γράφει ο  

Βύρων Β. Δημητριάδης

 

Σιγά τα ωά. Διέγραψε τον Μπογδάνο από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ ο Κούλης -ως μεταφασίστας Αρχηγός- και, αμέσως μετά έβγαλε τον Γεραπετρίτη να διαβεβαιώσει το κόμμα ότι “...τον Μπογδάνο τον διέγραψε αποκλειστικά και μόνο ο πρωθυπουργός...”, να διαβεβαιώσει και τον ίδιο τον Μπογδάνο ότι “...Δεν τον διέγραψε από το κόμμα και άρα κάποια στιγμή θα επανέλθει στην κ.ο...”!!!

 

Πράγματι. Δεν είπε δα και τίποτα τρομερό και φοβερό ο κρυφο-νεοναζιστής βουλευτής.

 

Μάλιστα, εάν τα συγκρίνει κανείς με όσα διέδιδε πριν από μερικούς μήνες ο Μακάριος Λαζαρίδης, ως τέτοιος βουλευτής της Ν.Δ, για τον Άρη Βελουχιώτη θα διαπίστωνε ότι δεν πρόκειται για κάτι το τόσο αξιόλογο που προκαλεί τη διαγραφή.

 

Αντίθετα, είναι άξια λόγου αυτά που αποκάλυψε ο Κυρανάκης, ως τέτοιος βουλευτής της ΝΔ, -ο οποίος αμέσως μετά τη διαγραφή ζητούσε εξηγήσεις από τον Κούλη- ως γραμμή Μαξίμου σε non papers :

 

“...Σε αυτόν τον χωροχρόνο ήταν λάθος οι δηλώσεις του Μπογδάνου...” και ότι “...Δεν έχει σημασία ποια είναι η άποψή σου, αλλά πότε τη λες...”!!!

 

Ακολούθησε ο υπ. Υγείας ο Θάνος Πλεύρης, ο οποίος, απενδυώμενος τον Μένγκελε και μιμούμενος επιτυχώς τον Γκέμπελς έδωσε μαθήματα ναζιστικής προπαγάνδας: “...Η φράση αυτή (του Μπογδάνου), όπως διατυπώθηκε απέχει παρασάγγας από τις αρχές και τις αξίες της παράταξης...

 

Άλλο τι αντίληψη έχεις για τον κομμουνισμό και άλλο πώς απευθύνεσαι σε ανθρώπους που πιστεύουν στον κομμουνισμό...”!!!

 

Τρανό παράδειγμα του πώς διατύπωσε, πού και πότε διατύπωσε την αντίληψή του για τον ΣΥΡΙΖΑ και όσους τον έφεραν στη διακυβέρνηση της χώρας την προηγούμενη 4ετία, η περίπτωση του Κούλη -ως μεταφασίστας Αρχηγός και βιοεξουσιαστής Πρωθυπουργός- στο συνέδριο του αδελφού κόμματος στην Ισπανία.

 

Σύμφωνα με τον Τάσο Παππά (“ΕφΣυν” 5/10) ο Μητσοτάκης είπε ότι η “πραγματική αλλαγή” που κατέθεσε ως προεκλογική πρόταση στον ελληνικό λαό χάρισε στον ίδιο και το κόμμα της ΝΔ την αυτοδυναμία, αλλά και την κυριαρχία στον πολιτικό χώρο από τη Δεξιά εώς το προοδευτικό κέντρο, ενώ του επέτρεψε να νικήσει τους “Λαϊκιστές της Άκρας Αριστεράς”.

 

Εξέφρασε την αισιοδοξία ότι την ίδια νίκη μπορεί να καταγάγει στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές στην Ισπανία και το Λαϊκό Κόμμα, υπό τον Πάμπλο Κασάδο.

 

Όπως σημείωσε, “...Είμαι εδώ για να σας μεταφέρω το μήνυμα πως αυτό είναι εφικτό. Οι λαϊκιστές της Άκρας Αριστεράς, οι αντίστοιχοι των δικών σας Podemos, ηττήθηκαν στις πρόσφατες εκλογές από το προοδευτικό κεντροδεξιό κόμμα.

