γράφει ο
Βασίλης Λωλίδης
Κάθε φορά που πρέπει να αποχαιρετίσω ένα ακόμα Καλοκαίρι, σκέφτομαι αν έχω τα ίδια αισθήματα όταν αποχαιρετώ έναν Χειμώνα, μια Άνοιξη, ένα Φθινόπωρο.
Νομίζω πως η απάντηση είναι αυτονόητη, γιατί πάντα πιστεύαμε πως το Καλοκαίρι έχει συνδεθεί μέσα μας με ιδιαίτερα συναισθήματα, εικόνες, χρώματα, μουσικές, ήχους. Οπότε, τα αισθήματα είναι διαφορετικά, αν και στην πραγματικότητα παραμένουν πάντα ίδια.
Τυπικά, το Καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του. Ουσιαστικά, όμως, έχουμε ακόμα μπροστά μας μέρες… ευτυχώς…
Πηγαίνοντας φέτος στη Λευκάδα και βιώνοντας τον υπερτουρισμό του νησιού, αναρωτήθηκα πώς μια κοινωνία 30.000 κατοίκων μεταμορφώνεται σε μια μεγαλούπολη 200.000 ανθρώπων (τα νούμερα είναι εκτιμήσεις ανθρώπων του Δήμου Λευκάδας) και εξακολουθεί να μπορεί να λειτουργεί ομαλά.
Πολύ απλά, δεν μπορεί να λειτουργεί.
Όπως δεν μπορεί να λειτουργεί ομαλά και η Καβάλα, όπου, όταν ήμασταν παιδιά, δεν φανταζόμασταν ότι κάποια στιγμή θα νιώθαμε ξένοι στην ίδια μας την πόλη, στο όνομα μιας δήθεν ανάπτυξης. Γιατί πραγματικά πιστεύω πως ο τουρισμός δεν είναι ανάπτυξη με τον τρόπο που τον διαμορφώνουμε.
Όπως δεν είναι ανάπτυξη και τα κρουαζιερόπλοια που μπαίνουν στο λιμάνι, εμείς τα κοιτάμε και νομίζουμε πως ζούμε στο Μονακό. Βλέπουμε κρουαζιερόπλοιο και το συζητάμε μέρεεεεεες… Μας διακατέχει ένας αναπτυξιακός οργασμός!!!
Δεν θα κουραστώ να το λέω: η θάλασσα είναι για την Καβάλα ευχή και κατάρα.
Πιστεύουμε πως η ανάπτυξη έρχεται μόνη της, όχι επειδή έχουμε τρία λιμάνια, αλλά επειδή έχουμε θάλασσα. Οπότε, κατά χιλιάδες, μας επισκέπτονται οι βόρειοι και ανατολικοί γείτονές μας, κάνοντας τη δική μας καθημερινότητα κόλαση και τη δική τους απλώς μια μικρή ταλαιπωρία και μια εμπειρία. Γιατί, πολύ απλά, αυτοί είναι διακοπές. Άρα, χαλαροί…
Ίσως αυτές να μην είναι σκέψεις για να αποχαιρετήσεις ένα Καλοκαίρι. Είναι, όμως, αλήθειες που δεν τολμάμε να ομολογήσουμε…
Κατά τ' άλλα, φέτος, για πρώτη φορά, νιώθω πως χρωστάω έναν Αύγουστο στον εαυτό μου, αλλά όχι μόνο σε μένα…
Γιατί, όπως λέει και ο ξεχωριστός Αντώνης Μυλωνάκης, «Θέλω τα καλοκαίρια να φεύγεις τριάντα μέρες διακοπές, να ξεκουράζεσαι, να τρως πιο συχνά παγωτό, να βρίσκεις πιο εύκολα τα τραγούδια που αγαπάς και, όταν κοιτάς τον ουρανό, να μην βλέπεις καθόλου μαύρη ύλη. Μόνο λάμψη και πλανήτες….».
Καλό μήνα, με υγεία και πολλές όμορφες στιγμές στο αποκαλόκαιρο που έρχεται
