γράφει ο
Γιώργος Καρανίκας
Το νερό είναι στοιχείο και στοιχειό…
Δίκαια θα ξαφνιαστεί εκείνος που θ` ακούσει
δυνατά στου κάτω κόσμου τις οθόνες
την πρώτη ερώτηση ’’ποιον έχεις ξεδιψάσει’’;
Καθένας μας θα ζυγιστεί με σταγόνες...
Αυτά γράφει ο Χρήστος Θηβαίος, στο τραγούδι του «Το νερό είναι στοιχείο και στοιχειό…».
Μεγάλη κουβέντα και σκόνη σηκώθηκε για την διαχείριση του νερού και όχι για την διατήρησή του.
Ακούς λόγια παχιά από ανθρώπους που σήμερα έχουν κάνει μπίζνα το νερό μέσω των ΔΕΥΑ και από την άλλη ως Φαρισαίοι να κάνουν λόγο για το ότι …το νερό είναι αγαθό και δεν ιδιωτικοποιείται!
Γελά κανείς όταν διαβάζει ότι το Σχέδιο Εθνικής Στρατηγικής για τα Ύδατα που δημοσίευσε το ΥΠΕΝ στις 21 Ιουνίου 2026 αναγνωρίζει με ειλικρίνεια σχεδόν όλα τα δομικά προβλήματα που ταλανίζουν τον ελληνικό υδατικό τομέα — και αυτό αποτελεί βήμα προόδου.
Και αναφέρει ότι η κρίσιμη αδυναμία, έγκειται αλλού: η Στρατηγική δεν μεταφράζει τη διάγνωση σε δεσμευτικά αποτελέσματα, μετρήσιμους στόχους και ξεκάθαρη κατανομή ευθύνης.
Χωρίς αυτά, κινδυνεύει να αποτελέσει ένα ακόμα εγχείρημα στρατηγικής σκέψης που θα παραπέμπει στον επόμενο κύκλο.
Η Στρατηγική αναγνωρίζει (φαρισαϊκά) ότι πολλά μέτρα του 3ου κύκλου ΣΔΛΑΠ είναι μεταφερόμενες υποχρεώσεις από προηγούμενους κύκλους.
Δεν απαντά όμως στο ερώτημα: γιατί δεν εφαρμόστηκαν;
Ποιοι φορείς ευθύνονται;
Η δέσμευση για «ψηφιακή παρακολούθηση μέσω KPIs» είναι άλλο ένα εργαλείο σχεδιασμού χωρίς μηχανισμό λογοδοσίας.
Απαιτείται θεσμοθέτηση ετήσιου «Απολογισμού ΣΔΛΑΠ» με ρητή συνέπεια αναστολής ΕΣΠΑ για αδρανούντες φορείς.
Η απουσία ποσοτικών στόχων επιτείνει το πρόβλημα: κανένα «μείωση απωλειών κατά X% έως το 20ΧΧ», κανένα baseline, κανένο deadline — παρά τη ρητή απαίτηση της Οδηγίας 2000/60/ΕΚ για μετρήσιμα χρονικά ορόσημα.
Εξίσου σοβαρό κενό αποτελεί η αναξιοπιστία του δικτύου παρακολούθησης: 60–65% των επιφανειακών υδατικών συστημάτων ταξινομήθηκε μέσω ομαδοποίησης, 14% χωρίς καμία μέτρηση, και η εμπιστοσύνη χημικής κατάστασης είναι 0%.
Μια στρατηγική που επιτάσσει αυστηρές αδειοδοτήσεις βασισμένη σε δεδομένα 80% εκτιμητικά εγκυμονεί σοβαρά επιστημονικά και νομικά ρίσκα.
Τα κεφάλαια ΕΔΠΥ πρέπει να αναδιανεμηθούν κατά προτεραιότητα στις πιο ευάλωτες και ταυτόχρονα υπο-μετρούμενες περιοχές: Νησιά Αιγαίου, Κρήτη, Ανατολική Πελοπόννησος.
Και έρχεται η επικεφαλής της αντιπολίτευσης του δήμου Παγγαίου Μαρία Βαρύτη να κάνει μια θλιβερή διαπίστωση:
Σε ανακοίνωσή της αναφέρει ότι «το νερό δεν είναι εμπόρευμα. Είναι δικαίωμα. Και σήμερα βρίσκεται σε κρίσιμο και επικίνδυνο σταυροδρόμι αλλαγών.
Την ώρα που η κυβέρνηση προωθεί τη συνένωση των ΔΕΥΑ, με δέλεαρ τη διαγραφή των χρεών τους, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: πρόκειται πραγματικά για μια μεταρρύθμιση ή για το πρώτο βήμα ώστε η διαχείριση του νερού να απομακρυνθεί από τις τοπικές κοινωνίες;
Στον Δήμο Παγγαίου, η ΔΕΥΑΑ έφτασε στο τέλος του 2025 να εμφανίζει οφειλές 13 εκατομμυρίων ευρώ (!!!), ενώ τα ανείσπρακτα ποσά από τους πελάτες - καταναλωτές της ΔΕΥΑΑ Παγγαίου να ξεπερνούν τα 7 εκατομμύρια ευρώ! Αντίστοιχη εικόνα εμφανίζουν και άλλες ΔΕΥΑ στη Χώρα.
Πώς οδηγηθήκαμε σε αυτή την κατάσταση;
Γιατί δεν υπήρξε σχέδιο οικονομικής εξυγίανσης;
Γιατί δεν αντιμετωπίστηκαν εγκαίρως οι ανείσπρακτες οφειλές;
Ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη;
Μήπως κάποιοι θεωρούσαν ότι, όσο πιο αδύναμη εμφανίζεται η ΔΕΥΑΑ, τόσο πιο εύκολα θα παρουσιαστεί ως μονόδρομος η συνένωση και η εκχώρηση κρίσιμων αρμοδιοτήτων σε τρίτους και άφηναν το οικονομικό έλλειμμα να μεγαλώνει;»…
Μιλάμε για έναν τρελό παραλογισμό με την κυβέρνηση να προχωρά προεκλογικά στην διαχείριση του νερού για το πώς θα περάσει στην ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ στα 2/3 του πληθυσμού της χώρας και από την άλλη να μην τιμωρεί όσους διαχρονικά βούλιαξαν τις ΔΕΥΑ της πατρίδας μας σην πτώχευση με τα δικά μας λεφτά!