 

Όταν αναλάβετε εσείς την εξουσία είμαι βέβαιος πως θα έχετε κι εσείς το ίδιο όραμα με εμάς...”.

 

Ο φρανκισμός δείχνει τα δόντια του με την ανοχή αν όχι με την ενθάρρυνση του Λαϊκού Κόμματος.

 

Προοδευτικό όραμα οι διάδοχοι του διεφθαρμένου Ραχόι με το κόμμα τους ανοιχτό σε διάφορα ζητήματα που ψάχνει η Ισπανική Δικαιοσύνη;

 

Λαϊκιστές της Άκρας Αριστεράς οι Podemos που συμμετέχουν στην κυβέρνηση συνεργασίας με τους Σοσιαλιστές;

 

Λαϊκιστές της Άκρας Αριστεράς ο ΣΥΡΙΖΑ; Πάλι καλά που δεν μίλησε για κομμουνιστικό κίνδυνο.

 

Ο Κασάδο μετά τον χαιρετισμό του Κούλη, ως τέτοιος που είναι, προχώρησε σε ένα ακροδεξιό-φασιστικό ντελίριο, καθιστώντας σαφές ότι η αποκαλούμενη “διεύρυνση” στοχεύει στο ακροατήριο του φασιστικού Vox με το οποίο συνεργάζεται σε πολλά επίπεδα.

 

Υποστήριξε πως “...θα βάλουμε στο χρηματιστήριο τις δημόσιες εταιρείες...” για να εισπράξει τα χειροκροτήματα του Κούλη και του Νικολά Σαρκοζί που έφθασε στη Βαλένθια μετά τη δεύτερη καταδίκη του για διαφθορά.

 

Έλλειπαν ο Σαλβίνι και ο Κουρτς για να συμπληρωθεί η εώς τώρα γνωστή ελιτεία των νεοφιλελέ απατεώνων πολιτικών της Ε.Ε.

 

Ιδού σε ποιο “χωροχρονικό” και η άποψή σου και το πότε τη λες έχει σημασία.

 

Η “άποψη”, που δεν είναι άλλη από τη ξαναζεσταμένη “θεωρία των δύο άκρων”, σύμφωνα με τον φίλο μας Θωμά Τσαλαπάτη (βλ: “Η ΕΠΟΧΗ” 9/10) χωρίζεται σε δύο περιόδους με δύο διαφορετικές στοχεύσεις.

 

“...Την πρώτη περίοδο, η θεωρία αυτή είχε ως στόχο την απονομιμοποίηση και την απαξίωση του αντιπάλου. Ήταν μια διαδικασία ταύτισης της Αριστεράς με το ναζιστικό μόρφωμα που φούντωνε ώστε ουσιαστικά να περιγραφεί η κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική του τότε δικομματισμού ως η μόνη εναλλακτική και η μόνη δημοκρατική πιθανότητα.

 

Τώρα, βλέπουμε μέσα από δηλώσεις βουλευτών, υπουργών και δημοσιολογούντων του κυβερνητικού κόμματος τη θεωρία να επιστρέφει.

 

Αλλά αυτή η επανάληψη της θεωρίας μοιάζει να έχει μια αντίθετη φορά...

 

Γιατί στόχος πια δεν είναι ο αντίπαλος αλλά ο οικείος. Δεν είναι τόσο η διαδικασία απονομιμοποίησης του αντιπάλου όσο μια προσπάθεια οικειοποίησης του κομματιού αυτού που ένα μέρος της ΝΔ αντιλαμβάνεται ως συγγενές της.

 

Αν όχι τόσο σε επίπεδο πρακτικής τότε σίγουρα σε επίπεδο θέσεων και ιδεολογίας.

