμπ επέτρεψε στον Νετανιάχου να ταξιδέψει ανενόχλητος ως τη Νέα Υόρκη και να πάρει τον λόγο στη Γ.Σ.
Ο Αμπάς, αντίθετα, υποχρεώθηκε να απευθυνθεί στη Συνέλευση με μαγνητοσκοπημένο βίντεο, καθώς η ίδια η κυβέρνηση Τραμπ αρνήθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά να χορηγήσει βίζα στα μέλη της Παλαιστινιακής αντιπροσωπείας.
Ο Αμπάς κατηγόρησε το Ισραήλ για τον “πόλεμο γενοκτονίας” κατά των Παλαιστινίων στη Γάζα και για την προστασία που παρέχει στη “τρομοκρατία των εποίκων” στη Δυτική Όχθη, τονίζοντας ότι αποβλέπει στον “αναγκαστικό εκτοπισμό” των Παλαιστινίων από τη γη τους. “Μην επιτρέψετε μια νέα Νάκμπα και σφαγές σαν αυτές που διαπράχθηκαν το 1948”, προέτρεψε τα μέλη του ΟΗΕ.
Η είσοδος του Νετανιάχου στο βήμα συνοδεύτηκε από συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης και μαζικές αποχωρήσεις...”.
Ο Γιώργος έγραψε για την παγκόσμια κατακραυγή:
“...Όση οργή μου προκάλεσε η άθλια φωτογραφία με τη χειραψία του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον καταζητούμενο Νετανιάχου -ένα πραγματικό στίγμα, μαζί με την πρόσφατη αγορά της “Ασπίδας του Αχιλλέα” για την πατρίδα και τον λαό μας-, άλλη τόση χαρά μου προξενεί η καλπάζουσα παγκόσμια αποξένωση και απομόνωση του Ισραήλ και του μεγάλου συνενόχου και σπόνσορα σε όλα τους τα κοινά εγκλήματα, των ΗΠΑ.
Αποξένωση και απομόνωση που εκφράστηκαν ποικιλοτρόπως και στη φετινή Γ.Σ του ΟΗΕ, όπου εκτιμάται ότι συνολικά 77 αντιπροσωπείες -σχεδόν όλος ο Παγκόσμιος Νότος- αποχώρησαν κράζοντας και γιουχαΐζοντας για να μην ακούσουν τα τερατώδη ψέματα που εξέμεσε από βήματος ο γενοκτόνος Ισραηλινός αρχιερέας του αναθεωρητικού σιωνισμού...
Η εποχή της απόλυτης ασυλίας και ατιμωρησίας των σιω-ναζιστών πέρασε ανεπιστρεπτί και ο βασικός στόχος του Άξονα της Αντίστασης -η αποτροπή των προδοτικών “Συμφωνιών του Αβραάμ” μεταξύ του Ισραήλ και των μοναρχιών του Κόλπου και η δυναμική επαναφορά του Παλαιστινιακού Ζητήματος στο παγκόσμιο προσκήνιο- έχει επιτευχθεί πλήρως...”.
Ας σημειωθεί ότι μονάχα η Ελλάδα, η Παπούα Νέα Γουινέα, η Αιθιοπία, ο Παναμάς, η Παραγουάη, η Αργεντινή, η Βολιβία και η Σλοβακία συναντήθηκαν με τον γενοκτόνο Νετανιάχου προσφέροντάς του νομιμοποίηση.
Κατά τα άλλα, όταν ήρθε η ώρα να ανέβει στο βήμα του ΟΗΕ, η αίθουσα άδειασε με τον Νετανιάχου να επιτίθεται στις αντιπροσωπίες λέγοντάς τες “Αν υπάρχουν και άλλοι δειλοί ας αποχωρήσουν τώρα”.
Όσοι έμειναν είναι οι “θαρραλέοι” τους οποίους, ο γερμανός μεγάλος νομοθέτης Karl Loewenstein στο βιβλίο του “Ο εισηγητής της μαχόμενης δημοκρατίας” 1937, τους εντάσσει σε 4 τύπους κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης:
α. τον κλασικό κοινοβουλευτισμό: 3ης και 4ης Γαλλικής Δημοκρατίας
β. τον υβριδικό (μη γνήσιο) κοινοβουλευτισμό με διμερή εκτελεστική εξουσία: Δημοκρατίες της Βαϊμάρης...
γ. τον ελεγχόμενο κοινοβουλευτισμό, όπως αυτός εφαρμόζεται στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, τη “Δημοκρατία της Βόννης”. Το σύστημα αυτό αντιμετωπίζεται με κριτική διάθεση και χαρακτηρίζεται ως “δημο-αυταρχικό”, διότι το κοινοβούλιο εκλέγεται δημοκρατικά, αλλά συνέχεια η εξουσία ασκείται κατά τη διάρκεια της νομοθετικής περιόδου με αυταρχικό τρόπο και χωρίς κοινοβουλευτικά όρια
δ. τον “περιορισμένο” κοινοβουλευτισμό...
...Αφού παρουσιάζει μια σύντομη παράθεση του ιστορικού υπόβαθρου του φασισμού ο Loewenstein αναλύει τις πιθανότητες να επικρατήσουν στα εναπομείναντα “δημοκρατικά” κράτη της Ευρώπης φασιστικές δικτατορίες...
...Οι ηγέτες τους εμφανίζονται ως φορείς μιας αποκαλυπτικής ιδέας η οποία λειτουργεί ως υποκατάστατο της θρησκευτικής πίστης.
Με άλλα λόγια, λειτουργούν ως “ιεραπόστολοι” που αποσκοπούν στον προσηλυτισμό των μαζών.
Ο δικός μας “ηγέτης” διάλεξε να είναι φορέας μιας απροκάλυπτης εκδικητικής μανίας ενάντια σ' έναν λαό που τολμά να μιλά για “Άμεση Δημοκρατία” σε ανοιχτές πλατείες και για “απο-ανάπτυξη”.
Γι' αυτό θα τον “καθήσουμε” στο σκαμνί και θα του καταλογίσουμε εσχάτη προδοσία -κατηγορία που δεν μπορεί να δικάσει “λαϊκό δικαστήριο” ή ήδη θεσμοθετημένο όργανο.
Θα δικαστεί από συντακτική συνέλευση για τη δύναμη της οποίας γράφει ο Νομικός των Ναζί Carl Schmitt:
“...Η συντακτική εξουσία είναι ανεξέλεγκτη δικτατορική αυθεντία...
...Μια πρωταρχική συντακτική προσταγή συνιστά την αφετηρία για την αυτοανάπτυξη του πολιτικού συντακτικού υποκειμένου.
Ο Schmitt συλλαμβάνει το συντακτικό υποκείμενο ως το αδιαίρετο και συμπαγές λαϊκό σώμα που αυτοπροσδιορίζεται ως ενάντιος των εχθρών του...”.