 

Η θεωρία των δύο άκρων στην πανδημική της εκδοχή χρησιμοποιείται κυρίως ως τέχνασμα αποφυγής της καταδίκης πράξεων όπως αυτών στο ΕΠΑΛ Σταυρούπολης, ως ένα κλείσιμο του ματιού απέναντι σε μια κρίσιμη εκλογική μάζα που λόγω έλλειψης κάποιου στιβαρού φορέα στα άκρα δεξιά του πολιτικού φάσματος ενδέχεται να βρει πολιτική στέγη στο κυβερνόν κόμμα.

 

Την πρώτη περίοδο της θεωρίας των δύο άκρων το βασικό σημείο κριτικής ήταν η σχετικοποίηση που αυτή επιφέρει στην ιδεολογία και τις πρακτικές του ναζισμού.

 

Απ' ό, τι φαίνεται πια η σχετικοποίηση αυτή έχει εμπεδωθεί. Κάτι που μπορεί να γίνει ορατό σε κυβερνητικό επίπεδο από τις παράνομες πρακτικές απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες στα σύνορα της χώρας ή από τους σχετικοποιημένους φασίστες που έχουν αναλάβει κορυφαία υπουργεία της κυβέρνησης.

 

Η θεωρία των δύο άκρων δεν είναι πια η σχετικοποίηση αλλά η στάση προσεταιρισμού που προκύπτει από τη σχετικοποίηση αυτή.

 

Η φυσική συνέχεια μιας προβληματικής πολιτικής όπως αυτή προκύπτει από την πρώτη περίοδο της θεωρίας.

 

Η χρήση της νέας θεωρίας των δύο άκρων από την κυβέρνηση είναι απλώς άλλη μια επιβεβαίωση για το πόσο πολιτικά ακραία είναι η κυβέρνηση...”

 

Μηρυκάζοντας όμως τη μοιρολατρία σου (βλ: προηγούμενη “θασιακή”) αντιμετωπίζεις τα περί “Λαϊκισμού της Άκρας Αριστεράς” φιλοδοξώντας να πιάσεις στασίδι στο “κέντρο”-θέση από την οποία είναι αδύνατον ν' αντιληφθείς τις διαφορετικές στοχεύσεις των διακινητών αυτής της θεωρίας.

 

Βέβαια, η πολυπλοκότητα της συγκυρίας σε αναγκάζει να παίρνεις υπόψη σου όλα εκείνα τα στοιχεία που την εμπλουτίζουν σε νοήματα όπως, για παράδειγμα, το άρθρο του καθηγητή της Κοινωνικής Θεωρίας Κύρκου Δοξιάδη στην “ΕφΣυν” 5/10 όπου γράφει: “...Μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα στο ΕΠΑΛ Σταυρούπολης, υπουργεία, κυβερνητικοί εκπρόσωποι και μέλη της κυβέρνησης είναι ανίκανοι να αρθρώσουν μία λέξη καταδίκης του ναζιστικού φαινομένου στα σχολεία χωρίς να αναμασήσουν τη θεωρία των δύο άκρων.

 

Και λέω “είναι ανίκανοι” διότι καθώς φαίνεται ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ.

 

Στη σκέψη του καθεστωτικού πολιτικού προσωπικού και των όσων αποφασίζουν για τις τύχες της χώρας, το να υπάρχουν ΝΑΖΙΣΤΕΣ ΜΑΘΗΤΕΣ δεν είναι πιο επικίνδυνο από παλιά που στα Λύκεια είχαν πέραση οι ιδέες του Μαρξ και του Λένιν...” -τα κεφαλαία του Κ.Δ.

 

Ποιος δεν καταλαβαίνει το γιατί οι Κοινωνικές και οι Ανθρωπιστικές Επιστήμες μπήκαν στο στόχαστρο της παράταξης που αφομοίωνε, στο χωροχρονικό συνεχές, τους φασίστες της 4ης Αυγούστου, τους γερμανοτσολιάδες της Κατοχής και τους ταγματαλήτες του εμφυλίου, τους κοτζαμάνηδες της ΕΡΕ και τους χουντικούς της 21ης Απριλίου για να καταλήξει ως η σοβαρή εκδοχή της Χ.Α.

 

Υ.Γ. Όπως θα λεγε ο Πρετεντέρης: Κούλης Κουρτς!